Żony marynarzy......

a jakby mężowi cegła spadła na głowe i leżałby sparaliżowany do ońca życia, to co bys wtedy biedulko zrobiła? do konca życia żyłabys z kaleką, który nic nie zrobi, nie przybędzie jak zaboli brzuzek no i nawet sie nie odezwie? zadnego wsparcia, o fizycznym nie wspominajac? laleczko?

Ja tez jestem z domu, gdzie tata był gościem, całkiem normalny dom, lata 80te, gdzie taki tata nie był powszechny jak teraz, ale...nigdy nie było to problemem, a wspólne chwile smakowały lepiej niż moim kolezankom, ktore tatusiow mialy na zawolanie...i kazda absolutnie kazda nawet teraz, kiedy mojego ojca juz od dawna nie ma, zazdroscila mi takiego ojca, a teraz zawsze jest o nim jak najlepsze wspomnienie...dlatego cos o takim zyciu wiem, co do lekarzy, to dopoki nie jestes w tym srodowisku, nie wypowiadaj sie. mieszkanie i samochod nie zlecialy z nieba, dyzury, prywatne wizyty, ktore zeby byly rentowne musza byc poparte pratyka szpitalna i doswiadczeniem, a ta wymaga bycia non stop na zawolanie- nie ma zycia...nie ma swiat, sylwestra, nie ma wieczorkow i weekendow, cos za cos, i tu nie chodzi o kase, bo ta sie wypracowuje latami doswiadczenia, do swiezego lekarzyny nikt do pryw gabinetu nie przyjdzie,a jeszcze taowy trzeba otwoarzyc, wiesz ile kosztuje aparat usg? trzeba miec ponad milion zł, zeby w ogole najprostsza praktyke otworzyc...pomjam fakt psychicznego obciazenia, gdzie lekarz z powolania bedzie nawet w domu przy kolacji myslal o pacjencie...kobietko ogarnij sie w osadach, chociaz skoro tak o tym piszesz, cos cie widocznie w oczy kole.. czego doktorkiem jest ten twoj maz? tez jestem doktorem, nie lekarzem i mam porownanie jak to wyglada...no i jaki ty masz zawod i gdzie pracujesz? bo mowa o malzenstwach, nie?

A z tym wymiotowaniem w ciąży... Też dałabym radę ale było mi po prostu lżej i fizycznie, i psychicznie jak miałam obok kogoś bliskiego.

Nie popadajmy w skrajności...

"I kiedy mąż był w domu podał mi miskę. Kiedy go nie było, sama poszłam do kibelka" - no właśnie, jak był to podał. Jakby było lepszym wyjściem samemu chodzenie do kibelka, to nawet jakby był ten maż obok, to nie chciałabyś od niego pomocy. Dla mnie była to komfortowa sytuacja, jak miałam pewność, że wieczorami i w nocy będzie obok a jak rzeczywiście coś by się działo poważnego, to jest niedaleko.
Nie zadzwonię o 11.37, żeby powiedzieć o bólu brzucha ale jak było coś poważnego, to owszem potrafiłam zadzwonić w środku dnia. Jakbym tego nie zrobiła, to by mąż był zły.
Jak przed porodem akcja się zaczęła w środku dnia, to owszem też dzwoniłam. Zresztą wszyscy w pracy byli przygotowani, że jak się zacznie, to mój mąż wychodzi i już. Jak z jednym dzieckiem chorym siedziałam w domu a drugie w szkole połamało się, to nie zostawiłam tego chorego w domu z gorączką ale mąż urwał się z pracy. Jak moje dziecko leżało w szpitalu, to ze starszym mąż został. Jak dziecku w nocy brzuszek bolał i nic nie pomagało oprócz noszenia i kołysania, a mnie ręce odmawiały posłuszeństwa, to mąż przejmował ster i nosił, kołysał. Tak naprawdę po to się człowiek tyle lat uczył, żeby nie być uwiązanych do stołka w pracy i nie móc wyjść nawet na chwilkę. Długa edukacja, okupiona latami ze skromnym wynagrodzeniem, dała możliwość pewnej elastyczności w pracy. Nam jest z tym dobrze.

Ahhhh, dodam jeszcze tylko coś w temacie przykładowych wymiotów w ciąży. Ja rzygałam do 5 mca. I kiedy mąż był w domu podał mi miskę. Kiedy go nie było, sama poszłam do kibelka.

