wątpliwości przed ślubem czy przeczucie...?

Najśmieszniejsze jest to, że mój narzeczony zapewnia mnie, że chce rzucić, że CHCE. Zresztą obiecał mi to dawno temu i już parę razy próbował, ale oczywiście nigdy się nie udało. A jak wracam do tematu, to on zawsze mówi: przecież obiecałem, więc rzucę, poprawię się itd. No i tak czas mija, a nic się nie dzieje. Wiem, że dobrze zrobiłam, ale mam wątpliwości czy ta groźba podziała na niego wystarczająco, bo wtedy musiałabym dotrzymać słowa i odwołać ślub.... Co prawda na drugi dzień po rozmowie wybrał się po receptę na tabletki wspomagające rzucanie, ale kiedyś też je brał i to nic nie dało. A przygotowania do uroczystości i tak biegną swoim torem.... Życie jest ciężkie, naprawdę!
Dzięki Arsena za słowa otuchy :)

Droga Isiu, jesteś ze swoim mężczyzną już tak długo i fakt, że podobała mu sie jakaś kuzynka zmienia tu bardzo wiele. Powinnaś to jednak dokładnie przeanalizować, bo może to dawno i już nieważne, więc po co wywlekać? A jeśli jednak prawda i oboje cię oszukiwali, to niestety grubsza sprawa .No nie zazdroszczę takiego problemu!

Napiszę krótko,to tylko stres!!!

Myślę, ze Twoje wątpliwości spowodowane są zbliżającym się ślubem. Skoro spędziłaś z nim 11 lat to nie jest chyba taki zły, co? Plotek bym nie słuchała na Twoim miejscu. Jeżeli On twierdzi, ze nic nie czuje do Twojej kuzynki to mu uwierz. I uwierz sobie. Nie mogłaś się chyba mylić tyle lat?
Co do "starej miłości"... U sąsiada trawa jest zawsze bardziej zielona :))) A tak naprawdę to co wiesz o tym mężczyźnie? Ludzie się zmieniają. Ty pewnie też się zmieniłaś przez ostatnie lata i opieranie się na wspomnieniach uniesień młodości jest troszkę naiwne.
Proponuję głęboki wdech i przypomnienie sobie dlaczego zgodziłaś się wyjść za swojego mężczyznę, dlaczego tyle lat z nim jesteś, co w nim dobre i za co go kochasz... Nie wiem czy z powodu niesprawdzonych przypuszczeń i pojawienia się dawnej sympatii watro skreślać kawał swojego życia. Jak opanujesz emocje to nabierzesz wewnętrznej pewności jaką decyzję podjąć bo to w końcu Twoje życie. Masz być szczęśliwa. Wtedy wszystko będzie miało sens.
Powodzenia

Witam wszystkie Panie:)

Calkowicie rozumiem co kazda z was przezywala przed wlasnym slubem...moj slub jest dokladnie za 2 TYGODNIE!!! i to co czuje doprowadza mnie do szalu....z przyszlym mezem mieszkamy razem 2 lata:)to akurat zaliczam jako wielki plus bo poznalamwady,zalety i wiem, ze jako facet dla mnie jest naprawde kochany...tylko...zastanawiam sie czy ja go tak naprawde kocham:( wczesniej bylam z chlopakiem 6 lat- tam dopiero bylo uczucie-czulo sie na kilometr,ale chyba bylam za mloda, za glupia by tworzyc powazny zwiazek-jakiego moj eks chcial. Dzis kontaktujemy sie caly czas ze soba i wiem, zeon chce sprobowac jeszcze raz. najbardziej przeraza mniemysl,ze po slubie bede musiala zakonczyc tekontakty z bylym chlopakiem. Mysl,ze zniknie z mojego zycia mnie przeraza...a slub niebawem...:(

