Okropne dziecko partnera z poprzedniego małżeństwa

Podpisuje się rękami i nogami - bardzo mądra odpwowiedź A.

Niestety, najmniej w tym wszystkim jest winne dziecko a ono i tak cierpi najbardziej. Dzieci w normalnych rodzinach, dobrze funkcjonujących bywają niegrzeczne, a tu dziecku świat się rozsypał na kawałki i na tą sytuację reaguje tak, a nie inaczej. Sytuacja trudna juz przez rozstanie rodziców, do tego jeszcze kobieta taty jest wrogiem. A czemu tak uważam? Bo dzieci potrafią "podskórnie" wyczuwać niechęć, wrogość wokól nich. Załamana, możesz mówić, pisać co chcesz ale jeśli piszesz o dziecku pięcioletnim, które w pewnym sensie straciło ojca, że jest "ciotą", że powinien dostać w tyłek, że jego mama to "lafirynda", to nie ma siły, by tej niechęci dzieciak nie czuł.
Widzisz winę w dziecku pięcioletnim, które powinno wg Ciebie zachowywać się "tak i tak" ale w ojcu dziecka winy nie widzisz? Jego jeszcze tłumaczysz? Że żona go zdradzała, że chciał ratować małżeństwo? A co ma piernik do wiatraka? Co ma z tym wspólnego dziecko i to, że jest rzeczywiście niewydolny wychowawczo na całej linii. Poza tym, że chcesz go wybronić, to sama dobrze wiesz, że źle postępuje. Krytykujesz jego zachowanie w stosunku do dziecka (wspólne spanie, kąpiele, gry komputerowe), nawet piszesz, że wiele razy rozmawiałas ale bez skutku a potem i tak najbardziej winne małe dziecko. Jasne taki pięciolatek powinien ojcu wytłumaczyć np "tatusiu, nie będziemy sie juz razem kąpać, bo jestem za duży". Dziecko powinno takie rzeczy wiedzieć i odpowiednio sie zachować ale tatuś już niekoniecznie, bo przecież chciał ratować małżeństwo.
Zdecydowałas się na związek z facetem z dzieckiem, i zawsze już to dziecko będzie. Nie da się o nim zapomnieć, odłożyć, poczekać aż dorośnie. Będzie ciągle w życiu Twojego partnera, niezależnie jakie będzie, czy grzeczne, czy nie ale będzie. Decydując się na taki związek, zdecydowałaś się na obecność tego chłopca w Twoim życiu, bez względu na to, jakim on będzie. Oczywiście że Twoja sytuacja nie jest łatwa, możesz mieć wszystkiego dość ale na to się zdecydowałaś. W żadnym wypadku nie możesz obwiniać dziecka.
swoją drogą, to stajesz w obronie swojego partnera, że się starał, że mu zależało... Albo to nieprawda, albo żona była dla niego kimś dużo ważniejszym od Ciebie. Twoje sugestie, prośby, potrzeby (w części jak najbardziej zasadne) ma gdzieś. Z tego co piszesz, w ogóle mu nie zależy na Twoim dobru, nie podejmuje żadnego wysiłku, by Wasze, w tym Twoje życie, poprawić a w przypadku byłej żony tak się starał. Teraz w ogóle nie ma zamiaru się wysilać, bo łatwiej włączyć grę.
A czy jesteś zazdrosna? Oczywiście. O partnera ale też o samo dziecko. "Najbardziej boli mnie to, że mały akceptuje gacha matki, a mnie traktuje jak traktuje." Niestety, masze takie podejście do dziecka, ze na poprawę stosunków chyba nie ma co liczyć.
Znam przypadek, gdzie małżeństwo się rozpadło a żona została z dwiema nastoletnimi córkami. Ułożyła sobie życie z nowym człowiekiem, którego dziewczynki nie akceptowały. To był dramat. Niegrzeczny pięciolatek to nic w porównaniu z dwiema zbuntowanymi nastolatkami. Kilka lat trwało, kiedy sytuacja zaczęła być normalna ale tu była ciągła praca matki i nowego partnera. Facet był bardzo mądrym człowiekiem, miał anielską cierpliwość, dzielnie wszystko znosił, momentami tłumaczył dziewczyny, bo ich matka traciła cierpliwość. Poskutkowało, ale zajęło mu to kilka ładnych lat.
Załamana piszesz, że przez dziecko nie możecie nigdzie wychodzić? Ty tak na poważnie czy żartujesz? Chłopiec jest z Wami co drugi weekend i trzy popołudnia w tygodniu. Naprawdę nie możecie zaplanować sobie "wyjść" w pozostałych dniach?

Zgadzam się z Anek, najbardziej żal mi tego dziecka.
Nie dość że przeżył rozwód rodziców, to jeszcze trafiła mu się niedojrzała emocjonalnie macocha.