Wymówka, że mąż na morzu to tylko wymówka, bo nie ma kto Ci pomóc. Kto Ci pomoże jak rzygasz o 11 37 a mąż jest w biurze/szpitalu/zakładzie czy w jakiekolwiek innej pracy którą wykonuje? Dzwonisz do niego, że Ci słabo i ma wrócić podać Ci szklankę wody z cukrem?

Po pierwsze, tak jak napisaliście, tak powtórzę, nie biadolę i nie rozpaczam, bo wiedziałam na co się piszę. Świadomie wybrałam na męża marynarza i wcale nie jest mi z tego powodu źle. Nie zawsze też jest różowo i kolorowo, oczywiście są też gorsze chwile, ale to nie powód, żeby się użalać nad sobą i jęczeć z pretensjami niewiadomo do kogo i o co. Taki zawód i tyle. Chociaż jestem w stanie zrozumieć, że być może nie każdy się do takiego związku nadaje, ale nad tym trzeba się zastanowić wcześniej. Mnie to nie przeszkadza, ja sobie radzę sama, a nawet jak mi źle to też potrafię wziąć się w garść a nie marudzić i płakać, bo mąż na statku. Jeśli ktoś nie jest w stanie ogarnąć siebie i domu sam to nie powinien nawet na marynarza spojrzeć.

Po drugie, nie rozumiem dlaczego odległość ma być przeszkodą w byciu wsparciem i ostoją dla drugiej osoby? Naprawdę myślicie, że bycie ze sobą na co dzień jest takie istotne? Osobiście znam wiele par i małżeństwo które żyją albo jak pies z kotem albo nie razem a obok siebie, jak obcy ludzie. I to zarówno będąc 30 lat po ślubie jak i narzeczeństwa mieszkające razem. Odległość tu nie ma nic do rzeczy, można żyć w związku na odległość a być bliżej siebie niż mieć chłopa przy boku i guzik z niego. Kto tego nie ma, może nie zrozumieć.

Po trzecie, też nie przesadzajcie z tymi zarobkami. Są dobre, ale na pewno nie jest już to samo co lata temu kiedy marynarz naprawdę dobrze zarabiał, a po kilku miesiącach na morzu był w stanie kupić mieszkanie, samochód i jeszcze zostało. Jest kryzys na morzu, zwłaszcza w sektorze naftowym i wcale nie są to nie wiadomo jak wielkie pieniądze.

A po czwarte, także obserwując znajomych, rodzinę i siebie, ale to jest to o czym też już pisałam. Ja wybieram męża w domu przez miesiąc non stop, ojca dla dziecka non stop. Takiego który ma czas dla rodziny non stop, przez 24/7, ma czas, ochotę i energię na zabawy, spacery, wycieczki, nie jest zmęczony, nie zastyga przed "Ukrytą Prawdą", nie wraca styrany z roboty w korkach i wkurzony przez szefa, itd, itp...a potem nawet jak go nie ma, żyjemy w erze telefonów, internetów, skype, fb, jest na porządku dziennym. Owszem, bywają dni bez zasięgu, ale generalnie kontakt jest bardzo dobry. I nigdy nie ma nudy, nie zdążymy się sobą znudzić w domu, już tęsknimy, bo jest wyjazd. Nie zdążymy zatęsknić już jedziemy na lotnisko, nie ma rutyny. Dla mnie każdy powrót męża jest jak pierwsza randka, motyle w brzuchu, radosne oczekiwanie. Już kilka dni przed zaczynamy przygotowanie, zakupy, ulubiony obiad, nowa sukienka dla małej, bo dla nas to jest święto, cudowny i wyczekany czas kiedy wraca tata, kiedy wraca mąż... ale nie, lepiej usiąść i płakać...

