wątpliwości przed ślubem czy przeczucie...?

a ja nie wierze ze ktos nie ma zadnych watpliwosci , watpliwosci mniejsze czy wieksze zawsze sa, nikt nie jest idealny i zawsze bedzie nam cos przeszkadzac . Ja mam watpliwosci ,raz czuje ze to ten jedyny , czasami nie moge na niego patrzec, samo jego towarzystwo mnie irytuje . I wiem ze tak bedzie i wiem ze nie znalazlabym nigdy idealnego ksiecia z bajki jakiego zawsze sobie wyobrazalam , nie wierze w taka milosc na zaboj. Dla mnie wazne jest to ze mam w moim narzeczonym przyjaciela i czuje sie przy nim bezpieczna , szanuje mnie i kocha tak jak ja jego, ale tez ma mnie czesto dosc, dosc moich humorow czepiania sie o byle g. czasami mam ochote to wszystko skonczyc , poszalec sobie jeszcze, ale to jest chwilowe i wiem ze jakbysmy sie rozstali to nie potrafila bym szalec , nie wyobrazam sobie zycia bez niego i wydaje mi sie ze to wlasnie jest milosc, milosc nie jest idealna , bo ludzie nie sa idealni . ale to oczywiscie tylko moje zdanie :)

O, mamy podobny staż związku. Pod koniec czerwca będzie 6 lat. To wszystko jest takie pogmatwane. Wczoraj nie widziałam go - teskniłam. Chyba sama sie nakręcam. Jak nie myślę o tym moim strachu i nie wmawiam sobie glupot, jest dobrze. Najgorsze jest to, że czekam na kolejne spotkanie z nim i zastanawiam się co będę czuła. Czy bedę zestresowana, czy bedzie ok? Jak jest dobrze, myślę sobie, ze to poprostu stres i sama się nakręcam, jak znów jest jakoś dziwnie, myślę, ze nie wiem co zrobić.
Kurcze nie wiem naprawdę skąd to się wszystko wzięło. Wcześniej nigdy tego nie czułam. Fakt, może przez chwilę, po naszym powrocie. Ale bardzo to rozstanie mnie bolało i może strach nie obleciał. Potem wszystko wróciło do normy. Było tak jak zawsze chciałam żeby było. I nagle bum! Te głupie myśli. Czuję, że go kocham, ale ten cały stres i zamieszanie z tym związane sprawiają, że jakoś blokuje sie na niego, spinam się. Jakoś nie chce mi się wierzyć w to co przychodzi mi do głowy. Jak patrzę na niego chce go przytulić, jak jestem sama nakręcam się. Podświadomie wiem, że nie mogłabym się z nim rozstać, a co wiecej nie mogłabym być z kimś innym - o nie! Momentami chciałabym uciec od tego wszystkiego. Czasami mam wrażenie, ze to zły sen, który się zaraz skończy.

jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości to dla mnie sprawa jest jasna.... jeżeli się kogoś naprawdę kocha nie powinno być żadnych wątpliwości... zastanów się jeszcze żebyś później nie żałowała że wyszłaś za kogoś z kim tak naprawdę nie chcesz spędzić reszty Twego życia..

A teraz moja historia. Zaczęło się zupełnie niespodziewanie. Przeżyliśmy bolesne rozstanie. Nie potrafiłam żyć bez niego, cierpiałam, jak pomyślała, ze mogłabym być z kims innym, żle mi się robiło. Wróciliśmy do siebie. Wszystko się wreszcie ułożyło. Wreszcie było tak jak powinno być. Byliśmy szczęśliwi, zaręczyliśmy się. Zaczęliśmy planować ślub. Nagle w listopadzie (slub planowany na sierpień) coś przerażającego mnie dopadło, tak z dnia na dzień. Nagle wszystko się jakby zmieniło. Zaczęłam zastanawiać się czy to napewno on, jak to będzie po ślubie. Czy oby napewno dobrze robię. zaczęło mnie wszystko boleć - głowa, klatka piersiowa. Trwa to do tej pory. Czasami to wszystko znika, jest jak dawniej. Czasami mnie dopada. Nie potrafię z tym żyć. Co robić? Doradźcie czy to stres przed slubem? niedługo ślub, a ja nie wiem co robiC?