Biedne dziecko, nie dośc,że rodzice się rozwiedli, co juz samo w sobie jest dla kilkulatka dużym stresem i urazem psychicznym, to jeszcze tatuś znalazł sobie wredną i zazdrosna nową paniusię :(
To jest pięcioletnie dziecko!, które zapewne ciężko przezywa sytuację, że ma dwa domy, nie ma obojga rodziców na co dzień, to chyba nic w tym dziwnego, że jest trochę "skrzywiony" i moze potrzebuje dużo bliskości i akceptacji ojca. Ty jesteś zazdrosna i on jest zazdrosny, ale on ma 5 lat! i nie on decydował o tym, że jego rodzice się rozwiodą, a Ty jesteś dorosła! i chyba świadomie zdecydowałaś się na związek i zrobiłąś sobie dziecko z facetem, który już dziecko ma!!!
No i to ciekawe, co będziesz mówić o swoim dziecku za pięć lat. Pewnie będzie ta samo wkurzające jak to, bo dzieci takie po prostu są! Tylko swoje dziecko ludzie zwykle kochają i mu to wybaczają, a ty tego wręcz nie lubisz i cię to bardzo razi. Za pięć lat Twoje dziecko też pewnie będzie wkurzało nową babkę swojego taty.
No i ciekawe, że ty i twoj facet jesteście "partenrami", a jego byłą ma "kochanka".
No i skąd niby wzięłaś teorię, że ciężarna nie może jeździć z tyłu?

a nie było tak, że to dziecko poczuło się odepchnięte? pojawiłaś się nagle w życiu ojca, dziecko odwiedzało tatę wnioskuję, że z nim spało i nagle w związku z nową partnerką musiał spać na polówce? jeżeli to Twoje mieszkanie to gdzie syn odwiedzał wcześniej ojca? czemu nie ma swojego pokoju, a przede wszystkim łóżka? tylko polówka? gdzie zrozumienie z Twojej strony? to jest w dalszym ciągu dziecko, a Ty tak szybko przerodziłaś swoją sympatię w nienawiść? "jestem w ciąży nie mogę siedzieć z tyłu" nie rozumiem... Wg mnie z Twojej strony nie było żadnego konkretnego ruchu w stronę dziecka, nawet jeżeli miało by to trwać rok ja bym się starała rozmawiała i tłumaczyła bo to jednak dziecko mojego partnera, i ja tak robię jestem w podobnej sytuacji 10 miesięcy wiem, że będzie dzień, że przekonam dziecko do siebie.

Przechodziłam przez podobna sytuacje. Córka męza była starsza wprawdzie ale skonczylo sie na 2 sprawach w sadzie na których ta mała dziewczynka naopowiadała głupot z których sie potem tłumaczyła. Sprawa zakonczona na widzeniach 2x w miesiacu. Maz widywac sie moze z córka w miejscach publicznych i dziecko nie przyjezdza do nas na noc. Uważam to za zdrowy układ. Zalecałabym psychologa dla dzieciaka, twojego meza i jego ex zony bo samo to nie przejdzie.

Zalamana! Opisujesz swoja sytuacje i prosisz o rade na FORUM INTERNETOWYM to czego sie spodziewalas? Ze nikt ci nie odpowie albo tylko tacy co w 100% cie popieraja i uwazaja damiana za wstretnefo bachora ktory kompletnie bez powodu sie tak zachowuje. Chcesz rady to ja dostajesz jedni pisza to delikatnie inni bardziej dosadnie
Niestety tak to jest ze za zachowanie 5letniego dziecka odpowiadaja glownie rodzice, ktorzy go wychowuja. Twoja partner do stal od sadu bardzo duzy "dostep" do syna i moze miec bardzo duzy wplyw na jego wychowanie. I to on powinien sie zajac tym zeby damian sie zmienil. Nie od dzis wiadomo, ze gry komputerowe ciagle ogladanie telewizji zle wplywa na dobre wychowanie dziecka i taka metoda to tylko wygodnictwo dla rodzicow na poczatku. Dopoki jest maly to bedzie krzyczal piszczal i bedzie nieznosny za pare lat po prostu zamknie sie w swoim pokoju i tyle bedziecie go widzieli. Niestety twoj partner musi sie bardziej przylozyc. Pojsc z synem pokopac pilke do zoo do teatru a ty jesli ma ci zaakceptowac musisz w tym uczestniczyc i nie poddawac sie mimo, ze pewnie jeszcze przez dlugi czas bedziesz dla niego zla baba ktora zabrala mu tate. Niestety 5letnie dziecko nie rozumie ze z zupelnie innych przyczyn mama i tata nie sa razem.. Twij partner powinien tez stawiac dziecku jasne granice i pokazac mu kto jest ojcem a kto dzieckiem jesli bedzie pozwalal mu na wszystko spanie w lozku gry itp to dziecko tez nie uzyska stabilizacji bo nie bedzie wiedzialo gdzie jest jego miesce " w stadzie". Zycze ci cierpliwosci i powodzenia. Widac ze tego pierwszego. Bardzo ci brakuje bk nawet do innych forumek ktore ciebie czy glownie twojego partnera krytykuja masz ochote potraktowac jak nieznosnego damiana ktory specjalnie dla ciebie robi na zlosc.
Aniedlugo sama bedziesz mama a przy takim wychowaniu a wlasciwie braku twoje dziecko tez bedzie jak damian
A i proponuje zebyscie w rozmowach z dz8ecmi stali po jednej stronie a wszystkie roznice zdan i kwesti wychowania omawiali za zamknietymi drzwiami bez obecnosci dzieci

