kto wierzy w sny?

Za późno na edit:

Ta rozmowa już była.. Sorki WDR za nieuwagę.

O faak :D Ale urwał :D Nie mogę się doczekać takiej rozmowy.

@ta zasada się sprawdza przy wszystkim tylko nie przy związkach...

zatem liczę na twoje poparcie gdyby gdzieś na forum rozmowa zeszła na seks z tamponem ;]

Sprawdza się. Tylko trzeba sprawdzić, zasmakować drugiej osoby, zamiast rzucać się niczym w przepaść, od pierwszego dnia myśląc, że to na zawsze, że dom, że dzieci, że wnuki i nie może być inaczej.
Jak widzisz, że relacje są niesatysfakcjonujące to siadasz naprzeciw osoby, z którą jesteś i mówisz co myślisz i co czujesz. Ja tak zawszę robię i zawsze się to sprawdza:) Choć zwykle jest to moja ostatnia rozmowa z tą osobą:D Ale przynajmniej nie mogę powiedzieć, że straciłem lata czy miesiące na coś beznadziejnego;)

>no ale...się spróbowało :D

Raczej kupiło się winnicę, by spróbować jakie wino się tam produkuje:p

ta zasada się sprawdza przy wszystkim tylko nie przy związkach :D a potem się ląduje w beznadziejnej relacji, z której ciężko wyjść :D no ale...się spróbowało :D

To nie jest ani przyjaźń ani iskra, to raczej ciekawość:p
Jeśli obie osoby są wolne, to wyznaję zasadę, że lepiej spróbować i żałować niż żałować, że się nie spróbowało.

Raczej zostanę na razie przy swoich snach :) może będzie okazja podczas delegacji czy szkolenia. To tez klasyk. A może lepiej zostawić to tak jak jest. Większość moich związków zaczynała się od iskry, pierwszego spojrzenia czy wrażenia. Jeden tylko miał źródło w przyjaźni i skończył się dla mnie bardzo boleśnie. Nie było mi aż tak żal związku, jak przyjaźni.

Nie odważyłbym się na takie stwierdzenie, że na pewno nic by nie wyszło. To trzeba sprawdzić. Z takim myśleniem żadne związki nie mają szans. I popatrz na myślenie odwrotne, poznajesz kogoś, jest przyjaźń lub chemia, próbujecie ze sobą być, i gdy zaczynacie, okazuje się, że w relacjach związkowych jesteście całkiem inni i nie umiecie się dogadać. Kto wie, co by się zdarzyło, jeśli poszlibyście do łóżka? Może właśnie pojawiłaby się chemia i wszystko byłoby na swoim miejscu, a obecnie nie jest, bo oboje się hamujecie przez stanowiska, które piastujecie?

Fantazja szef-podwładny, klasyk;) Aż grzech tego nie skonsumować. Zamień kawę na drinka, udajcie, że wypiliście o jednego za dużo i ups;)
Cóż, każdemu zdarza się popełnić błąd pod wpływem alkoholu;) A jak się spodoba, to po prostu popełnicie go kolejny raz:p

My się dobrze znamy, lubimy. Mamy swoje numery telefonów, pijemy razem kawę, celebrujemy wspólne posiłki - w pracy, na przerwach. Dlatego mogę powiedzieć, że z tego związku nic by nie wyszło. Generalnie bardzo entuzjastycznie i optymistycznie podchodzę do nowych znajomości Tu z pewnością hamuje mnie praca i klimaty w niej panujące (jedna pani drugiej pani), a dwa że pomimo sympatii i tego, że wizualnie kolega mi odpowiada, to nie mogę się w to pakować, bo jestem jego szefową.

oj wcale nie taka babska ;)
osobnik płci męskiej z mojego bliskiego otoczenia także się za nią wziął (za książkę w sensie :D) i rzekł, że sensowna :D

Bo to babska książka.. zatem nie dziwoląg, że łatwiej Ci wchodzi :)

czytam teraz "kobiety, które kochają za bardzo"....i szczerze mówiąc wynoszę z tej książki dużo więcej niż z potęgi podświadomości ;) idealnie trafna psychoanaliza zachowań ludzkich w aspekcie doboru znajomych, towarzyszy życia czy środowiska ;)

