Widok

wątpliwości przed ślubem czy przeczucie...?

Wesele bez ogłoszeń Temat dostępny też na forum:
nigdy wczesniej nie odwazylabym sie pisac o tak osobistej sprawie na forum ale juz tak bardzo szukam odpowiedzi na dreczace pytania ze postanowilam zapytac Was dziewczyny czy czujecie cos podobnego.Jeszcze kilka miesiecy do slubu i przygotowania pelna para a je nie jestem pewna czy to TEN jedyny.Absolutnie nie ma nikogo innego i do tego zawsze marzylam o slubie...ale przestalam sie tym wszystkim cieszyc,czepiam sie Narzeczonego o wszystko,denerwuje mnie wiekszosc jego wad momo ze juz sie do nich przyzwyczailam dawno...zaczelam mu sie uwaznie przygladac.Boje sie do tego przyznac ale nie jest taki cudowny jak byl...nie robimy prawie nic wspólnie,czesto sie ostatnio przekomarzamy,wogóle przestalam sie smiac i cieszyc z czeogkolwiek...przeszlismy juz kiedys rozstanie bardzo bolesne dla mnie i bylam szczesliwa gdy wrocil...teraz nie wiem czego chce naprawde...czasami wydaje mi sie ze nie powinnam podejmowac decyzji o slubie majac tyle watpliwosci.nie pytam o porade ale moze jakas wskazowke-czy to tzw.stres przed slubem?Czy która z Was miala podobne watpliwosci?
popieram tę opinię 3 nie zgadzam się z tą opinią 2
Dlatego uważam, że mieszkanie razem przed ślubem jest baardzo potrzebne. U nas problem mamusi wypłyną jak razem zamieszkaliśmy, zanim mój P przestał chodzić pod dyktando mamusi i siostrzyczek minęło trochę czasu i poprzedzone było to kilkoma moimi monologami wygłoszonymi na temat absurdu danej sytuacji. W końcu przejrzał i nauczył się im mówić nie. Jego rodzina długo mnie nie lubiła i nadal jestem im raczej obojętna. Nigdy żadna z sióstr ani jego mama nie zapytały mnie o ślub, albo przygotowania i wiem, że nie zapytają.

Więc u mnie sytuacja jest z goła odwrotna, ale też nie ciekawa, chociaż łatwiej sobie z nią radzić. Po prostu nie traktuję ich jako przyszłej rodziny, do teściowej nigdy nie powiem mamo i dlatego też nie zamierzam zmieniać nazwiska. Wolę, żeby się w ogóle mną nie interesowały niż robiły to w taki sposób jak wyżej opisany.

Moja szefowa, matka dorosłego syna który też w tym roku bierze ślub podjęła decyzję, że za wszelką cenę będzie miała dobre relacje z przyszłą synową, bo nie chce stracić z synem kontaktu. (Mądra kobieta, co nie?) W przypadku złych relacji narzeczonej z przyszłą teściową są dwie możliwości- albo para się w końcu rozstanie z powodu teściowej, albo syn zerwie kontakty z matką lub ograniczy je do minimum.
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0
Dziewczyny,które pisały na początku wątku napiszcie,jak Wam się życie ułożyło.Czy mimo wątpliwości jesteście szczęśliwe,czy do tych ślubów doszło?Czy może jesteście już po rozwodach.To bardzo ciekawy wątek i myślę,że Wasza opowieść przyda się wielu osobom w podjęciu życiowych decyzji.
popieram tę opinię 4 nie zgadzam się z tą opinią 0
marynka, a kto za wszystko płaci?
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 1
Takie wątpliwości są jak najbardziej normalne. Ślub jest bardzo ważnym wydarzeniem w naszym życiu i zmienia dosłownie wszystko, można powiedzieć, że wywraca go do góry nogami, ale nie w negatywnym sensie. Zmieniają się priorytety, pojawiają nowe obowiązki i to może przerażać i stresować, ale nie ma się co przejmować, to na pewno minie :)
popieram tę opinię 1 nie zgadzam się z tą opinią 0
Wiesz co, ja tez jestem z moim faceem 3 lata. Przez piewszy rok byl idelem, mieszkalismy rszem utd.., dopoki meszkalismy u nas bylo ok, tym barziej ze jego rodzona sie wiecznie wtracala i od 6 rano zaczynaly sie telwfony od rozicow. Potem byl kosznar u nego, a on mi dal tyle przykrosci ze zadna normalna osoba nie byla by w stanie zapomniec a ja probuje. Mamy juz 1,5 roczne dzicko, za tydzien slub a ja dzisiaj sobie siedze i mysle i nie wiem czy jestem w stanie dalej to samo przejsc, i sama nie wiem co zrobic, bo do tej pory sie pakowalam i mnie nie bylo, a mam duzo zalu w sobie i to przrasta mnie
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0
no jest po ślubie, bo ja mam ten sam problem
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0
Ciekawe jak potoczyly sie wasze losy??? Ja tez mam watpliwosci. W zasadzie jeszcze daty slubu nie ma, ale jak zaczynam o tym myslec, to chce uciec, boje sie i nie moge spac po nocach. W poprzednim zwiazku tez tak mialam i facet w koncu mnie zostawil, co bardzo przecierpialam. On szybko ulozyl sobie zycie, mimo iz niby chcial je spedzic ze mna. To niby ja bylam ta zla, ktora nie wie czego chce. Ale gdyby tak bardzo kochal, to czy po paru miesiacach bylby juz w nowym zwiazku??
Watpie. Wiec pewnie wtedy moje watpliwosci byly uzasadnione. Dzisiaj jestem z kims innym. Od jakiegos czasu mam watpliwosci czy chcialabym spedzic z nim zycie. Mecze sie strasznie i nie wiem co robic. Z jednej strony go kocham, a z drugiej nienawidze. Poki co tutaj wyczytalam najwiecej ciekawych spostrzezen i uwag :) moze ktos napisze jeszcze cos sensownego.
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0