Faktycznie widać, po tym co piszesz i jakie masz relacje z partnerem i jego dzieckiem, że rodzice Ci "dawali w d*pe", a nie rozmawiali z Tobą. Moze czas pójść inną drogą i zacząć pojmować emocje swoje oraz innych bo na prawdę szkoda tego chłopca.
Przemoc jest oznaką słabości.

Zalamana , skoro zachowanie Twojego partnera nie wynika z poczuciaa winy, tylko ma takie "cudowne" metody wychowawcze, nie daje sobie nic powiedziec i nie chce sie zmienic
z Damianem nie da sie wytrzymac, bo w koncu zadna z nas nie miala do czynienia z az tak nieznosnym, zlosliwym dzieckiem

to chyba znasz odpowiedz - czas sie pozegnac.

nie ma sensu meczyc siebie,
swojego dziecka, ktore bedzie zaniedbywane przez ojca majacego stara rodzine, w dodatku ojca, ktory nie potrafi wychowywac dzieci,
Damiana, ktory jest po prostu nawet jesli neiznosnym, to zagubionym i zbuntowanym dzieckiem
no i partnera, ktory w tej sytuacji tez nei czuje sie komfortowo

jesli nei potraficie sie dogadac to czas na rozstanie, zwlaszcza, ze twierdzisz,ze sobie poradzisz.
nie ma co liczyc tutaj na to, ze Twoj partner nagle przezyje oswiecenie i zmieni swoje metody wychowawcze. gdy pojawi sie Twoj potomek Damian bedzie jeszcze bardziej zazdrosny, a Twoj prtner zapewne jeszcze bardziej bedzie staral mu sie zrekompensowac straty i sprawiac by nie czul sie odrzucony.
lepiej malucha wychowywac w spokoju i szczesciu ale samotnie, niz z partnerem gdzie beda klotnie na kazdym kroku.

W dalszym ciagu popieram nika, moze faktycznie w niektorych wypowiedziach mozna doszukac sie zlosliwosci, ale autorka sama w ostatnim zdaniu pierwszego wpisu prosi o rade, skoro zdecydowana wiekszosc wypowiedz wskazuje jednoznacznie gdzie blad lezy -w tym od dziewczyn w podobnej sytuacji rodzinnej to uwazam ze zamiast negowac te wypowiedzi nalezaloby sie chwile nad tym zastanowic. I nie bardzo rozumiem wytykanie tu bycia idelana matka, nikt tu sie tak nie tytuowal ani nie pisal bierz ze mnie przyklad ja jestem doskonala, nie ma dzieci idealnych ani idealnych rodzicow, kazdy czasem boryka sie z problemami wychowawczymi, skoro autorka prosi o rade to takie otrzymala, inna sprawa ze nie widzi albo nie chce w nich widzec ziarenka prawdy

Ręce mi opadają, jak czytam odpowiedzi nie których kobiet na mój post. Może 3 albo 4 kobitki mnie tylko rozumieją.....
~Załamana

a dlaczego zakladasz , ze KAZDY musi ci przyklaskiwać i popierac? uwazasz sie za nieomylną? nie przyjmujesz do swojej swiadomiosci, ze to ty jestes w błędzie?

od 5letniego dziecka w mocno niestabilnej syt.rodzinnej, po traumie rozwodu rodziców wymagasz "stania na baczność" i dojrzałości jak u doroslego, jestes zazdrosna o jego mocną wiez z ojcem, o czas ktory razem spedzają( tak, tak wiem bedziesz zaprzeczac, wypierac, ale to co piszesz JEDNOZNACZNIE za tym przemawia),a sama nie potrafisz się zdystanowac i zachowywac jak dorosla , dojrzala osoba,
podobnie jak wiele osob w tym watku jestem przekonana , ze to ty zdecydowanie bardziej jestes zazdosna niz to dziecko, ktore notabene ma do tego prawo ze wzgl. na swoj wiek i syt. zyciową,on sobie takiego zycia nie wybieral( nie mial wplywu na wybory swoich rodziców, a konsekwencje musi ponosic) za to ty skoro jestes dorosla powinnas wiedziec co robisz wiążąc sie z facetem po przejściach, Z DZIECKIEM

