Oczywiście wiadomo, kto dygał po to piwo do wsi, co nie? Kilometr. W pionie. Kilka razy dziennie. To był jedyny okres w moim życiu, kiedy piłem na potęgę, jadłem na potęgę, i wyglądałem jak...
rozwiń
Oczywiście wiadomo, kto dygał po to piwo do wsi, co nie? Kilometr. W pionie. Kilka razy dziennie. To był jedyny okres w moim życiu, kiedy piłem na potęgę, jadłem na potęgę, i wyglądałem jak szczypior. Co wzbudzało w ciotkce Sztefie i mamie Adasia matczyne uczucia, który objawiały się na podtykaniu mi co rusz jakiś smakołyków, tudzież wprowadzenia obowiązku degustowania i smakowania przyrządzanych przez nie dań. A umiały dziewczyny kulinarnie dogadzać, nie powiem. Pieczeń w sosie to była pieczeń w sosie, kawał woła zatopiony w gęstej mazi, osadzony na czomolugmie tłuczonych kartofli, a nie cztery włokna mięsniowe ułożone na krzyż z dwoma ziarenkami groszku, jak to serwują obecnie. Albo golonka, z zadniej łapy przerośniętego tucznika z wiadrem zasmażanej kapusty. Kośc po tej golonce to pies jadł trzy dni. Albo szpik wydłubywany z kości gotujących się w garze do gotowania bielizny i popijany żytniówka prosto z chłodni.
I takie to wspomnienia mam przez Martusię z Torunia.
zobacz wątek