Tak naprawdę każdy czuje przed ślubem stres i jest poddenerwowany, ale jeżeli jest tak jak opisujesz, że on np. Cię denerwuje, że zaczynasz mu się przyglądać i nie jest taki cudowny itd. To może jednak to przemyśl, bo niestety wszystko po ślubie staje się bardziej wyraziste...Czasem wydaje mi się, że ślub to taka lupa powiększająca i nie ma na to rady.
Ja nie żałuję swojego kroku i zrobiłabym to raz jeszcze i jeszcze ale też prawda jest taka, że nie miałam wątpliwości...

http://www.doslubujaguar.pl

a moja ciocia poszła na "odtrucie" fakt zapłaciła 1000zł ale teraz nie może patrzeć na papierosy. a kiedyś je po prostu "zjadała".może to by Wam pomogło, też jestem przeciwniczką palenia, u mnie i mojego P. w domu nie pali nikt, ale chyba bardziej bym była skłonna się rozstać gdyby nadużywał alkoholu niż papierosów. pomóż mu, dacie radę :)

sama piszesz ze palenie to nałóg - wiec trudno jest z tego zrezygnować jeżeli nawet jesli sie chce.

Tak sobie czytam te wszystkie opinie i zastanawiam sie jak to odnieść do siebie... Wychodzę za mąż za 3miesiące, czas leci, a ja zaczynam się bać. Kiedy ustaliliśmy datę w kościele, miałam takie myśli, że może zbyt pochopnie itd. Ale to szybko minęło i cieszyłam sie jak dziecko. Te wszystkie przygotowania sprawiały mi wielką frajdę, nadal sprawiają, tylko mam świadomość, że sprawy biegną do przodu, coraz więcej załatwione, ale co będzie potem?? To że ślub będzie piękny, to wiadomo, ale jakie będzie nasze wspólne życie? Moj narzeczony nie jest idealny, zawsze to wiedziałam, czekalam aż się zmieni. W niektórych sprawach się rzeczywiście zmienił, poprawił. To mnie bardzo cieszy, wiem że zrobił to specjalnie dla mnie. Jest jednak rzecz z której nie potrafi zrezygnowac... od 3 lat obiecuje mi ze rzuci palenie. Wiele razy probowal i sie nie udalo. Nadal obiecuje, ale ja juz w to nie wierze. Moze ktos powie, ze to nie jest wielka wada, ze to glupota. Tyle ze ja jestem zdeklarowana przeciwniczka nalogow, nigdy nie palilam i strasznie mnie to wkurza, ze on niszczy swoje zdrowie. Bardzo go kocham, ale tej jednej rzeczy nie moge mu odpuscic. To sie zreszta przeklada na inne sprawy: nie mam juz pelnego zaufania, skoro nie porafi dotrzymac slowa, czy zawsze tak bedzie? Czy będą obietnice bez pokrycia? Skoro mnie kocha, to dlaczego nie może rzucic? Wydaje mi sie, że to nie jest 100% miłości jeśli nie moze dla mnie poswiecic tej jednej rzeczy. Wszystko kreci sie wokol tego tematu, jesli sie klocimy, to wlasnie o to. Zadne prosby, zadne grozby nie dzialaja. Ciagle mowi ze rzuci, bo obiecal, ale na tym koniec. Słyszalam, ze jesli facet nie zmieni sie przed slubem, to potem wcale. Kocham go bardzo, ale nie chce meza palacza, czuje ze mnie oszukuje. I co teraz?

jestem ze swoim chłopakiem od ponad 6 lat, narzeczenstwem od 2 mam slub juz niedlugo ppod koniec kwietnia.. i tak cos w tym jest nie potrafimy sie juz dogadac, tak bardzo chcialam slubu ze nie zastanowilam sie czy faktycznie go chce... Kluce sie o wszystko nie ma takiej rzeczy ktora mnie nie drazni.. A jego wady staly sie tak olbrzymie ze tylko je widze. nie kochamy sie wogole.... jesst jedna porazka.... byw naprawde wszystko odwolala bo nie mam sil walczyc z osoba ktora kocham a jednoczesnie nie potrafie powiedziec ze chce byc wlasnei z nim... naprawde jestem w takiej rozsypce... ze glowa mala...... pomozcie doradzcie cos /.......

