zonki marynazy i nie tylko

Wiper moj maz jest `78 i byl na ESO jesli chodzi ci o szkole. A twoj jaki rocznik moze sie znaja.

sylvia napisał(a):

> nie chcialybsyscie zony marynarzy zeby wasz maz zmienil prace?
> i byl w domku
>
Ciezko powiedziec ja w sumie jestem przyzwyczajona do tego ze plywa. Latwo mowic ze milosc jest najwazniejsza, ale jak nie ma pieniedzy to sa klopoty, a nie da sie ukryc ze na ladzie tyle nie zarobi. Poza tym jakby podliczyc ile godzin przecietny czlowiek ze soba spedza pracujac 8 godzin dziennie to tez nie wychodzi za duzo. A ja nie pracuje wiec po jego przyjezdzie widzimy sie calymi dniami. 8 tyg na 8 tyg. to dobry system. Na razie nie jest nam zle.

77' nawigacja
a ja 79' administracja ;)

Jak `77 nawigacja to prawdopodobnie się nie znaja. A ja jestem `82 wiec raczej Ciebie nie poznalam, no chyba ze mieszkalas w akademiku. Ja tez jestem prawie po administracji (prawie bo strasznie ociagam sie z praca magisterska).

uhhh, ja Gdynianka wiec w Akademiku tylko na imprezach bywałam :)

Choc powiem Ci ze moj kochany mezus puki mnie nie spotkal to strasznie rozrabial wiec jest razem ze swoimi kumplami z pokoju chodzaca legenda tej szkoly.

he he he...mój też :)

jak tam wam pasuje to wszystko ok. ja bym wolała zyc skromnie ale z nim u boku a jakos zawsze mozna cos pokombinowac.nawet u nas tz w tym kraju.

miec a byc....odwieczny dylemat...

Oczywiście że mój mąż zrezygnowałby z pracy którą wykonuje-chociaż lubi to co robi. Jeżeli znalazłoby się coś ciekawego w porcie to czemu nie, jednak narazie nie szuka bo pieniądze które "wypływa" sa pewne a b. je teraz potrzebujemy.

Sylvia wiesz co masz racje. Też tak zawsze myślałam. Ale poznałam mojego męża jak już pływał więc musiałam się z tym pogodzić lub nie być z nim. Nigdy nie myślałam że zakocham się w marynarzu, no ale tak wyszło. Oni zawsze mowią że gdyby na lądzie były takie pieniądze to by nie pływali. Tęsknią ogromnie i jak są z dala od rodziny to obiecują że będą szukać , więcej nie wypłyną i takie tam. Ale pieniądze pieniędzmi. Nie oszukujmy się , oni to kochają. Mój mąż nie widzi się w innym zawodzie. On się tam sprawdza, czuje się tam potrzebny, doceniany i choć się nie przyznaje ale chyba stworzony do takiej pracy ;-). Daje mu ogromną satysfakcje i spełnienie zawodowe. A ja go kocham nie potrafie mu tego zabrać i zabronić pływać. Tego zawodu nie da się wykonywać nie kochając tej pracy. Wiedzą Ci którzy nie pływają bo takie podjeli decyzje. Może moj mąż też kiedyś przestanie pływać ale myśle że każda praca którą będzie wykonywał będzie związana z morzem, czy za takie pieniądze czy inne. I mam nadzieje że kiedyś znajdzie taką prace na lądzie , stacjonarną a do tego taką która będzie związana z jego pasją i miłościa jaką jest morze. Więc we wszystkim trzeba szukać pozytywów i powiem tak są i plusy tego zawodu. Ale wiem że innym trudno jest to zrozumieć. Pozdrawiam ;-)

mój mężuś zrezygnował z pływania przez przypadek, przez błąd kogoś z agencji; na szczęście dostał rewelacyjną pracę na lądzie i teraz nie myśli już o powrocie
ale morze i pływanie kocha nadal, 2 razy w roku jest w rejsie, albo na Mazurach albo na morzu Śródziemnym

Moj mezus tez kocha ta prace. Zawsze sie smieje jak przyplywa i spotykamy sie nasza paczka i dziweczyny gadaja o pierdach a chlopaka wlaczaja sie morskie opowiesci, bo tam jakis silnik taki, tloki takie. I tak caly wieczor moga pozniej spotyka sie z innym i znow to samo sie zaczyna. Swoja droga moj maz chwali sobie tez to ze przynajmniej 2 miesiace moze sobie od tego odpoczac i nie myslec o zadnej pracy ma czas dla siebie, w jakim innym zawodzie by tak mial.

ja tez podziwiam WAs dziewczyny, ale miloosc pokona kzda odleglosc;)
ja bym tak nie potrafila, porzebuje mezusia. Kiedys pracowal jakos kierowca i tylko w weekendy sie widzielismy i dla nas to byl dramat,ale zmienil prace nadal jest kierowca tylo jest codziennie w domu,a kasa taka sama jak nie lepsza;)

narazie nie mieszkamy razem tylko czasami w weekendy wpadnie na nocke, a dla mne samotne wieczory sa straszne a jak Wy to znosiscie?

ja staram sie nie miec samotnych weczorów..ide z kims na bilarda,na lyzwy,szoruje podloge i tp :):)

Czytam książki, sprzątam, oglądam tv, wychodzę z 3 dużymi pieskami. Mam wokół siebie dużo serdecznych ludzi a przede wszystkim rodzinę, która nie odstępuje mnie samej na krok.

ja mam jednego duzego psiaka wiec nie bedzie tak zle ;-)) ale tez mam taki plan zeby sie zajac masa rzeczy i nie miec czasu na myslenie...

człowiek jest taką istotą że się zaadoptuje w każdej sytuacji
a na duży plus to tylko wolny czas dla rodziny jak marynarz przypływa:)

i jak tam "samotne" ?? ja sie dosyc dobrze dostossowałam do sytuacji juz,co nie zmienia faktu ze jest mi z****iscie smutno i placze do poduszki ( ale zadko) ale na cale szczescie juz bdezie przysiega i bedziemy sie dosyc czesto widywac !!

A tu wiosna na horyzoncie... i dnie coraz dłuższe... i aż chce się żyć...

Ostatnio mam coraz większe wyrzuty do siebie, że nie chudne (tak jak to sobie założyłam), zreszto jak mogę mieć wyrzuty skoro nic w tym kierunku nie robię. Teraz przy tej wiosennej pogodzie będzie inaczej. Pobiegam z pieskami, pojeżdżę na rowerku i mam nadzieję, że do powrotu męża będzie w biodrach kilka cm mniej...