:)

Męża lekarz nie mam, ale doktora już tak. Jak robił ten swój doktorat, to bardziej ja byłam przy nim. Role się zmieniały zależnie od sytuacji. Były czasy, że kokosów nie było ale byliśmy razem, wspieraliśmy się, razem planowaliśmy nasze życie. Nasze wakacje wyglądały tak, że jechaliśmy na weekendowym bilecie PKP w góry i z powrotem - wszystko od piątku do niedzieli, bo na więcej nas nie było stać. I nam to też sprawiało przyjemność, bo robiliśmy to razem. Teraz standard życia mamy lepszy ale kokosów też nie ma. Ale jesteśmy razem i dla nas tak jest i łatwej, i przyjemniej. Taka jest moja codzienność, z której jestem zadowolona. Czy tak naprawdę jestem aż tak oderwana od rzeczywistości, że wiem, iż nie dla mnie małżeństwo korespondencyjne? Wyżej jest napisane, że jak nie spróbujesz to nie wiesz. Wychowywałam się w domu, gdzie tata był gościem więc co nieco wiem. Poza tym naprawdę nie trzeba zaciąć się w palec, żeby wyobrazić sobie, że to boli.
I mam znajomych lekarzy. Fakt, pracują bardzo dużo ale żaden z nich nie narzeka na pieniądze. Nawet ci, którzy są niedawno po specjalizacji mają kupione swoje mieszkania (i to całkiem spore), dobre samochody.

Nie mam w zwyczaju wypisywać się w tematach, o których nic nie wiem, nie przeżyłam lub znam jedynie z opowieści ...
Przeżyj to, poczuj i poznaj. Nie przenoś plociuch i cudzych straszków.
Kiepskiej baletnicy i rąbek spódnicy w tańcu (życiu) przeszkadza.
To co dla jednego niewyobrażalne, dla drugiego smaczny chleb powszedni.
Autorka wątku ma szanse poznać swoje miejsce.
Popłakać ludzka rzecz i zatrwożyć się też.
Jutro słonko i tak wzejdzie, dzień przeżyć trzeba i dobrze by było radośnie.

Jak wymiotowałam w ciąży i bardzo źle się czułam, to nie dzwoniłam do przyjaciela w środku nocy ale mąż był przy mnie i podawał mi miskę

jakbys miała męża lekarza, co ma co chwila nocne dyzury, robi specjalizacje i doktorat, to by Ci miski nie podawał, ba nawet kokosów y ci nie przynosil przez wiele lat poswiecenia... oderwane od rzeczywstosci jestescie bardzo laleczki.

Nie wyobrażam sobie życia z mężem tylko na telefonach i mailach...szczególnie gdy ktoś ma już jakieś sensowne stanowisko. Nie po to się uczyłam i awansowałam abym miała pracy poświęcać każda wolna chwilę kosztem rodziny i mojego wolnego czasu. Work and balance -ta filozofia do mnie przemawia. Pewnie-mozna zarabiać więcej ,mieć więcej -tylko po co? Jeśli nie masz kiedy i z kim się tym cieszyć ?

Cieszę się że mnie problem rozłąki nie dotyczy i nie zazdroszczę takim małżeństwom. Pamiętam jak koleżanki mamy,żony marynarzy opowiadały jak ciężko im po latach jak mąż wraca do domu i wprowadza swoje porządki. Wszystkie lepiej się czuły bez nich niż z nimi.

Tak, dla mnie ważna jest fizyczna obecność i poczucie, że jest ktoś przy mnie, kto w razie potrzeby mi pomoże, nie tylko powie miłe słowo, coś poradzi ale realnie pomoże. Ja też mam przyjaciela (ale to facet), na którego mogę liczyć 24h na dobę ale ja tego nie nadużywam. Przyjaźń trwa już prawie 20 lat i nigdy się na niej nie zawiodłam. Jednak przyjacielem najbliższym jest dla mnie mój mąż. Jak wymiotowałam w ciąży i bardzo źle się czułam, to nie dzwoniłam do przyjaciela w środku nocy ale mąż był przy mnie i podawał mi miskę :). Przykładów można mnożyć. Mąż był przy mnie jak ja tego potrzebowałam, a ja byłam przy nim, kiedy on tego potrzebował. Oczywiście nie będę gadała z nim o kosmetykach, nie poproszę o pomoc w wyborze sukienki, choć bym czasami chciała. Wiem, że to nie jego klimaty :) Od tego mam koleżanki. Jednak wiem, że mogę na niego liczyć w 100%, zawsze, niezależnie od sytuacji. Jesteśmy malżeństwem z killkunastoletnim stażem i w sprawach ważnych nigdy na mężu się nie zawiodłam, co więcej był ZAWSZE przy mnie, kiedy tego potrzebowałam. Ktoś kiedyś o nas powiedział, że znamy się jak łyse konie. To prawda, ale dlatego że byliśmy zawsze razem. Razem cieszyliśmy się, razem przeżywaliśmy nasze małe dramaty, razem idziemy przez to nasze codzienne życie. Dla mnie, podkreślam DLA MNIE jest to komfortowa sytuacja i nie zamieniłabym jej na inną za wygodniejsze, bardziej luksusowe życie.

