Zbliżają się Komunie Św. - pytanie do Pań

Tak, mam - nie "unieważenie", a stwierdzenie nieważności. Miłuję bliźniego swego, jak siebie samego - ale to nie oznacza, że mam bezmyślnie akceptować wszelkie przejawy agresji na tle religijnym, fanatyzm, fundamentalizm i sekciarstwo.
Pomimo wielu różnic wyznaniowych, szaleńców obłożonych trotylem, to w Jerozolimie chrześcijanie, Żydzi i muzułmanie żyją razem od setek lat. Nie są potrzebne żadne wyprawy krzyżowe.

@danag - skąd teza, że podchodzę wybiórczo?

Niestety prawdą jest że największym wrogiem Kościoła jest kościół a że wszystkich religii jakie znam to największymi obłudnikami i hipokrytami są katolicy niestety.chociaż sama praktykuje nie zmienia to faktu że tak jest.wystarczy poczytać weselnik by zdać sobie sprawę ile kobiet uważających się za dorosłe i dojrzałe bierze ślub kościelny dla babci cioci mamy albo dlatego że to fajne...wstydzą się własnych poglądów, chrzczą dzieci bo się chrzci, posyłają do komunii bo babcia będzie zła...jakąś paranoja!jakby szczerze wierzyli w zasady które wyznają byliby dumni że swojego postępowania i życia.żadne argumenty w postaci babci czy mamy czy tego że dziecko będzie się źle czuło w szkole do mnie nie trafiają.jakby rodzice swoje wartości reprezentowali sobą to dzieci nie miałyby się czego wstydzić.a tak jest jak jest i ja do takich ludzi nie mam tolerancji ani szacunku, za to bardzo szanuje ludzi innych wyznań, ateistów i innych którzy nie boją się pokazywać i żyć wg własnych zasad i być im wiernym.a nie z byle powodu wysyłać dziecko do komunii bo tak się robi.żałosne

Pytanie, czy ludzi, o których piszesz, w ogóle można nazwać katolikami;)

http://demotywatory.pl/3381101/Jesli-chodzenie-do-kosciola-czyni-cie-katolikiem

;)

Panie Halewicz,
zwykle czytam Pana wpisy z lekkim rozbawieniem - prowokuje Pan zmyślnie i często celnie trafia, wyciągając na powierzchnię głęboko skrywane kompleksy innych ... Jednakże - tym razem - oczekuję od Pana - niemalże instytucji na tym forum - wyjaśnienia.
Dlaczego jako człowiek inteligentny, niewątpliwie posiadający jakąś wiedzę, do tego wierzący, prowadzi Pan retorykę na tak niskim poziomie?

Wiara i wiedza mogą współistnieć tylko, gdy wiara jest na tyle silna, że pozwala nam na ignorowanie faktów. Mając bowiem wiedzę historyczną i teologiczną, jak również z dziedziny fizyki i kosmologii, nie można, nie negując faktów, wciąż wierzyć w historie opisane np. w Biblii.

Nie neguję wiary - podziwiam ludzi, którzy potrafią zamknąć oczy i czuć coś, nie potrzebując żadnych dowodów - taka jest bowiem definicja wiary, czyż nie?

Jednakże z punktu widzenia osoby, dla której wiedza jest wyznacznikiem (pewnie uboższej duchowo, ale przynajmniej opierającej swe życie na realnych sprawach) chciałabym, żeby potrafił Pan wykorzystać swą wiedzę i umiejętności (w prowadzeniu dyskusji) nie tylko do prowokowania innych, udowadniania swej wartości, ale może do czegoś dobrego? Jeśli istotnie jest tak, że posiada Pan zarówno wiarę, jak i wiedzę - jest Pan w niesamowicie szczęśliwej sytuacji - zamiast judzić - może starać się jakoś pozytywnie wpłynąć na otoczenie?

Mam wrażenie, że spisał Pan już wszystkich na straty, a może nie warto? To na pewno zabawne - mieć tyle czasu, obrażać tylu ludzi i kryć się bezpiecznie za monitorem, mając satysfakcję, że jest Pan w stanie dopiec kolejnej osobie.

A może można zrobić więcej? Przyszło to Panu głowy?

Pozdrawiam

Wielu ludzi chodzi do kościoła z przyzwyczajenia, bo wypada, bo inni patrzę (w szczególności na terenach wiejskich). Nie rozumieją Ewangelii, nie zastanawiają się nad ich treścią i przekazem. Nie respektują norm i zasad ujętych w Piśmie Świętym, a gros księży nie potrafi właściwie interpretować Ewangelii i dostosować kazań do zgromadzonych ludzi w kościele.

Znam wielu mądrych i wykształconych księży, którzy nie są leniwi i zamiast cytować bełkotliwe i niezrozumiałe dla przeciętnego człowieka interpretacje Ojców Kościoła, przygotowują się do kazania, potrafią wyjaśnić istotę słów Chrystusa. Zgadzam się, jest ich niewielu, są krytyczni wobec wielu zjawisk w kościele, na swój sposób próbują do zmienić, choć muszą być pokorni wobec skostniałej hierarchiczności kościoła.

Nie chodzę do kościoła bezmyślnie. Przed mszą czytam Ewangelię, analizuję jej treść, czytam różne interpretacje, studiuję ten tekst i rozważam. I o dziwo, za każdym razem odnajduję w nich coś nowego, coś ciekawego i wartego zastanowienia się na sensem obecnego życia.

Nie jestem fanatykiem, nie akceptuję metod Rydzyka, nazywam rzeczy po imieniu.

A która z Was obejrzała Pasję?

