Czy w pracy wypada romansować?

Mimo, że nie zawsze się z Anty zgadzałam to lubię czytać. Wiecie, ludzie nie lubią osób mądrzejszych od siebie, osób o odmiennym zdaniu, a już w ogóle nie lubią czytać jeśli treść to więcej niż 3 słowa.

A Halewicz, swoimi tekstami, strasznie mi kogoś przypomina...Mam nadzieję, że nie mieszkach w Krakowie;)?

Co za dziura..."hole" po angielsku.
Teraz sobie połączcie ;]

masz właściwy nick:) W Szkocji mówią "arse", znaczenie to samo:)

antyspołeczny i halewicz są siebie warci ...

To poczekam, co się będzie działo dalej. Mnie również próbowano przegonić ale z Halewiczem to trudna sprawa ^_^

Przegoniły mnie z tego forum wątki o poszukiwaniu kochanków, o homikach, wymienia żonami, trójkątach, orgiach etc.

Prawdą jest że poznałem to "coś". Ciężko mi to jakoś inaczej określić, bo nie wiem czy to samiec czy samica i ile ma osobowości. Na początku były to bowiem dwa nicki, "ktoś" a drugi "kasandra". Właściwie był okres że było ich więcej, ale potem ograniczyło się to do dwóch.

Zaczęło się to od dyskusji w jakimś temacie, potem przeszło na kilka. Kilka "osób" próbowało mnie przekonać że nie mam racji i ogólnie jestem "be".

Tylko że coś nie wyszło, bo za którymś razem osóbka ta zapomniała zmienić ip i zauważyłem że pod tymi wszystkimi nickami pisze jedna i ta sama osoba. Jak wytknąłem to jej to się przyznała i zmieniło się to już nie w dyskusje tylko w bełkotliwe ataki nie mające sensu.

Przed tym lub po tym pojawił się jeszcze "c", czy jak on tam ma. Pisał wtedy na hydeparku. Bardzo możliwe że te ktosie, kasandry i inne to były jego kolejne "osobowości", bo styl pisania ten sam (głównie oparty na bełkocie).

Przestałem temu czemuś odpisywać, pogadało jeszcze trochę same ze sobą i z czasem wróciło na hydepark.
I wszyscy żyli długo i szczęśliwie:)

A dużo, dużo później ja przestałem tu pisać...

A tak zupełnie na marginesie, to Ciebie Antyspołeczny podobno przegonił z tego forum niejaki KtośKassandra, przynajmniej tak się chwalił, próbując mnie przeganiać (mało skutecznie). Coś wiesz na ten temat?

Moja koleżanka przeżyła burzliwy romans w pracy....wiadomo jak się skończyło. Sprawa wyszła na jaw, Ona musiała się zwolnić, bo nie mogła znieść całej sytuacji i dziwnych spojrzeń, a gość wyszedł z tego bez szwanku.

Podobno jeśli się chce aby kaktusy kwitły to trzeba je zawinąć w gazetę i na zimę umieścić w piwnicy. Gdy je się wyjmie na wiosnę, to będą one miały w pamięci że ledwo przeżyły i że następnym razem mogą nie mieć tyle szczęścia, więc zawczasu będą dążyć do rozmnożenia.

Czyli według Twojej teorii nie różnimy się od kaktusów. To instynkt który posiada cała natura, podświadome zachowanie dla ochrony swojej nieśmiertelności i przetrwania gatunku? Hmm...

Idąc twym tokiem myślenia romansowanie w pracy jest dobre. Podobnie jak zdrada. To cały czas ten sam instynkt. Pokłócę się z żoną, mam doła, szef mnie ochrzanił, a w tv cały czas straszą kryzysem - więc bzyknę koleżankę z pracy, bo tak mi mówi instynkt.

Panowanie nad sobą jest wtedy złe, bo jest atakiem na nasz instynkt przetrwania? W czasach zagrożenia, nie zaliczenie każdej kobiety jest wbrew instynktom. Nawet wojenne gwałty są wtedy dobre, bo są odpowiedzią na lęk przed śmiercią?

Czy płodzenie dzieci w niepewnych czy nawet niebezpiecznych czasach, z niepewną nadzieją na przyszłość nie jest powoływaniem dzieci do świata który ogarnięty jest chaosem i może być dla nich piekłem?

Czy poddaństwo wobec tego instynktu nie jest przejawem egoizmu, robimy to dla siebie, z lęku. Nie robimy tego z miłości dla naszych przyszłych dzieci.

Niedawno media podawały informacje, że w Szwecji główną przyczyną śmierci osób do trzydziestki czy nawet czterdziestki jest samobójstwo. Czy nie jest nieodpowiedzialnym powoływać dzieci w takie miejsce?

Może zamiast iść po najmniejszej linii oporu powinniśmy ukierunkować nasz instynkt przetrwania na stworzenie świata który będzie odpowiednim miejscem dla kolejnego pokolenia i dopiero wtedy zabierać się za płodzenie dzieci. W tej kolejności, a nie w odwrotnej, licząc że to te nowe pokolenie uczyni sobie świat lepszym.


