Widok
Wątek dla miłośników zwierząt:))
Ostatnio kilka wątków skończyło się tematyką zwierzęcą;) Więc dla miłośników tychże otwieram nowy wątek;) Foty mile widzianeee:)
Your online absence has me worried you might have actually gotten a life;)
0
0
z mamą najbezpieczniej ;p
4
1
To ja się swoim czworonogiem pochwalę :D
1
0
uprasza się o większe zdjęcie:) A jak czworonóg ma na imię? To chłopak czy dziewczynka?
0
0
Właśnie cosik mi nie wyszło, obiecuję poprawę :)
Dziewczynka :) Szila :)
Dziewczynka :) Szila :)
1
0
i na tym małym zdjęciu widać, że z Szili to kokietka:)))
0
0
A to jeszcze jedno, a co :)
Nie wiem czy kokietka, na pewno słodki złośliwiec :D
Nie wiem czy kokietka, na pewno słodki złośliwiec :D
1
0
ale ona chyba młodziutka jest? 2-3 latka ma?
0
0
A to mój zwierzyniec:)))
Kurczaki. Nie działa;/
Kurczaki. Nie działa;/
Your online absence has me worried you might have actually gotten a life;)
0
0
Nie uwierzysz :)
Gdyby miała 2-3 lata jej psotliwy charakter byłby wytłumaczony ale niestety ma 6 lat (jesssu już prawie 7) i nic nie zapowiada zmiany charakteru, nad czym bardzo ubolewam
No ale matka kocha wszystkie swoje dzieci, bez wyjątku ;)
Gdyby miała 2-3 lata jej psotliwy charakter byłby wytłumaczony ale niestety ma 6 lat (jesssu już prawie 7) i nic nie zapowiada zmiany charakteru, nad czym bardzo ubolewam
No ale matka kocha wszystkie swoje dzieci, bez wyjątku ;)
0
0
wiesz, kobiety w pewnym, dojrzałym już, wieku robią się złośliwe i psotliwe :)
0
0
Próba mikrofonu... tfu.. wrzucania zdjęć
0
0
a tak mopsia wygląda jak ma dziewczyńskiego focha :)
2
0
Udało się :)
lubię cyfry i litery
0
0
a temu panu/pani co dolega? :)))) Szalony kicurek?! :)))))
0
0
z mamą ? to kto jest ojcem ?
0
3
Osoby kochające psy, uważają się za ich rodziców w pewnym sensie, wychowują swoje psiaki i traktują jak członków rodziny. Do tego wymagana jest swoista wrażliwość i spore pokłady empatii, których Tobie być może brakować, skoro zadajesz takie pytania.
Tatą mopsi jestem ja. Masz jeszcze jakieś pytania?
Tatą mopsi jestem ja. Masz jeszcze jakieś pytania?
6
2
Empatia mówisz ....
Przytulając dziecko myślisz tak już będzie zawsze. Nadchodzi jednak czas, gdy musisz pogodzić się z faktem, że dziecko jak ten ptak musi wyfrunąć w świat. Gniazdo domowe staje się puste. Ponieważ każdy rodzic godzi się z ich odejściem na własny sposób, czasem ten smutek trwa kilka tygodni, czasem kilka lat. Tak jak odmienne są rodziny, tak różne w tym okresie pojawiają się trudności : rozdrażnienie, kłopoty ze snem, czasem depresja, nawet znajomi z forum stają się bardziej wkurzający i nie chce ci się już z nimi gadać - to syndrom opuszczonego gniazda. Czujesz się zagubiony, a dom wydaje się pusty, pustkę tą chcesz wypełnić ponieważ zdajesz sobie sprawę że następne dziecko nie wchodzi w grę szukasz substytutu, który pomógł by ci wypełnić tę pustkę po dziecku. Znajdujesz go w zwierzaku i zaczynasz wkładać wtedy całą energię w wychowanie swojej nowej pociechy. Upodabniasz się do niego, a jego do siebie. To dla ciebie nowe życie, wracasz na forum, ludzie jakby milsi i znów można z nimi pogadać, a depresja ustępuje, nieświadomie i stopniowo przejmujesz kontrolę nad życiem pieska. Każde jego niepowodzenie odbierasz jak klęskę wychowawczą, a sukces jak własny. Nie pozwolisz już pieskowi tak jak dziecku odejść na swoje. Bo wiesz że znów dom stanie się pusty, a samotność nie do zniesienia. Pojawiają się rozdrażnienie, kłopoty ze snem i depresja, a znajomi z forum trójmiasto.pl znów będą cię wkurzać.
Brak mi empatii ??? ;)
Przytulając dziecko myślisz tak już będzie zawsze. Nadchodzi jednak czas, gdy musisz pogodzić się z faktem, że dziecko jak ten ptak musi wyfrunąć w świat. Gniazdo domowe staje się puste. Ponieważ każdy rodzic godzi się z ich odejściem na własny sposób, czasem ten smutek trwa kilka tygodni, czasem kilka lat. Tak jak odmienne są rodziny, tak różne w tym okresie pojawiają się trudności : rozdrażnienie, kłopoty ze snem, czasem depresja, nawet znajomi z forum stają się bardziej wkurzający i nie chce ci się już z nimi gadać - to syndrom opuszczonego gniazda. Czujesz się zagubiony, a dom wydaje się pusty, pustkę tą chcesz wypełnić ponieważ zdajesz sobie sprawę że następne dziecko nie wchodzi w grę szukasz substytutu, który pomógł by ci wypełnić tę pustkę po dziecku. Znajdujesz go w zwierzaku i zaczynasz wkładać wtedy całą energię w wychowanie swojej nowej pociechy. Upodabniasz się do niego, a jego do siebie. To dla ciebie nowe życie, wracasz na forum, ludzie jakby milsi i znów można z nimi pogadać, a depresja ustępuje, nieświadomie i stopniowo przejmujesz kontrolę nad życiem pieska. Każde jego niepowodzenie odbierasz jak klęskę wychowawczą, a sukces jak własny. Nie pozwolisz już pieskowi tak jak dziecku odejść na swoje. Bo wiesz że znów dom stanie się pusty, a samotność nie do zniesienia. Pojawiają się rozdrażnienie, kłopoty ze snem i depresja, a znajomi z forum trójmiasto.pl znów będą cię wkurzać.
Brak mi empatii ??? ;)
2
2
To i ja spróbuję, nie wiem, czy mi się uda :-)))
Kiedyś traktowałam ludzi dobrze, teraz z wzajemnością....
1
0
Dobre ale kompletnie chybione ^_^ Nie ten adres.
p.s. to naprawdę miły wątek, chcesz się ze mną zderzyć na argumenty (wielu próbowało), to otwórz odrębny wątek i tam podyskutujemy, ok? Tego wątku bardzo proszę nie zaśmiecać.
p.s. to naprawdę miły wątek, chcesz się ze mną zderzyć na argumenty (wielu próbowało), to otwórz odrębny wątek i tam podyskutujemy, ok? Tego wątku bardzo proszę nie zaśmiecać.
2
2