Halewiczu... ale po co takie kontrowersyjne pytania na forum? ;)
Dla mnie odpowiedzi typu:

-ukrzyzuj sie
-wierzę w boga,ale nie chodzę do kosciola....

byly oczywiste...

Niestety w Polsce coraz więcej osob nie obchodzi swiąt, sakramentow dla Boga, ale żeby inni widzieli,dla prezentow, rodziny.
Ludzie chcieliby, zeby księza zyli w namiotach i zebrali o jedzenie ;)

Proponuję byś swoim zachowaniem zachęcał ludzi do pojscia do Kosciola, do spedzania Swiat duchowo, do bycia blisko Boga.

a co ma wspólnego Pasja z byciem religijnym ? ja obejrzałam i ?

I jakie przemyślenia po obejrzeniu Pasji?

Nie za bardzo rozumiem pytanie, bo jest za ogólne, jeżeli pytasz mnie jako osobę wierzącą to wolę w tym temacie się nie wypowiadać tylko zostawić rozważania sobie albo dyskusję na ten temat prowadzić w innym gronie, jest to dosc dla mnie intymny temat, temat uczuć religijnych, natomiast jako hellenista Ci mogę powiedzieć że okrutność tamtych czasów a szczególnie ludzi mnie obrzydza, ale nie dziwi miałam okazję czytać dużo, równie okrutnych tekstów, równie makabrycznych i nie do uwierzenia, że człowiek człowiekowi może takie coś zafundować.

Och Emenemens! Spodziewałem się takiej odpowiedzi "nie za bardzo rozumiem pytanie" :) Faktycznie, językowy kalambur, nie do odczytania^^
A cóż to za tekst "dyskusję na ten temat prowadzić w innym gronie" - a to grono jest nieodpowiednie? Nie dorasta do Twojego hellenizmu, czy o co Ci chodzi?
Akt ukrzyżowania, biorąc pod uwagę ówczesne sposoby pozbawiania życia, był dość delikatny. I nie o okrucieństwo scen się pytałem - o czym doskonale wiesz.

Powiem Ci szczerze, że ja więcej przemyśleń mam po zwykłej Drodze Krzyżowej niż po obejrzeniu Pasji;) Po prostu do każdego dociera co innego. A być może po prostu byłam jeszcze zbyt młoda, kiedy ją oglądałam:) A teraz nie mam tyle odwagi, by obejrzeć ją jeszcze raz, bo dobrze pamiętam, jak w ciągu filmu kilka razy wychodziłam z pokoju, bo nie mogłam znieść niektórych scen:)

Swoją drogą- to dość niewdzięczne forum na dysputy o swoich przemyśleniach, bo te dotykają nieraz bardzo delikatnych sfer życia. Nie każdy powinien mieć do tych sfer dostęp. Dla mnie relacja między mną a Bogiem jest czymś bardzo intymnym- i mimo tego, że się jej nie wstydzę- to nie wszystkim mam ochotę się dzielić. Miłość ma to do siebie, że zawiera pewną tajemnicę:)

millani Halewicz - własnie chodziło mi o to co napisała milalni, zresztą napisałam to a ty musisz przekręcać ze zadzieram nosa - napisał mCi co myślę jeżeli chodzi o wartość historyczną filmu a powiedziałam, że nie chce dyskutować na tematy relacji z Bogiem i moich uczuć religijnych na forum, uważam że to bardzo osobisty temat, jeden z bardziej intymnych w moim życiu i nie mam ochoty o rzeczach dla mnie trudnych, ciężkich do sformułowania rozmawiać.

Widzę ze masz tendencję do odwracania kota ogonem. Wyraziłam dwie opinie, osobistą jako osoba wierząca i co myślę pod kątem historycznym o filmie. A ty się uczepiłeś mojej fil. klasycznej. wygląda jakbyś nie zrozumiał tego co napisałam - napisałeś ze jestem zadufaną w sobie hellenistką i nikt mi nie dorasta do pięt by dyskutować z nim - a to nie prawda, bo jako własnie hellenista chętnie podyskutuje na temat filmu, napisałam ze jako osoba wierząca nie chcę - ty pomieszałeś te dwie rzeczy, które w takich przypadkach szczególnie rozdzielam.

I taka właśnie z Tobą dyskusja....

p.s. a co do dysput religijnych czy teologiczno-filozoficznych, polecam didaskalosa...chociaż nie wiem po co Ci to ,mówię, zaraz tam zagościsz ze swoją wszechwiedzą i nieomylnością...nie wiem czy czasami pamiętasz, ale człowiek jest ułomny...

Jeszcze mam trochę czasu ale ani chrzest nie był ani komunia nie będzie dla mnie żadnym przeżyciem duchowym bo religię traktuję jak element kultury i wydarzenie folklorystyczne, "li tylko".
Moje dziecko pewnie też będzie traktować to z przymrużeniem oka, ot, jak Mikołaja w okresie Bożego Narodzenia.

Reszcie radzę też dorosnąć.

Jesteś moją idolką, trtr:) Opowiesz mi, jak mogę dorosnąć? :)

wygląda na to milani że musisz uwierzyć w Mikołaja ;) - wtedy bedziesz wystarczająco dorosła do tego, żeby obchodzić folklorystyczne święta ;)

To nawet dość proste, można uwierzyć najpierw w Mikołaja, Dobre Mzimu, krasnoludki, Jahwe i podobne a potem skonfrontować wiarę z normalnym życiem i codziennymi problemami oraz spojrzeć z dystansem na te obchody w kościołach (palemki, roty, cokolwiek).
Nie powiem, święta są miłe. Też lubię folklor. Ale żeby tak na serio?

to jeszcze obrzezaj dziecko - tak wiesz, dla folkloru, a jak Ci umrze to zjedzą je robaki