Czy jest sens karac dwuletnie dziecko?

Piszcie co chcecie ale w mojej rodzinie panuje taka opinia:
właściwą reakcją na skrajnie złe lub niebezpieczne zachowanie dziecka jest lekki klaps lub nakrzyczenie, bezpośrednio po przewinieniu.
To naturalna i czytelna dla dziecka kara.
Za to wyrafinowane kary, zabieranie czegoś, odseparowywanie i inne wymysły, to sadyzm i głupota, powiększające tylko niezrozumienie między rodzicem a dzieckiem.

Wy zamiast krzyknąć na synka i wytłumaczyć, zamiast mu pokazać że się zdenerwowaliście i dlaczego, to stosujecie jakieś niezrozumiałe tortury psychiczne i bez związku przyczynowo-skutkowego z przewinieniem, bo nijak się ma na przykład siedzenie w kącie do wybiegnięcia na jezdnię, zniszczenia czegoś celowo czy jakichś pierdół (a reakcje pewnie podobne).

Skoro się na to przystajesz, to się dokładasz. Na siłę zgadzając się z mężem, pokazujesz dziecku że jest mniej ważne oraz tworzysz jakiś sztuczny układ, niezależny od myślenia, argumentacji: rodzice kontra dziecko.
To chore.
Normalniej jest w świecie naturalnego wychowania, przez rodziców wszelkich gatunków: młode podpadło poważnie, dostaje "wpitol" a nie jest gnębione psychicznie czy odrzucane.

Szlag... to ja swoich psów tak nie tresowałam.
Zastanawiam się czy wy w ogóle myślicie, czy tylko literujecie te denne pseudoporadniki amerykańskie i wylewacie na dzieciaka frustracje.

Jeszcze coś: rzetelne, udokumentowane doświadczenia pokazały że już raczkujące niemowlęta rozumieją ostrzegawczy ton rodzica, jego gesty i podobne.
Trudno się dziwić. Gdybyśmy byli głupsi, gatunek by nie przetrwał.
Nie ma więc powodu bronić się przed tonem grożącym, krzyknięciem, co warto uzupełnić tłumaczeniem. Dwulatek zrozumie to doskonale i żadne inne środki już nie będą potrzebne, chyba że trzeba dzieckiem aż potrząsnąć, wtedy wystarczy naprawdę symboliczny klaps.
Ale sadzać do kąta? To niezrozumiałe, nielogiczne, niezgodne z naturą.

zgadzam się, że sposobem mówienia, tonem głosu można wiele, czasem jednak trzeba zadziałać, u nas na ogół mówienie wystarczy, ale zdarzają się sytuacje, kiedy córka puszcza te strzeżenia mimo uszu i dalej robi coś czego nie powinna, wtedy po prostu uniemożliwiam jej dalsze działanie, jak np wychlapuje picie z bidonu zabieram go, jak zjada rysiki kredek zabieram kredki, na ogół sama mówi ze już nie będzie i co jest po co i wtedy dostaje rzecz z powrotem. Idea kąta, schodka, czy karnej poduchy jakoś nie przekonuje mnie, trochę dla mnie bez sensu ale każdy rodzic ma swój pogląd na wychowanie, więc pewni można i tak.

Najwazniejsza jest rozmowa z dzieckiem, wytlumaczenie mu, dlaczego czegos robic nie wolno a nie stawianie do kata jak to robia tez Nianie z tekewizji np Zawadzka. Dobrocia i madrymi zasadami w domu wiecej zyskasz a nie stresujesz niepotrzebnie dziecka.

Witam,
Uważam, że od samego początku powinnyśmy stawiać dziecku granicę, aby nie odczuwało, że to kara, ale wiedziało na co może sobie pozwolić. Dzieci bardzo często nas sprawdzają i jeżeli konsekwentnie będziemy trzymać się zasad pokazywać co mogą a na co się nie zgadzamy to na pewno nie będą o to walczyć, ale musimy być konsekwentni, cierpliwi, dużo rozmawiać z nimi. Pamiętaj, aby mówić do dziecka spokojnym i stanowczym tonem głosu, aby dziecko widziało, że nie akceptujemy tego co robi, albo się na coś nie zgadzamy. Tak jak Pani wspomniała, że Pani mąż sadza synka do kąta. W takim razie należy pamiętać o tym, że dziecko w kącie powinno stać tyle ile ma lat. Następnie, gdy dziecko się uspokoi porozmawiaj z nim o tym co źle zrobiło i daj dziecku do zrozumienia, że nie akceptujesz tego zachowania. Nie zapomnij przytulić dziecko, aby nie czuło się odrzucone. Bądź cierpliwa i konsekwentna w swoich czynach. Aby poszerzyć swoją wiedze polecam książkę pt.” Dialog zamiast kar” Zofii Aleksandry Żuczkowskiej. Życzę przyjemnej lektury i Powodzenia!

A jesli jestem z dzieckiem na placu zabaw i pora isc do domu a ono zaczyna robic awantute to jakie maja byc konsekwencje w danej chwili jal radzic dobie w takiej sytuacji

Nie stosuje ani kar ani nagród. Młodszy ma pół roku, więc o nim nie ma co mówić, ale starsza ma 5 lat, to żywiołowe, wesołe i wygadane dziecko. Jeśli widzę, że biega po domu jak szalona i zaraz coś potrąci albo zrzuci, to dla mnie sygnał, że potrzebuje się wybiegać i energia ją rozsadza, więc idziemy na dwór. Gdybym ją pacyfikowała, w końcu coś by się zniszczyło i co, miałabym ją ukarać, bo jest energiczna? Żeby nie krzyczała do mnie przerywając mi pracę, nauczyłam ją kłaść rękę na ramieniu i czekać aż będziemy mogły porozmawiać. Aktualnie nie czuję nawet żeby były takie sytuacje, w których trzeba by ją było ukarać za coś. Co do nagród, według mnie są jeszcze gorsze niż kary i niszczą wewnętrzná motywację dziecka, więc mamy słodyczowy dzień w tygodniu, limit bajek na dzień bez względu i niezależnie od zachowania. Takie podejście działa cuda, córka jest jedną z najbardziej współpracujących dzieci w przedszkolu i nigdzie nie boje się z nią iść Odradzany jest tez karny jeżyk. Nie należy dziecka karać przez samotność. Dziecku powinno się tłumaczyć.

Przestępczyni! Na policję! Lecisz!

Dziecku zawsze należy pokazać granicę i na miarę jego wieku wyciągać od niego konsekwencje za złe zachowanie, bo dziecko tak naprawdę uczy się granic do 7 roku życia, jak mu nie wpoisz co jest dobre lub złe kiedy jest małe to potem będzie bardzo trudno. Małe dziecko właśnie w wieku 2 lat zaczyna się buntować i sprawdza jak daleko może się posunąć, oczywiście to nei aż tak wyrachowanie u niego działa, ale właśnie wtedy poznaje co mu wolno a co nie. A jak będzie grzeczne i w zgodzie ze swoim rozwojem zrozumie, że czegoś mu nie wolno, to zawsze możesz nagrodzić go interaktywnymi, edukacyjnymi zabawkami . Zabawki dla dzieci https://wysylkowo24.pl/