Czy to już ten czas by się zacząć martwić?

kasiu
niepotrzebnie to rozpamiętujesz-widać nie było miedzy wami tego czegoś i dlatego nic nie wyszło

poza tym wydaje mi się że to ty powinnaś się starać kogoś zainteresować a nie czekac aż może ktoś ciebie dostrzeże

baz, tak jak pisałam w pierwszych postach- nie "zamykam się" w domu, jestem towarzyska, mam wręcz oczy szeroko otwarte ;) Jest w okół mnie sporo wolnych mężczyzn, ale mimo iż lubią przebywać w moim towarzystwie (wspólne, grupowe wyjścia) to jednak żaden z nich nie "proponuje" niczego więcej. Wiem, że świat obecnie jest mocno wyzwolony, ale uważam, że pewne kwestie powinny zostać w gestii mężczyzn, np. "zrobienie pierwszego kroku" w stosunku do kobiety, która się podoba. Jakoś wychodzenie pierwszej z inicjatywą wobec mężczyzny jest wbrew mnie samej- to takie nie kobiece ;) Powiedz "a", ja dopowiem "b" i w ten sposób dopiero będziemy mogli utworzyć cały alfabet wspólnego życia :))

Jeśli natomiast chodzi o rozpamiętywanie to jest to raczej efekt jedynie moich ostatnich refleksji, nic więcej. Po prostu doszłam do wniosku, że miałam naprawdę okazję spróbować ułożyć sobie życie przy wartościowym(!) mężczyźnie, a po prostu "dałam ciała na całej linii". Teraz już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, bo pomiędzy mną, a Nim już definitywnie nic nie będzie (poza znajomością) i trzeba jedynie z tej "lekcji życia" wyciągnąć odpowiednie wnioski, aby ewentualnie nie popełnić już takiego samego błędu w przyszłości. Jak widać trzeba doceniać wszystko i wszystkich póki są w zasięgu naszej ręki, a nie potem płakać, że nam ich zabrano sprzed nosa ;) I chyba nie można być do końca zbyt pewnym siebie, bo zawsze może pojawić się "ta lepsza", która nam plany pokrzyżuje ;)

Przyjemnie się Ciebie czyta :-)
Ja mam podobny problem, możemy kiedyś razem skoczyć na miasto i może rozmawiając o tym przy kawie dojrzymy kogoś ciekawego :-)
Też mam sporo znajomych i wcale nie skromne życie towarzyskie, ale są to osoby w związkach, więc inaczej spędzają czas i przez to być może mam mniej okazji by poznać kogoś wartościowego.

Kasia, nie 3maj się zbyt mocno zasady 'pierwszy krok mężczyzny', bo możesz przegapić coś fajnego. Łam zasady, wychodź poza siebie, powiedz komuś kiedyś ' cześć :-) ' - jeśli Ci się spodoba jakiś facet. To tylko jedno słowo i uśmiech. Czy to naprawdę godzi w kobiecość kobiety? A warto czasem :-) Wiem, bo mój przyjaciel, teraz już żonaty, poznał swą żonę w pubie. Ona podeszła do niego i zagadała. Po latach kilku widzę, że są zgrani i nadają na jednych falach. Czyli da się :-)

sdera, kurczę dałeś mi "namacalny" przykład, że wyjście z inicjatywą może doprowadzić do czegoś dobrego (czyt. małżeństwa). Dałeś mi do myślenia.. Dzięki :)

sdera, dałeś tudzież dałaś ;) Wybacz, jeśli "płeć Ci zmieniłam" ;)

Dałem, dałem :-) Płeć jest ok :-)

Kasiu, autorko, daj znać na 'priva'.