Zgadzam się z Modrą.
Poza tym wydaje mi się, że związek Damioli może być trochę "przechodzony". Zawsze zdawało mi się, że gdy ludzie za długo czekają kończy się namiętność. Za dużo "powstrzymywania się" i próby patrzenia na drugą osobę jak tylko na przyjaciela. Ale mogę się mylić.
Może wystarczy właśnie dać sobie czas - obudzić trochę namiętność, wyobraźnię. Damiola - jeżeli chcesz czekać do ślubu to może przed ślubem zacznij trochę kusić swojego przyszłego. Ubierz czasem mini dla niego. Uruchom wyobraźnię, spróbuj sobie powyobrażac was razem w sytuacji intymnej - poprzytulaj się trochę odważniej, pocałuj bardziej namiętnie. Może coś się obudzi. Może oboje zaczniecie niecierpliwie czekać na noc poślubną.
Wątpliwości... pewnie trochę ich będzie.
I myślę, że Marta 1985 ma rację - trzeba być bardzo zaślepionym by ich nie mieć. Ale gdy rozum mówi, że to dobry człowiek oraz gdy jest to przyjaciel w każdym względzie i gdy jest odrobina namiętności... Warto zaryzykować i postawić na taki związek.

Modra - uwielbiam cię!:) nie potrafilabym sama lepiej swoich mysli ubrac w slowa i poukładać sobie w głowie;p ja tez czasem mysle o roznych rzeczach, czasem sie boje, w koncu dobieramy sie w pare na cale zycie. Gdy ktos mowi ze wcale nie ma wątpliwosci to dla mnie troche dziwne. To znaczy ze: albo jest bardzo zakochany i nie potrafi trzezwo ocenic sytuacji, albo ze samego siebie troszke oszukuje. Przepraszam jesli kogos urazilam, moze sie myle?

damilola
każdy powinien się wyszaleć przed ślubem i nie mówię tu o seksie - ewidentnie Tobie tego brakuje..

to, czego nie daje Ci Twój mężczyzna bardzo łatwo jest odnaleźć u innych, bo zawsze znajdziesz przystojniejszego, bardziej elokwentnego itp, itd. Ale.. ci faceci z pozoru lepsi, jako całość nie pasowaliby nam tak bardzo, jak ten z którymi jesteśmy już tyle lat w związku. Oczywiście, uwzględniając to, że sama napisałaś, że on jest dobry. Bo gdyby nie był, to z pewnością znajdą się faktycznie lepsi;)
Lubimy bajerantów, czarusiów, ale nie chciałybyśmy takich za mężów, bo nie chciałybyśmy, żeby czarował wszystkie panie w okolicy, np:) A poza tym może oni tylko potrafią czarować, a do życia domowego się nie nadają, bo w końcu są mężczyznami, a dom to kobieca sprawa. Naturalnie upraszczam pewne sprawy, ale myślę, że wiesz, o co mi chodzi. Ty go kochasz za wiele cech, jakie ma - za jego całego. I nie znajdziesz takiego samego z jedną cechą ulepszoną - to tak nie działa.
Natomiast jeśli chodzi o pożycie, to faktycznie przy układzie kumplowskim, to często trudno to sobie wyobrazić, ale.. dajcie sobie czas, nawet jeśli pierwszy raz nie będzie jak w romansach. Zróbcie sobie dzień w łóżku i poznawajcie się. Myślę, że to normalne, że masz obawy i jakoś trudno mi uwierzyć, że dziewczyny nie myślą przed ślubem, że może ktoś inny pasowałby nam bardziej, a teraz nie będzie nam dane się przekonać. Ale takie myśli zazwyczaj szybko przechodzą i uzmysławiamy sobie, co jest ważne, czego szukamy u partnera i wówczas okazuje się, że ten nasz to wszystko ma:)

Aga - nie wiem, ale z tego co wyczytałam to nie ma między nimi pożądania więc wynika to może z samego zaznaczenia na wstępie, że sprawy fizycznie/cielesne nie wchodzą w grę.. ludzie są różni i mają różne temperamenty.

nie no, załamka
madzia - ty serio myślisz, że celibat oznacza, że spada libido?
heh...

damilola - myślę, że to moze być poprostu przedślubna depresja
i może troszkę strach przed nieznanym, nowym... i zmęczenie przygotowaniami

moze porozmawiaj z kimś bliskim; albo nie-bliskim, ale żywym (mozesz i do mnie napisać maila - pod spodem masz adres), bo tak na forum, to cieżko cokolwiek ocenić... kazda sytuacja jest indywidualna...