no bez jaj...
żeby wojnę, zesłania traktować jako coś normalnego, jako jeden z powodów rozłąki. To że tak było, nie znaczy, że było dobrze. Matki JAKOŚ żyły. Żyły, bo musiały, ale czy tego chciały, czy było im dobrze? Raczej wyboru nie miały.
Teraz mamy wybór. Najczęściej ci, co pływają albo w pracy siedzą po 15 godzin na dobę to sami dokonali takiego wyboru, nie dla JAKIEGOŚ życia ale w ich ocenie dobrego. Jednak nawet jak pracują dużo, przynoszą pracę do domu, to w tym domu są. Może nie poświęcają czasu rodzinie tyle, ile by chcieli ale w razie potrzeby są na miejscu. Życie przynosi ciągłe niespodzianki, chociażby chwilową chorobę. Jak jest dwoje rodziców na miejscu, to łatwiej wszystko zorganizować. Jednemu rodzicowi jest po prostu trudniej. Poza tym więzi buduje się na codzienności. Nawet jak czasu jest mało, to buziak na dobranoc, przeczytanie bajki przed snem mają znaczenie.
Przytoczę przykład rodziców mojej koleżanki. Tata pływał całe życie zawodowe. Był piękny duży dom. Dzieci miały fajne ciuchy, ekstra zabawki, chodziły na zajęcia dodatkowe, co w czasach komuny nie było takie oczywiste jak teraz. Jak tata przeszedł na emeryturę, po pewnym czasie rodzice się rozeszli. Generalnie to są bardzo fajni, przyjemni ludzie i bardzo lubię i jedno i drugie. Przez tyle lat małżeństwo funkcjonowało. Jakoś potrafili wypracować własny sposób na życie. Jak po tych wszystkich latach, jak mąż wrócił do domu, okazało się że z mamą nie mogą razem wytrzymać. Stali się obcymi dla siebie ludźmi. Dzieci już były dorosłe, miały własne rodziny, więc aż tak bardzo ich to nie dotknęło ale mąż i żona zostali sami. W ich przypadku długotrwała rozłąka spowodowała spustoszenie we wzajemnych więziach. Pewnie inni sobie z tym poradzą, ale nie wszystkim to się musi udac.

proponuje założyć wątek "mężowie stewardes".

A do kogo ma zwrócić się po wsparcie żona, kiedy będzie jej ciężko?

dla Ciebie wsparcie to fizyczna obecnosc? no to gratuluje dojrzałosci. mam wielu znajomych w 3miesie i najwieksze wsparcie wsrod znajomych otrzymuje od przyjaciolki ktora zyje 2tys km stad, zawsze o kazdej porze dnia czy nocy.

czasem maz siedzacy obok na kanapie moze bcy bardziej obcy niz ten ktory napisze ci mejla z innego kontynentu.
co to w ogole za podejscie? poza tym, chyba mazenstwo-para podejmuje decyzje o wspolnym zyciu RAZEM, swiadomie wybiera i rozumie z czym to sie wiaze, skoro wycodza takie kwiatki po wyplynieciu faceta, to chyba raczej bylo to podyktowane niewlasciwymi przeslankami-typu zarobisz kase bedzie super- no coz, zle podstawy zwiazku, wiec zwiazek zle sie konczy.

kiedys ludzie trwali z rozlakach do smierci, kochali sie i szanowali...ale kiedys jak to ktos powiedzial, jak sie cos psulo to sie to naprawialo i o to walczylo, teraz wymienia sie na inny model. i to jest klu tej rzeczywistosci. absurdalnie majac narzedzia, ktore umozliwiaja codzienny kontakt z druga osoba bedaca na drugiej polkuli, ludzie nie sa w stanie przetrwac, to dla mnie marna wiez, marne podstawy zwiazku i czy na morzu czy ladzie i tak by nie przetrwali...

