Do mam dzieci rok po roku pomocy

U mnie różnica jest 2 i pół roku, jeszcze synek to wcześniak więc jest z nim masa roboty i jeżdżenia po specjalistach, częstsze karmienia itp. Teraz mały ma już 3 m-ce i jest zdecydowanie lepiej, na początku też byłam przerażona, starsza córcia wprawdzie pięknie przyjęła braciszka, zero oznak zazdrości, no ale widać też było że jest to dla niej zupełna nowość, zmiana i wymagała większej uwagi, była troszkę bardziej płaczliwa, parę razy zsiusiała się w majtki itp. Przez pierwszy miesiąc nie wiedziałam w co ręce włożyć i wszystko, cąły rytm dnia był do góry nogami a mała mi rozrabiała jak pijany zając w kapuście. Potem po prostu postanowiłam sobie trochę odpuścić, wytłumaczyłam sama sobie że jak córcia zje pół godziny później to nic jej nie będzie, zamiast ubrać ją po drzemce np o 15 jak zawsze to dawałam jej książeczki do łóżka i leżała dłużej,jak karmiłam małego to pozwoliłam jej się chlapać w zlewie obok mnie, obiady przez chwilę miała trochę dziwne i poskładane z róznych śmiesznych rzeczy, wieczorami też nie zawsze się wyrabialiśmy na czas z kąpielami itp. Teraz jest znacznie lepiej, nauczyłam ich spać w jednym czasie, tzn po wspólnym spacerze (na który zbieramy się baaardzo długo) córka śpi w łóżku a mały w tym czasie w wózku pod oknem, ja wtedy mogę coś w domu zrobić, gorzej jest popołudniami bo wtedy mały ma fazę jedzenia co chwilę, ale też staram się jakoś to poukładać. Powiem ci,że jest lepiej odkąd ja jestem spokojniejsza, córcia się stresowała kiedy widziała że ja jestem zestresowana i latam bez sensu próbując wszystko ogarnąć i jeszcze mieć w miarę czyste mieszkanie;) Moja rada- zostaw rzeczy mniej ważne i w ogóle o nich nie myśl, i nie martw się że chwilowo rutyna została zaburzona, ona wróci w nowym wcieleniu, jak się już ustawicie we trójkę.Powodzenia, trzymam kciuki:)