kochana - sama się w to wpakowałaś - od początku facet jest na stopie przyjacielskiej i nie dziw mu się, że pisze Ci czułe smsy a nie pożądliwe czy pełne namiętności - przecież sama tego nie chcesz i z tego zrezygnowałaś. Myślę, ze wszystko co wspaniałe jeszcze przed Toba a to że mężczyzna ten jest dla Ciebie taki czuły itd itp i traktuje Cię po partnersku - tylko zyska przy bliższym poznaniu :D
niepotrzebnie się boisz i stresujesz - zakazałaś facetowi od początku sexualności więc tego nie robi - ale jestem pewna że po ślubie mu się to odmieni i Tobie też :) nie kręci Cie on bo za długo byłaś na etapie "standby" czy jak to inaczej napisać - czystości. to jest na pewno piękne i rozsądne, ale z drugiej strony nie mozesz od niego oczekiwać wybuchów namiętności itd itp bo facet i tak ma ciężko :D za dużo nie myśl - szczególnie po ślubie :D mam nadzieje ze to tylko takie strachy na lachy.

Dziewczyny ja potrzebuje uslyszec kilka przykrych slow na moj temat. Otoz za dwa tyg wychodze za maz za wspanialego faceta. Prawie 5 lat zwiazku nigdy mnie nie zwiodl i przez pierwsze 4 lata swiata poza nim niewidzialm. Moje uczucia zaczely sie zmieniac kiedy poprosil mnie o reke i ja oczywiscie sie zgodzilam. Nie wiem co sie stalo ale wszystko mi sie odmienilo tak poprostu on nie dal mi zadnego powodu. Nagle zapragnelam znowu wychodzic na randki spotykac sie z innymi mezczyznami. Caly czas pytam sie sama siebie DLACZEGO tak mi sie odmienilo i ne mam nic poza pogarda dla samej siebie bo on jest naprawde cudownym facetem wiele dla mnie zrobil i wiele sie dla mnie wyrzekl.Np seksu bo jako praktykujaca katoliczka chcialam miec udany czysty zwiazek i naprawde wszystko dzilalo do zareczyn. Poprosilam go nawet o krotkie rozstanie (kilka miesiecy)i on to bardzo przezyl. myslalam ze to mi pomoze ale nie i najgorsze jest to ze nie moge nas sobie wyobrazic w lozku uprawiajac sex i to mnie dobija. A Patrzac na innych facetow doslownie pozeram ich wzrokiem...Moze problem jest taki ze on poprostu jest dla mnie za dobry w domu mi we wszystkim pomaga jak jestem w pracy to zawsze wysle mi jakiegos milego sms ze mysli o mnie i tak dalej. On uwaza ze ja nie mam zadnych wad. Serce mi sie rwie na kawalki bo wiem ze kazda laska byla by szczesliwa z takim facetem wiec czemu ja nie ciesze sie tym slubem Mam cicha nadz\iej ze moze to tylko przedslubne watpliwosci bo jak nie to czuje ze zalicze to wszystka wielka deprecha. Prosze o opinie i pomoc I nie obawiajcie sie zucac na mnie obelgi napewno na nie zasluzylam

Tez troche wspolczuje...

a wracając do tematu wątpliwości, kłótni, nieporozumień przedślubnych
to uważam, że mogą one zaistnieć,
ale jeśli chodzi o mnie to głównie w moim sercu i umyśle panuje bezgraniczna radość i szczęście, zero wątpliwości.

" Jesli facet jest dobry, nie szweda się po klubach, nie klamie nie ma co sie zastanawiac, bo mozemy trafic gorzej. "
Jeśli to jest powód dla którego wychodzisz za mąż za tego a nie innego mężczyznę to cóż... Współczuję...

ciężko jest sprecyzować miłość.. ale jeśli wychodzisz za faceta - bo zawsze można było gorzej trafić ?! - zastanów się.

Ja tak jak aga - im bliżej ślubu tym bardziej kocham i się cieszę:)

pół roku temu był mały niepokój, takie zastanowienie się
lecz każdy krok, a szczególnie nauki, po których przedyskutowaliśmy swoje spojrzenia na życie, wspólne życie, coraz bardziej mnie umacnia, że to dobry krok...

natomiast 5 lat temu zakończyłam związek, w którym kazdy kolejny dzień równał się coraz większej niepewności, a byłam w nim tylko z przyzwyczajenia, z "zasiedzenia" 5-letniego

chęć ślubu to nie jest najlepszy powód do spaceru przed ołtarz...