Wartość sentymentalna

Film poruszający, smutny. Ma ten klimat.

To film o trudnych relacjach nieobecnego ojca, który wraca po latach na pogrzeb swojej byłej żony. Próbuje naprawić swoje stosunki z córkami. Świetne kino. Plus klimatyczna muzyka naszej Hani Rani.

Bardzo mało koncertuje w Gdańsku. Cóż sława. Pójdę na ten film ze względu na jej muzykę, no i sam film ma Oskara.

Dzięki miłości można pokonać wszystkie traumy

Solidny, miło oglądający i komfortowy seansik. Nic dziwnego, bo wykorzystano wszystkie sprawdzone motywy: nieobecny ojciec artysta musi być egoistycznym dupkiem, mamy dwie siostry, które oczywiście muszą być przeciwstawne (jedna ma stabilne życie, druga chaotyczne). Do tego podlać to przemielonym motywem "życia wyrażonego w sztuce" i jest Oscarowy pakiet. Szkoda, że otwierająca sekwencja w stylu "Genialnego klanu" Andersona nastawiła mnie na coś bardziej oryginalnego. Ogólnie, spoko dramacie rodzinny jakich pełno. Wyróżnia się chyba tylko rolą Skarsgårda i Fanning (Reinsve spoko, ale zawsze gra tak samo).

6.5/10

A gdzie głębia , uciekła CI.
Tam jest jeszcze coś co zaistniało pomiędzy tymi wymienionymi przez Ciebie faktami.

Tydzień po seansie smakuje bardziej niż po napisach końcowych. Tempo skandynawskie aż nadto, jednak to dobre kino daje do myślenia. Na początku wybuch, później w specyficzny sposób napięcie rośnie chociaż mam tu kilka uwag. Niektóre sceny czy narracje przeciągnięte, jednak obraz się broni. Nawiązania do Bergmana, w moim odczuciu, zbędne albo to oczko puszczone w stronę bardziej wyrafinowanego widza.
Na pewno nie jest to kino dla każdego. Ode mnie 8.3/10 Początek wprowadził mnie w atak paniki także wrażliwych ostrzegam..