Re: wracając do chleba
Walczę z pizzą.
Jeśli okaże się nie do zjedzenia to więcej się za to nie zabieram.
A to krótka relacja z frontu.
Przygotowałam wszystkie "dobra", które trzeba ułożyć na...
rozwiń
Walczę z pizzą.
Jeśli okaże się nie do zjedzenia to więcej się za to nie zabieram.
A to krótka relacja z frontu.
Przygotowałam wszystkie "dobra", które trzeba ułożyć na wierzch.
I wzięłam się za najbardziej niewdzięczne robienie ciasta.
Jak zaczęłam je miętosic rękoma to tylko mi sie palce posklejały i myślałam, że nic z tego nie będzie. Ale zawzięłam się i po kilku minutach ciasto zaczęło przypominać ciasto. Tak się ucieszyłam, ze poszłam z nim (tzn ciastem) do pokoju pochwalić się dzięcięciu.
I wtedy z kuchni doszedł do nas podejrzany halas na nastepnie pospieszne (bardzo pospieszne) mlaskanie.
Pies zjadł "dobra", które miały iść na wierzch.
Teraz ciasto rosnie, nowe dobra przygotowane.
Zobaczymy.
Wiem, wiem Panie M, Twoje piesiony nawet łapy do kuchni nie postawią. A mój, no cóż, jest trochę inny.
zobacz wątek
