Wilk...

Wilki żyją w ciemności,
wtedy oczy im świecą, bo tworzą.
Mają jednak zachody i świty smutne.
Echo duszy niesie, że uśmiech wilka
się kocha
i jest źrenicą oka.
Święta idea wysokie światło.
Chodził beztrosko w śmiertelnej ciszy
Duszy tkliwej zabrakło,
i starań zapobiegliwych.
I choćbyś całował ślad stopy,
światło niebezpiecznie gaśnie.
Stajesz..
z opuszczoną powieką,
a słońce mruży źrenice.
Słowo można złamać wtedy,
gdy wiary mało.
Serce zadrżało nagle,
bo skarb odbierają?
Scalić niezwykłe zachwycenie,
co umiera w tęsknocie i żalu,
tylko gorącym uczuciem można.
Chociaż trudno..
lub wcale.
Zieleń(jak oczy jego), się w wierszu chowa
czas odpowie..
prawdziwa to więź bezwarunkowa
czy naiwna głupota ?

Bo Wilk, jest wśród innych niezwykłych.. symbolem prawdziwego Mężczyzny i w tęczy jest, w dumie człowieka,muzyce i nawet w sercu mym...