BTW,jesli 3 osoby mówią ci, ze jestes koniem to kup sobie siodlo i worek owsa:P

Załamana ty mnie załamujesz .Sama opisujesz zachowanie swojego partnera i nie widzisz ,że to twój partner przez swoje zachowanie warunkuje takie a nie inne zachowanie swojego dziecka, sam nie okazuje ci szacunku na oczach swojego dziecka i ma gdzieś twoje uwagi a ty sama oczekujesz tego szacunku od jego 5,5 latka,klaps w d... nic tu nie zmieni jeżeli twój partner nie zmieni swojego zachowania względem ciebie i swojego dziecka.Czego ty oczekujesz?Że wszyscy zaczną wieszać psy na dziecku i jego matce?Jakie rozwiązanie wg. ciebie będzie najlepsze ?Zakaz przyprowadzania dziecka do waszego domu?Problem tkwi w waszej relacji a nie w dziecku.

Dziękuję za zrozumienie i postawienie się w mojej obronie :)
Ręce mi opadają, jak czytam odpowiedzi nie których kobiet na mój post. Może 3 albo 4 kobitki mnie tylko rozumieją.....

Zauważyłam niestety, że ostatnio na tym forum nie można założyć tematu innego niż "okołokupkowe", bo od razu spotkać się można z hejtem ze strony tych jakby wykreowanych medialnie idealnych matek, nie mających problemów, którym wszystko się układa, są cudowne, doskonałe w swym macierzyństwie, wszystkowiedzące. Gdy tylko jakaś kobieta opisuje swój problem, choćby po to, by się wyżalić, znależć pocieszenie, otrzymuje poradę, że to z nią jest coś nie tak i ma ze sobą iść do specjalisty.
Załamana, masz rację, tak to już jest, że to dzieci słuchają rodziców, a nie odwrotnie. Uważam, że dziś dzieci mają za dobrze, porządne lanie pasem w d*pę nauczyło by niektóre z nich szacunku do rodziców i nie tylko. Ja jestem mamą nastolatka i zaczynam mieć z nim problemy wychowawcze, też nie daję pomału rady, chciałam założyć temat tutaj dotyczący wychowania nastoletniego syna, ale mi przeszło, bo od rad idealnych matek z tego forum, sfrustrowałabym się jeszcze bardziej.

O rany jaki straszny ten Damian może to ten z Omena.

Nika i Niulka mają rację, i nie szukaj winy u dziecka, mój syn też bywa nieznośny, trudny i ciężki, tata też na wiele mu pozwala, i uważam że podstawową winę za to bierze zachowanie rodzica, każde ma inny charakter, to że ty nie spotkałaś się z takim urwisem do tej pory to nie znaczy że takich dzieci nie ma więcej, posluchaj rad w/w - pierwszy krok to zmiana podejścia ojca do syna, bez tego nic się nie zmini tylko będzie gorzej, czas wychowywać a nie rozpieszczać i "hodować"..

Od rozowdu minęło ponad 2 lata. I ona z tym kochankiem cały czas jest aż zaciążyła. Co mój partner nie ma prawa na nowo życia sobie ułożyć?! Z dziećmi mam do czynienia od 10 roku życia. I widziałam już różne dzieci, ale takiego jak Damian po raz pierwszy. I to jest straszne :(

dla dorosłych w tym przypadku przede wszystkim........

haha.... a mi Ciebie żal. Poznałabyś Damiana albo wystarczyłoby, żebyś tylko stała z boku i obserwowała, to byś wiedziała o co kaman. Łatwo się wypowiadać jak kogoś sytuacja nie dotyczy.

No własnie może kogoś Wam potrzeba kto by postał z boku i pomógł są psycholodzy dziecięcy i dla dorosłych też ....

Prosisz o radę to ludzie ci odpowiadają.Dziwi mnie to jakiego biedaka robisz ze swojego partnera,gro odpowiedzialności za obecną sytuację ponosi on sam ,za to ,że pozwala młodemu na wszystko i toleruję jego zachowanie ,dziecko to widzi i wykorzystuje sytuacje jak może, jego prawo skoro ma przy sobie niedojrzałych dorosłych.Dziecko u matki tak się nie zachowuje bo matka mu na to nie pozwala.Powinnaś się przede wszystkim rozmówić z twoim partnerem i może obydwoje powinniście sie udać do psychologa żeby wspólnie ustalić zasady postępowania bo strach pomyśleć co się będzie działo jak się urodzi wasze dziecko.