Anatomia upadku

Raczej rzekłbym, że nadzłożoność relacji, bo z obowiązkowym w lewackim artyzmie (vide: dzisiejsza lewicowa kinematografia) wątku, który jest spotykany w znikomej ilości przypadków w zwykłych, w miarę normalnych relacjach, a we mnie budzi po prostu co najmniej niesmak.

Można poznać standardy, zwyczaje lub tendencje tzw. "Zachodu", gdzie za coś niemal oczywistego i nienagannego uważa się infantylnego męża (reagującego na skłonności żony przez zagłuszanie spotkania), zdrady żony z lesbijkami, traktowanie dziecka jak dorosłego.

Dramat sądowy bardziej zainteresowany tym dlaczego uznajemy kogoś za winnego, lub niewinnego, niż sądzeniem swojej bohaterki. To aktorska liga mistrzów (i mówię to zarówno o ludziach, jak i o zaskakującym aktorze zwierzęcym). Postaci są realistyczne, wielowarstwowe i niedające się jednoznacznie zdefiniować

Wybierz się na Anatomię Upadku jeśli lubisz: kino grające z oczekiwaniami widza, powolne dramaty psychologiczne, zimowe górskie krajobrazy

"Wybrać swoją prawdę", podstawa relatywizmu, brak jakichś zasad moralnych, dystans wychowawczy, w ten deseń wychowywane dziecko, będące permanentnym uczestnikiem procesu sądowego i tak finalizujące swoje spostrzeżenia i swoją rolę.