napiszę tak bardzo ci wspolczuje takiego dylematu bardzo.ja miałam podobny tylko była ta roznica ,ze nie byłam przed slubem .byłam z kims 6 lat .....i pojawil sie ktos kogo tez znałam full czasu i powstal dylemat .......co ja przezywalam wtedy ...po nocach nie spałam od mysli z kim byc.....tak bardzo chcialam zalozyc rodzine itd tamten z ktorym byłam 6 lat ciągle zwlekal itp...ale byłam z nim a ten był z calkiem innym podejsciem do zycia...zdecydowałam się na tego drugiego....i co ????tamten dwa dni pozniej dzwoni ,ze chce się zenic juz teraz za chwile .....szok.......i znow byłam w tym samym punkcie ale podjelam decyzje zostalam z tym drugim...jestem dwa miesiace po slubie obenie i co....nigdy bym juz nie wrocila do tamtego...co nie wiedzial co chce od zycia......jestem szczęsliwa a tamto to bylo nieporozumienie 6letnie.

hej evka

Co się stało dalej? Ja za miesiąc mam ślub przechodze dokładnie to samo co Ty, nie wiem już co mam robić jestem załamana

też jestem ciekawa jak potoczyły się Wasze dalsze losy :)

niestety ja też dołączę do grona niezdecydowanych - planujemy ślub za 3 miesiące, a ja nie wiem, czy tego chcę :((( jesteśmy razem 9 lat, ale to nigdy nie byla wielka miłość - przynajmniej z mojej strony. Nie mam z kim porozmawiać o tym. Wiem że nikt mi na to pytanie nie odpowie, ale może odnajdę jakąś wskazówkę w tym co piszecie. Nie chcę żałować tego co zrobię lub nie. Nie wiem czy go kocham i nie wiem co robić...Właściwie częściej jestem pewna tego, że go nie kocham, że to tylko przyzwyczajenie.I chciałabym być zakochana, ale nie wiem, czy jeszcze kogoś spotkam i nie wiem, czy chcę go tak zranić jak odejdę, bo jemu na mnie bardzo zależy....I jak czytam co napisałam, to zastanawiam się, czy wszystko ze mną w porządku???

9 lat ... szmat czasu. I co? Żałujesz tych 9 lat? Czym one dla Ciebie były? Oczekiwaniem na to, ze zjawi się książę na białym koniu i wyrwie Cię z szarej codzienności?
Przepraszam ale nie rozumiem jak mogłaś być z kimś kogo nie kochasz tyle lat.
Trudno mi coś Co poradzić ale to czego jestem pewna to tego, ze musisz podjąć jakąś decyzję. Jeżeli go kochasz a uczucie z jakiś powodów przygasło to warto porozmawiać z narzeczonym i popracować nad związkiem, nad tym żebyście czuli się w nim oboje zadowoleni. Jeżeli będziesz pewna że to nie jest miłość i nie chcesz żyć z tym człowiekiem to niestety nie zostanie nic innego jak się rozstać. I pamiętaj, ze to, ze boisz się, ze nikogo nie spotkasz nie jest wystarczającym argumentem do tego żeby tkwić w związku który Ci nie odpowiada. Boisz się, ze skrzywdzisz narzeczonego - pewnie byś go skrzywdziła ale nie bardziej niż godząc sie na ślub bez miłości. Każdy zasługuje na to by kochac i być kochanym - Ty i Twój narzeczony też.