Ja jestem z niewiele większym "dorobkiem" niż Ty, a jestem starsza o dwa lata. Nie ukrywam, że zależy mi na wartościowym facecie, a nie na osobie, z którą mogłabym wpakować się w jakiś związek, a później zastanawiałabym się jak się z tego wyplątać. Wymagania zatem wysokie i może dlatego nie mogę się pochwalić znacznym "dorobkiem". Oprócz tego też jestem osobą aktywną, lubię sport, dobre towarzystwo, koncerty, ale moja aktywność jakoś nie przekłada się na liczbę "obiecujących" znajomości. Nie uważam tego za żadną tragedię ani powód do zmartwień-uważam, że wolny czas można również fajnie spędzać będąc singlem, jest tyle interesujących rzeczy na świecie :) Sytuacja jest trochę trudniejsza kiedy wszyscy znajomi są już sparowani i spędzają czas we własnym towarzystwie, ale i to nie musi stanowić jakiegoś problemu. :)

Wybaczcie, może mam trochę przestarzałe poglądy, ale nie uważam aby wychodzenie z inicjatywą przez dziewczynę było dobrym pomysłem. Nie chodzi mi o to, że "nie wypada", tylko to w jaki sposób może to zostać odebrane przez drugą stronę. Nie oszukujmy się-przeciętny facet zagadnięty w ten sposób przez kobietę odbierze to raczej w sposób jednoznaczny...A Kasi życzę powodzenia, jestem w praktycznie bardzo podobnej sytuacji. Dobrze wiedzieć, że nie jest się jedynym w tym zwariowanym świecie. Mam nadzieję, że w swoim czasie spotkamy tych odpowiednich mężczyzn. :)

Tak sobie z ciekawości czytam, te różne przypadki, i widzę poniekąd tutaj jedną ciekawą prawidłowość, a mianowicie powstawanie obłędu, zbaczanie z odpowiednich wartości.

Szukanie czegoś na siłę desperacko zmienia to co finalnie oczekujemy.

Mały przykład z życia.
Pewna para starała się o dziecko. Jednakże po jakimś czasie, mniej więcej roku, dalej partnerka nie mogła zajść w ciążę, a bardzo pragnęła tego dziecka, gdyż uważała, że miała wszystko. Zaczęło się od drobnych gestów, intymności na czas, specjalnych kalendarzyków, cudownych diet, i innych różnych cud, czego partner nie mógł w końcu zmieść, jako, że miał trudną pracę, zamiast spokoju w swoim domu znajdował jedynie konkretne problemy. Związek taki oczywiście finalnie rozpadł się, ze względu na to, iż partner nie mógł już wytrzymać emocjonalnie.

W "Waszym" przypadku, za bardzo chcecie kogoś poznać kto by się "wam" spodobał. Wpadacie na imprezę, i już przeszukujecie cały klub w poszukiwaniu możliwych partnerów, okazuje się, że jest ich dwóch lub trzech, jednak, żaden nie wykazuje żadnych zainteresowań co do Was. Udaje się Wam poznać jakiegoś miłego pana, jednak nie spełnia On wszelkich Waszych oczekiwań i pomimo tego, że kiedyś uznałybyście go za ciekawą osobę, i może przyszłego partnera, desperacja klinuje pewne psychiczne podstawowe relacje i uczucia.

To jest jak chodzenie do sklepu spożywczego na głodniaka :)
Chce się wszystko i nic.

Nie było moim zamiarem kogoś obrazić, jednak, niektóre rzeczy są warte przemyślenia.

Jednakże jedno co każdy facet potrafi poczuć u kobiety to desperacja. I faktycznie, dla faceta desperatka to kandydatka jedynie do łóżka.

Chyba nie dałbyś rady nikogo obrazić...Nie wiem skąd wzięło Ci się przeświadczenie, że którakolwiek z powyższych dziewczyn jest desperatką. Na jakiej podstawie tak stwierdzasz?

"Powstawanie obłędu, zbaczanie z odpowiednich wartości"-jakiego obłędu? Jakie wartości według Ciebie naruszam szukając inteligentnego, wartościowego faceta, a nie wiążąc się z pierwszym lepszym w nadziei, że jakoś to będzie?

PS: Nie przyszłoby mi do głowy szukać potencjalnych partnerów w klubach :DDD

Nie naruszasz żadnych.

Ok, może słowo desperacja, to dla Ciebie zbyt groźne pojęcie.

Może poczucie uciekającego czasu jest lepsze?