Strach przed nowym i nieznanym jest całkiem ludzki. Czy to jeżeli chodzi o nową pracę, czy właśnie ślub. Wiadomo, że to skłania nas do przemyśleń. Ślub jednocześnie zmienia dużo i nic. Zmienia dużo bo tak jak ktoś napisał powyżej, zmieniają się priorytety, patrzy się nie tylko na siebie, ale także na drugą osobę. Ma to swoje plusy - świadomość wspólnoty i wsparcia. Jednocześnie też nie zmienia nic, bo jak ktoś będzie chciał Cię zostawić, albo Ty jego - i tak to zrobi. Ślub nie jest w tym żadną przeszkodą.
Jeżeli wcześniej nie nachodziły nas wątpliwości, można wywnioskować, że powodem jest stres i strach przed zobowiązaniem. A temu nie wolno się poddać, bo może zabrać nam najlepsze chwile.
Jeżeli nie jest to pierwszy raz, uważam, że należy zrobić rachunek sumienia i zastanowić się nad głębszymi powodami tych wątpliwości. Kiedy się pojawiły, w jakich okolicznościach.
Nikt nie da złotej recepty na to, czy warto zaryzykować i brać ślub czy nie.
Moja teoria jest taka - pomijając oczywiście chęć posiadania potomstwa - jeżeli wyobrażasz sobie swojego mężczyznę jako ojca swoich dzieci i jesteś z tego powodu szczęśliwa, to jest to :)
popieram tę opinię 1 nie zgadzam się z tą opinią 0

Dziekuje za odpowiedz. Faktycznie, strach przed nieznanym jest zawsze, aczkolwiek w zyciu zawodowym nigdy nie mialam problemow z podejmowaniem decyzji i nie "motalam" sie tak dlugo i tak bardzo. W zwiazkach odwrotnie, kiedy dochodzi do momentu podjecia decyzji ostatecznej zaczynam sie bac piekielnie...
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 1

Droga Zagubiona, nie wiem, czy moja wskazówka Tobie pomoże, ale napiszę Ci zdanie, które usłyszała moja kuzynka od swojego spowiednika ( ona też miała podobne do Twoich rozterki). "Czy chciałabyś mieć takiego SYNA, jak Twój przyszły mąż"? Jej to banalne pytanie rozwiązało dylemat.

Nikt Tobie nie da gotowej recepty, bo nikt nie zna Twojego narzeczonego tak jak Ty. Mogę jedynie powtórzyć za przedmówczynią- jeśli wyobrażasz go sobie jako ojca Twoich dzieci i sama chciałabyś, aby Twój syn był taki, jak on, to decyzja pewnie będzie prostsza. Ale musisz ją podjąć sama, to zbyt poważna sprawa, by kierować się opiniami forumowiczów :)

Bardzo Ci życzę podjęcia tej właściwej, niezależnie od tego, jaka ona będzie :)
popieram tę opinię 4 nie zgadzam się z tą opinią 0

Może to po prostu zwykłe nerwy? Każdy reaguje inaczej, w końcu ślub to nie tylko ceremonia, ale duża zmiana w życiu, którą powoli zaczyna sobie człowiek uświadamiać. To duże brzemię i wcale nie musi być związane z tym, że nasz wybór jest zły. To po prostu strach przed zmianami.
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0
Wiekszosc na forum pisze potem dzieci dom ... a ja mam dzieci i jestesmy jak malzenstwo.moj narzyczony ma 2 dzieci z poprzedniego malzenstwa i 1 naszego wspolnego chlopca 6 miesiecy jego dzieci traktuja mnie jak mame bo innej nie znaja od 3 lat mieszkamy razem jestesmy z soba od 5 lat bardzo sie cieszylam na ten slub ale bylo pare imprez ktore mi zniszczyl bo jest zazdrosny i jak sie napije to agresywny do ludzi na nastepny dzien to preprasza i ze sie zmieni i juz nie bedzie itp itd teraz chodzi do 2 psychologow ale ja juz nie wierze ostatnio mnie oklamał w zywe oczy
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 0
A sie okazalo ze napil sie w pracy piwa i mi sciemniał jego rodzice nie pija a on dzienie tez nie pije na sylwestra nie pił i potrafi jak niechce strasznie mnie to przytlacza slub za pol roku a ja sie boje bo co teraz co dalej bo poszkodowane beda dxieci
popieram tę opinię 0 nie zgadzam się z tą opinią 1
do góry