Tu nie chodzi o sugestie.
Mówiłem, że jest nieco nawiedzona :D
Ale Murphy dosyć dobrze pisze o tym, co dzieje się w naszym mózgu.
Jak podświadome mechanizmy wpływają na świadome działanie.
I pod tym kątem polecam jej lekturę.

o ;) mam, czytałam ale nie zmieniła mojego myślenia :D chociaż faktycznie- dla ludzi podatnych na sugestie będzie idealna :)

Grzybków nie polecam.
Mógłbym polecić coś innego, ale jest to zakazane w regulaminie Forum.
Coś, co działa raz na zawsze. Już nigdy więcej się po żadne gie.. tego typu nie sięgnie :D

Polecam natomiast "Potęgę podświadomości".
Książka nieco nawiedzona, ale dobra.
Tłumaczy od groma mechanizmów naszego mózgu.

>Wszyscy wszystko wiedzą o innych i taki romans nie byłby niezauważony.

To oczywiste, co wcale nie oznacza, że inni odebraliby to jako coś nienaturalnego, obrzydliwego czy niemoralnego;) To zwykła rzecz. Ludzie są ciągle w ruchu, zbliżają się do siebie i oddalają, relacje robią się bliższe lub chłodniejsze, to naturalna kolej rzeczy.

>A jak pracować wspólnie po zakończeniu takiej zażyłości?

W związkach szkolnych też człowiek nie rzuca szkoły, gdy związek się kończy, zwyczajnie uczy się funkcjonować obok tej osoby, a z czasem jest to już naturalne.

>Obydwie strony musiałby mieć do tego taki sam stosunek, nie mogłyby się zaangażować emocjonalnie, a w rzeczywistości nie jest to takie proste.

Dlaczego nie mogłyby?
Czy jak idziesz na randkę, to rozważasz, jak będziecie razem mieszkać za 20 lat, gdzie poślecie dzieci na studia?
Tutaj za dużo odrzucasz, za dużo przekreślasz, za dużo myślisz... za bardzo pochłania Cię lęk przed niewiadomym.
Zwyczajnie do niego podejdź, zagadaj, poproś o numer telefonu, zaproś na kawę... A potem zobaczysz, jak się to dalej potoczy.

>W tym, jednym przypadku, wiem, że taki związek byłby skazany na porażkę,

Dlaczego tak sądzisz?
I mówiąc, że wiesz, masz na myśli którą część siebie? Bo zdaje się, że Twoja podświadomość może mieć inne zdanie:p

Zgadzam się z Tobą, że w szkole, czy w pracy łatwo nawiązać kontakt i zbliżyć się do kogoś, choćby przez fakt, że dużo czasu się spędza w jednym środowisku. I tak jak w szkole mi to nie przeszkadzało, było czymś naturalnym, to w pracy jest już gorzej. Moja firma jest dość specyficzna, można rzec skostniała. Wszyscy wszystko wiedzą o innych i taki romans nie byłby niezauważony. Jeszcze, żeby to był ktoś spoza działu/sekcji w której pracuję. W tym, jednym przypadku, wiem, że taki związek byłby skazany na porażkę, dlatego nic poza fizycznym kontaktem nie wchodziłoby w grę. A jak pracować wspólnie po zakończeniu takiej zażyłości? Obydwie strony musiałby mieć do tego taki sam stosunek, nie mogłyby się zaangażować emocjonalnie, a w rzeczywistości nie jest to takie proste.

@wdr, zawsze jak widzisz coś czego nie rozumiesz to winą obarczasz niewinne grzybki? Musisz mieć spore doświadczenie :)

Spędzamy tyle czasu ucząc się i pracując, że to naturalne łączyć się w pary z osobami, które mamy na wyciągnięcie ręki. Wręcz nienaturalne zdaje się szukanie kogoś daleko, kogoś obcego, by w razie czego łatwo zerwać kontakt. To jakby z góry zakładać porażkę i wszystko co złe.

Mi tam nigdy nie przeszkadzało romansować w pracy czy szkole. Właściwie moja obecna praca to jedyna, w której moje stosunki służbowe ze współpracownikami nie wykraczają poza firmę. I jest to dla mnie strasznie sztuczne.

Po pierwsze miłości i miłostki, romanse itd. w pracy, to nigdy nie jest dobry pomysł.
A po drugie zależność służbowa.