Właśnie dobre pytanie, czy aby to długie szukanie partnera nie zawęziło Ci dokładnie wizji tego jaki on ma być?

Sądzę, że z wyborem faceta jest jak z kupnem butów albo będą od razu wygodne albo rozejdą się razem ze stopą deformując ją. Nie po to się kształciłaś, żeby teraz udawać idiotkę przed facetem!
Jeśli będziesz się przymilać i głupkowato śmiać żeby tylko on czuł się pewniej to co to będzie za partner na resztę życia? On będzie zachwycony i pełen nadziei że się już nie zmienisz a ty pokażesz w końcu prawdziwą twarz i będziesz próbowała jego zmienić, poprawić, dokształcić. Znajdź kogoś równego sobie lub nawet bystrzejszego żeby czerpać z tego związku satysfakcję a nie zażenowanie. Szkoda czasu na typa który się boi i nie potrafi zawalczyć o ciebie. Spotykam wiele dojrzałych kobiet na codzień w pracy i najwyżej 10% jest zadowolonych ze swoich związków bo w większości liczyły że ich mężowie się zmienią z czasem na lepsze a nic z tego nie wyszło i tak się męczą nawzajem ze względu na dzieci lub finanse.

No tak, tylko pytanie czy jesteś na tyle inteligentna, że potrafisz ustąpić.

Jeśli to wygląda jak tresowanie słonia, w którym tylko tresujący czuje się dobrze, to świeć panie nad tymi męskimi duszami.

Tak czy siak, w końcu każdy pokazuję prawdziwą twarz :)

Btw Dużo szczęścia z okazji urodzin pani autor :)

Pani autorka dziękuje :)

Jestem szczęśliwą mężatką a na brak zainteresowania męskiego specjalnie nie narzekałam i jedno mogę stwierdzić: na początku znajomości nie ma nic złego w elikatnym oszukiwaniu czy ukrywaniu tego, owego. Ktoś tu napisał, że nie po to babka się kształciła, by teraz zgrywać głupszą... Pewnie że nie ale na samym początku, kiedy spotyka się dwoje obcych sobie ludzi, każdy z nich chce się pokazać z jak najlepszej strony - czyli takiej, która lepiej widziana jest w oczach tego drugiego. I tak, mozna troszeczkę poukrywać swoją zaradnośc, skończonych pięc fakultetów. Jeżeli dwoje ludzi się polubi na początku, to te rzeczy wyjdą z czasem i nie będą przeszkadzały. I nie trzeba czekać na to rok czy dwa. O tym, że babka skończyla pięc fakultetów i zna trzy języki może powiedzieć na trzeciej, piątej randce. Bo jak do tej piątej dojdzie to znaczy, że ci dwoje już się trochę lubią i te fakultety już nie stanowią dla faceta takiego zagrożenia (w myśl zasady, że boi się mądrzejszej kobiety od siebie). A na początku jesteśmy dla drugiego człowieka wielką niewiadomą i nie trzeba odkrywać wszystkiego od razu. Wg mnie nie ma nic złego, by przy pierwszym kontakcie próbować nie robić niczego, co mogłoby spłoszyć faceta. Dajmy sobie czas na poznawanie. dajmy sobie czas na zainteresowanie sobą. I to nie jest jakieś perfidne kłamstwo czy oszustwo, wielu z nas (jeśli nie każdy) przy pierwszym kontakcie chce dobrze wypaść. Jeśli taka znajomość miałaby się rozwinac w poważny związek, to takie małe "kokietowanie" na początku nie będzie miało żadnego znaczenia, ba nawet facet byłby szczęśliwy, że ma mądrą partnerką. Ale to wszystko z czasem, bo do poważnego związku dochodzi się nie w miesiąc czy dwa ale znacznie dłużej, kiedy już o sobie sporo wiemy. A jakby z takiej znajomości związku nie miało byc... Cóż, to ani 100% szczerość na początku ani jakieś ukrywanie własnego ja nic nie pomoże.

8 m-cy minęło od założenia tego wątku, a u mnie nic się nie zmieniło. Jakieś dalsze pomysły, rady, wskazówki, refleksje? Będę wdzięczna.