Pozdrawiam


PS: Za czasów stanu wojennego czy po IIWŚ ludzie uprawiali seks z nudów - nie było prądu, tv i internetu. Coś trzeba było robić wieczorami:P

halek i społeczniak to chyba braćmi są.

Zgodzę się z Twoją tezą o zastosowaniu skrajnie postrzeganego dobra i zła - wedle tego co piszesz, to faktycznie byłaby utopia. Ale zawsze powinien być złoty środek, zawsze znajdą się Ci, którzy sieją zło. Niemniej jednak człowiek za natury rzeczy ma w sobie najpierw dobro - a zło go dotyka już później.

W pozostałym zakresie nie zgadzam się z Twoim tokiem rozumowania, a w szczególności, że ludzi posiadają dzieci z egoizmu. To bardzo uproszczone myślenie na poparcie Twojej tezy. Stosujesz absolut, że rodzice nie myślą o dobru dzieci, a wyłącznie o sobie - nie uważasz, że to przesadny ekstremizm w myśleniu?

Gatunek ludzki jest zaprogramowany na przetrwanie - w okresie trudnym występuje więcej poczęć, niż w okresie łatwym. Zwróć proszę uwagę, że bardzo dużo osób urodziło się w Polsce pomiędzy 1939, a 1945; potem wskaźnik narodzin spadł. To samo dotyczy okresu stanu wojennego - słynny wyż demograficzny. Stan wojenny, czołgi na ulicach...a tu ludzie się, excuse moi, poczynają na potęgę. Czy według Ciebie to świadczy o ludzkim egoizmie, czy może to jednak wola przetrwania i zachowania podświadome gatunku?

Utopia:
Nie byłoby wojen ani przemocy, bo ludzie uznawaliby to za zło i znali konsekwencje tych czynów nim by się ich podjęli (okaleczenia, gwałty, śmierć, głód, zniszczenia). Nie byłoby wszelkich zachowań niosących innym cierpienie - np zdrad o których wspomniałeś. Pewnie nawet nie byłoby rozstań bo ludzie posiadaliby świadomość że miłość jest aktem woli a nie przejawem zakochania.

Byłoby nas o 99% mniej:
Ludzie posiadają dzieci z egoizmu, robią je sobie bo chcą je mieć, posiadać, jak samochody czy telewizory. Większość ludzi nie myśli o konsekwencjach. Nie myślą o dobru tych dzieci, ale wyłącznie o sobie. Jak ci którzy decydują się na zdradę.

Gdyby ludzie myśleli racjonalnie doszliby do wniosku że obecna filozofia posiadania dzieci propagowana przez państwo (czyli stały wzrost demograficzny), jest krzywdząca dla nich, dla ich dzieci i dla tej planety.

Gdyby decydują się na dziecko wzięli pod uwagę swoje geny, sytuację finansową, czas jaki mogą poświęcić temu dziecku i inne cechy pozwalające im na wychowanie go na szczęśliwego zdrowego (zwłaszcza psychicznie) dorosłego człowieka, to 99% przedstawicieli naszego gatunku musiałoby sobie odmówić tego przywileju.

Skąd taka teza? Możesz rozwinąć?

Halewicz, gdybyśmy rzeczywiście panowali nad sobą, odróżniali dobro od zła i dostrzegali możliwe konsekwencję naszych czynów wybierając tylko to co dobre i właściwe, byłoby nas o 99% mniej a świat byłby utopią:)

a róbta co chceta *_*

w pracy nie, ale po pracy ... :P

Przyjmuje się, że słowo "romans" odnosi się do związku dwojga ludzi, gdzie co najmniej jedno z nich jest w stałym związku (np. małżeńskim). I oczywiście może być to kobieta lub mężczyzna. Ewentualnie romansują osoby w dojrzałym wieku, bo trudno żeby 50-latek powiedział, że "chodzi" z 50-latką :))))))
W tym miejscu w zasadzie dochodzimy do punktu w którym dyskusja zmierza do odpowiedzenia sobie na pytanie: dlaczego się zdradza partnera?

Uważam jak funky. Jeżeli jesteśmy w udanym związku, to raczej zdradzanie partnera nie zaprząta nam głowy, bo najzwyczajniej w świecie nie ma takiej potrzeby.

Problem zaczyna się kiedy taka potrzeba się pojawia.

Zresztą. Dlaczego zakładamy że romans ma się odbyć między kobietą a zajętym facetem.

Jeżeli są to dwie wolne osoby?

Skądś biorą się zdrady.
Ja nie wierzę, że osoba dojrzała żyjąca w UDANYM związku mogłaby wpaść na taki pomysł.

Jesteśmy dorosłymi i dojrzałymi ludźmi, potrafimy panować nad sobą, odróżniamy dobro od zła, dostrzegamy możliwe konsekwencje naszych czynów.
Nie wierzę, że na przykład trzydziestoletnia kobieta nie zdaje sobie sprawy, że wchodząc w romans z żonatym mężczyzną, i to kolegą z pracy, nie ryzykuje emocjonalnej katastrofy dla siebie, dla niego i jego rodziny.