chyba w porządku:) wiele osób ma dylematy przed ślubem, życie to nie amerykańska komedia romantyczna z pięknym zakończeniem, taka miłość z "fajerwerkami" zdarza się chyba bardzo rzadko, nad uczuciem i związkiem trzeba pracować. najprościej chyba jest zastanowić się przed ślubem czy wyobrażasz sobie życie z ta druga osobą ( no i jak je widzisz - dom, dzieci, pies ogródek itp., jak będziecie spędzać wakacje, jak będą wyglądały wasze święta itp.) takie na pozór nic nie znaczące drobiazgi i sytuacje, jeżeli partner ma takie same oczekiwania to mimo wątpliwości warto ryzykować, jednak jeżeli on chce czegoś innego niż ty, prędzej czy później któreś z was będzie nieszczęśliwe, a bycie z kimś tylko dlatego że tej drugiej osobie zależy i byłoby jej przykro jakbyście się rozstali... to takie zachowanie na litość, tak samo mówienie: "czy ja jeszcze kogoś spotkam" sugeruje ,że w obecnym związku jesteś dlatego bo nikogo innego nie znajdziesz. (a na pewno tak by nie byłoby) lepiej rozstać się przed ślubem i zacząć od zera niż po ślubie (i rozwodzie) nieść bagaż i krzywdzić innych.

ja tego nie rozumiem bo nie mialam żadnych watpliwości.

hej dziewczyny mam poroblerm i czytam to co piszecie to masakra . ja sam wychodze za maz i do wesela mam tylko miesiac mam 20 lat a narzeczony 28 . i mam tyle watpliwosci ze plakac sie chce zastanawiam sie czy to ten jedyny i czy ja wogole go kocham czy jestem gotowa na slub. czy nie lep[iej by bylo przelozyc i wogole. czy doroslam do slubu wieku tak . chce byc z nim tylko boje sie ze po slubie bedzie gozej ze bede sie tylko zle czuc w malzenstwie przeciesz to powazna decyzja na cale zycie nie tak ...
poradzcie mi cos

Witaj, ja po ślubie odżyłam. Jest super. O wiele lepiej niż przed. Wtedy ciągle sie kłóciliśmy. Byłam zazdrosna o wszystkie koleżanki. Teraz jestem spokojna. Rzadko się kłócimy. Wcześniej ciągle. Nie raz sie rozstawaliśmy. A jednak się pobraliśmy. I też miałam wątpliwości, chociaz wiedziałam, że, świata poza nim nie widzę. Pozdrawiam

Moja koleżanka wyjechała na tydzień, ni dzwoniła do niego i poprosiła by on nie dzwonił. Mrągowo, fajna okolica, czas dla siebie. Po 3 dniach stwierdziła że wraca bo nie chce być bez niego :) Spróbuj :)

Znalazłam pierwszy lepszy wątek o wątpliwościach bo nie chce zakładać nowego. U mnie ślub za kilka miesięcy, mama zaangażowana, wszyscy dookoła dopytują jak przygotowania, a ja siedzę i płaczę. Oddaliliśmy się od siebie i zyjemy raczej obok siebie niż razem. On zaczął nową pracę wiecznie go nie ma, a jak jest to śpi. Nie pamiętam kiedy mnie przytulił, a o innych sprawach nawet nie będę pisała bo nie ma sensu. Zaczynam zazdrościć singlom bo oni przynajmniej bez zobowiązań moga spotkać się z inną osobą i mieć poczucie przynajmniej chwilowej przyjemności. Coraz częściej myślę o zdradzię (żebym miała z kim) lub romansie. Wiem że ten związek zakończy się prędzej czy później rozwodem jeżleli on nie oddzieli spraw służbowych od prywatnych. Jesteśmy ze sobą dobrych kilka lat a ja nie mogę na niego patrzeć i nawet gadać mi się z nim nie chce. Gdybym dziś dostała pracę w innym mieście np. w Warszawie bez mrugnięcia okiem bym się spakowała. Nie musicie mi nić pisać ...chciałam się wyżalić...to cud że ja w ogólę widzę litery na klawiaturze przez łzy...Może to stan przedmiesiączkowy?...nie wiem:)

