Młodopolska twórczość L.S. przesiąknięta jest symbolizmem i impresjonizmem. Wiersz Wędrówka wesołego pielgrzyma pochodzący ze zbioru „Dzień duszy” jest tego dobrym przykładem. Staff nadaje symbolowi wędrówki zupełnie inny wymiar. Nie jest istotne dotarcie do celu, ale samo wędrowanie i marzenie o celu podróży. Dla podmiotu lirycznego marzenie jest ciągłą obietnicą, wyśnionym światem, do którego zmierzając może kształtować samego siebie. Marzenia to samo sedno piękna życia, coś ku czemu warto dążyć za wszelką cenę. Marzenia są przeciwnością nudnego codziennego życia one pozwalają przeżyć własna baśń.

Podmiot liryczny to radosny, wolny człowiek, dla którego życie jest poszukiwaniem nieznanego ideału miasta/ tu możesz dać cytat/

Otaczający go świat pełen jest jeszcze przygnębiających obrazów / możesz zacytować 4 zwrotkę/
Podobnie jak kobieta, którą spotyka pielgrzym jest człowiekiem z duszą dekadenta widzi jedynie pustkę chwasty słotę i lęk .

Jednak podmiot liryczny uważa się za człowieka szczęśliwszego, bo / cytat 3 zwrotka od końca/
Przejawem impresjonizmu mogą być opisy krajobrazów, które staje się subiektywnym wyobrażeniem zależnym od nastroju. Pielgrzym dostrzega w otaczającym go świecie brzydotę, ale ona go nie przygnębia, bo ma swój świat marzeń, kobieta widzi jedynie nędze otaczającego świata
są liczne epitety służące jedynie opisaniu chwilowych wrażeń bez wyraźnych konturów :np.
„miasto tajne, skryte we mgle”
„cuda (…) niewidne i mgliste”
Sny czyste
synestezje /przenikanie się wrażeń zmysłowych np. wzrok +dotyk
Wzrok +zapach
„Na brudnych strzępach poszarpanych chmur
Żegluje głucha, ziewająca nuda
Przerzutnie i nagromadzenie niedomówień, zamyśleń ujawnionych przez interpunkcję….