hmm...czuje, jakby ktoś przejrzał wszystkie moje myśli i po prostu je napisał. Mojego męża też wiecznie nie ma a jak jest to też śpi. Dzwoni telefon - myślę, że już do mnie wraca, że jedzie i co? kochanie muszę zostać jeszcze dwie godziny i tak po dwa razy dziennie:( Zmienił pracę, dobrze zarabia i twierdzi, że to wszystko dla mnie, dla nas, żeby było nam lepiej. Tylko że ja wolałam tamtego mężczyznę, kochającego, przytulającego, zasypiającego wtulonym, budzącego mnie pocałunkami... to nic, że z mniejszą pensją:( potrafiliśmy leżeć pół nocy i gadać o wszystkim i niczym, o sprawach ważnych i tych bez znaczenia...byle razem. Teraz wszystko jest ważne tylko nie ja - ta, która po raz kolejny wyrzuci rozgotowany obiad/kolację i sama zje kanapki..no to się pożaliłam i już mi lepiej.

A czy wy rozmawiałyście z tymi swoimi facetami na ten temat? Mężczyźni są jednozadaniowi i z reguły nie potrafią myśleć o wszystkich sprawach na raz. Trzeba im przypominać, że nie tylko praca istnieje ale wspierać skoro się w nią angażują, rozmawiać na temat pracy, niech wiedzą, że się interesujemy. Oglądałyście film "Hitchcock"? Polecam nie tylko w tym kontekście. Miał niesamowitą żonę, która całe życie go wspierała nie zależnie od tego jak szalone miał pomysły, jak oderwany był od rzeczywistości. Jednocześnie była nowoczesną i niezależną kobietą. Nie zrozumcie mnie źle nie chodzi o to, żeby udawać, ze wszytko jest ok, ale żeby potrząsnąć wtedy kiedy trzeba i wspierać w ważnych decyzjach. Przecież o to chodzi w związkach, a nie o przytulanie i całowanie.

Ja też mam duże wątpliwości. Już nie daje rady. Wszystko było ok dopóki nie zaczęliśmy planować ślubu. Zostało nam 24 dni do ślubu, a ja najchętniej uciekłabym gdzieś daleko... Chodzi o to że moja przyszła teściowa chce wszystko za mnie ustalić, że tak powiem bardzo mnie tym denerwuje. Wszystko jej się nie podoba począwszy od zaproszeń bo czcionka za mała, sala za mała, tort nie po jej myśli... miała go piec jej koleżanka ale się nie zgodziłam i zaówiłam w cukierni i też był jeden wielki dym z tego... No ale do sedna, zachowanie mojego narzeczonego spowodowało, że najchętniej bym wszystko odwołała. Ale poprostu wstyd mi, goście zaproszeni.... on tak jej broni że mi się w pewnych momentach płakać chce, teraz dopiero zauważam, że jest mami synkiem:( Teraz zdaję sobie sprawę z tego że lepiej byłoby pomieszkać razem... a później coś ustalić:( Najgorsze jest to, że po ślubie będziemy mieszkać u niego, to mnie najgorzej przeraża. Normalnie tak się wpakowałam, że tylko płaczę po nocach. Żałuję, że głównie spotykaliśmy się u mnie w domu, bo nie miałam okazji poznać jego rodziców. Gdyby nie ta baba to byłoby wszystko ok, tylko ona tak miesza, że już nie daje rady. teraz jest tyle nie domówień a co będzie w tydzień przed ślubem. Dziewczyny chciałm się tylko wyżalić.....

Dziewczyny żal mi Was ..... nie mogę tego czytać bo nerwowa się robie ...... DZIEWCZYNY WEŹCIE ŻYCIE W SWOJE RĘCE !!!!!! a swoimi facetami potrząśnijcie a teściowe ustawcie do pionu ..... jak Wam to nie wyjdzie to się wycofajcie bo te Wasze związki to chore układy ....... Nie wiem ile macie lat i ile czasu w związku ale zachowujecie się jak nastolatki ....... Wstyd Ci bo goście zaproszeni ?? a nie będzie Ci wstyd jak się za rok będziesz rozwodzić ????

Moja kolezanka odwołała ślub tydzień przed bo jej facet był niedojrzały ...... po dwóch miesiącach dowiedziała się, że jest z nim w ciąży, chłopak zaczął się starać wrócili do siebie i drugi raz zorganizowali wesele (skromne ale przepełnione miłością) a chłopak dostał niezłą lekcje życia i przynajmniej wie na co ją stać ..... dzisiaj są ze sobą mega szcześliwi ale ona się odważyła a Wy ???

Nie pakujcie się też w związki uzależniające bo potem te wymówki, że nie mogę się rozstać bo jego mieszkanie itp.

Nie ma takiego czegoś będziemy mieszkać u niego ..... będziecie małżeństwem jesteście parą więc będziecie mieszkać u WAS !!! a jak to rozdzielacie to znaczy, że coś jest nie tak

Ja jestem w stałym związku 10 lat , po 5 latach się zaręczyliśmy ale i tak nie chciałam brać ślubu wspólnego mieszkania, bez poznania naszych rodzic itd. mieszkamy ze sobą 3 lata i właśnie planujemy ślub i nie wystepują u mnie wątpliwości bo gdyby takie były nie zdecydowałabym się.

Życzę Wam powodzenia Dziewczyny i trzmam za Was kciuki, zeby się wszytsko udało ale zróbcie coś ze swoim z waszym życiem żeby było Wam lepiej !!!!!!!!!!!!!!!!!

Rozumiem problemy z tesciowa - :) ja mam podobnego tescia.... :)

Sala, to bylo zimne wnetrze, bez wyrazu i klimatu
pieczen surowa i niedorobiona
zaproszenia mdle
tort to w ogole masakra (dodam, ze wszytskim smakowal)
wodzirej mial brzydka dykcje
ksiega gosci to zly pomysl
i wiele wiele innych

Ogolnie moj tesc WSZYSTKO krytykuje czy to slub czy nie slub.

a ja? irytuje sie na to z lekka, ale nie komentuje, wyslucham, a i tak zrobie po swojemu, bo to NASZE zycie a nie jego.

Jesli facet nie moze sie odciac od rodziny (tego uwazam wymaga malzenstwo - ne mowie, zeby urywac kontakt, ale zeby sie umiec postawic i swoja zone/meza stawiac na pierwszym miejscu) to widocznie nie jest wystarczajaco dojrzaly do malzenstwa.

Moja maz kocha bardzo swojego ojca, to w koncu jego ojciec, ale rozumie i szanuje to, ze ja do niego wielka sympatia nie pałam, nie zmusza mnie do kontaktow na sile. stosunki mamy poprawne, ale bez zbytnich zazylosci :)

Jestem jak najbardziej za shanti - wstyd to nie meic odwagi odwolac slubu, kiedy sie nie ejst go pewnym. co z tego, ze wszytsko zalatwione? lepiej zrezygnowac, niz sobie zycie marnowac.

Panietam nasze przygotowania do slubu - cudowny czas ktory nigdy sie nie powtorzy. czas ktory niesamowicie nas do siebie zblizyl i ktory wspominam z mega sentymentem. i tak to powinno wygladac.

a mieszkanie z tesciami - nie wazne jak swietni by byli, to wg mnie nigdy nie jest do zdrowe i dobrze nie sluzy. a jak tesciowa jest krytykantka, a maz jest za nia - rozejdziecie sie szybciej niz Ci sie wydaje. to Ty powinnas byc numer jeden, to Twoje zdanie powinien wspierać, to przeciez Wasz dzien, a nie tesciowej!

Lepiej przeprowadz z nim powazna rozmowe poki masz jeszcze czas.
Postaw sprawe jasno - czego oczekujesz teraz i po slubie - jesli nie jest w stanie temu sprostac - bez sensu, zebys marnowala sobie zycie. Lepiej slub pozostawic dla tego ejdynego, dla ktorego Ty bedziesz tez tą jedyna, najwazniejsza.