no bez jaj, użalacie sie nad soba i tyle. od zarania dziejów ludzie byli zmuszani do rozłąk, kiedyś drogą morską prowadziło się glowne wymiany handlowe, chyba ktos na tych statkach pływal? i nie było internetu, telefonii komórkowej, darmowych komunikatorów itd, tylko,ludzie po kilka miesięcy w ogóle nie zamienili ze soba nawet słowa....byla wojna i tez matki z dziecmi jakoś żyły, były zesłania, internowania itd. były znowu emigracje powojenne, od kilkunastu lat są emigracje zarobkowe....poza tym, nie chodzi o kase, bo są zawody wymagające ciągłej nieobecnosci w domu...a nawet jak pracujesz na miejscu to czasy sa takie, że prace do domu przynosiz albo zostajesz po godzinach i nie chodzi o podrzędnych pracowników, bo im wyższe stanowiska tym rzadziej uczestniczysz w życiu rodzinnym... a jak jestes parcownikiem fizycznym to jak chcesz cos zarobc to bierzesz fuchy po godzinach plus weekendy i tez w domu cie nie ma, a jak nie wezmiesz fuch to na zycie raczej nie starcza, sorry, ale tak wyglada rzeczywistosc w tym kraju. mijamy sie z mezem ciagle, chciaz mamy dorze platna prace, ale stanowisko zobowiazuje, obowiazkow jest duzo i nie ma mozliwosci wykonania ich w 8 godzin pracy... zyjemy na telefonach, mejlach, smsach, w domu zawsze cos do zrobienia i na tulanki i wieczorne spokojne wieczorki to jest czas jak dwa razy w roku sie wylaczamy na 2 -3 tyg i mamy wakacje...takie zycie, taka proza zycia, a te dyrdymały to chyba jakies niedojrzale osoby wypisuja...marynarz zawod jak kazdy inny, cieszcie sie z kasa z tego duza, bo chyba nie zdajecie sobie sprawy, ze malo kto ma komfort uprawiania zycia rodzinnego w pelnej krasie, czyli 8 godzin pracy, do domku bawimy sie w rodzinke, i zarabiania sporych pieniedzy. ja nie znam takich osob.

"Ciesz się dziećmi i pamiętaj, że Twój mąż po wsparcie do Ciebie będzie się zwracał"

A do kogo ma zwrócić się po wsparcie żona, kiedy będzie jej ciężko?

Chodzi o to, że nie każdy odnajdzie się tak samo w takiej samej sytuacji. Ja bym się nie odnalazła i tyle. Miałam to z mężem obgadane jeszcze przed ślubem. Ja też się wychowywałam z kluczem na szyi. Na dodatek taty nie było w domu. Wyjeżdżał do pracy w poniedziałek rano i wracał w piątek po południu. Tak całe życie zawodowe. Ja innego życia nie znałam. Byłam szczęśliwym dzieckiem. Ale z perspektywy czasu wiem, że takiego życia nie chcę dla swoich dzieci. Do pewnego momentu ojca zastępował mi dziadek. Podobno kiedyś powiedziałam, że dziadka kocham bardziej niż tatę. Nie pamiętam tego, ale tak mogło być. To dziadek czytał bajki, opatrywał stłuczone kolano, przytulał, pocieszał w chorobie. Mama pracowała do 19, Taką miała pracę. Plusem było to, że w każdej chwili mogłam do tej pracy pójść, bo była taka możliwość ze względu na charakter pracy i bliskość domu. Jak dziadka zabrakło, została pustka. Dopiero wtedy odczułam brak taty. Mojej mamie było dużo ciężej. Pamiętam jak potrafiła przysnąć na siedząco w kuchni ze zmęczenia. Radziła sobie ze wszystkim, co w tamtych czasach było trudne. Przed pracą robiła obiad, po pracy kolację, spojrzała na moje lekcje, coś porobiła w domu, w nocy szyła, przerabiała ubrania, bo nic w sklepach nie było. A czasami musiała w nocy stać w kolejce po kawałek mięsa. Rano znowu to samo. Dopiero jak człowiek jest starszy to docenia. Tak, jakby był mój tata codziennie w domu to byłoby jej lepiej, łatwiej i tak zwyczajnie po ludzku przyjemniej. Ale miał taką pracę jaką miał i nie miał możliwości zmiany.
Teraz jest dużo łatwiej, ludziom żyje się wygodniej ale potrzeby są podobne. Nadal potrzeba drugiego człowieka, żeby mieć w nim oparcie, razem dzielić życie. Dzieci nadal potrzebują ojca, zwłaszcza że w obecnych czasach na dorastającego nastolatka czyha więcej pokus niż kiedyś. Wsparcie mamy i taty jest nie do przecenienia.

Z racji kryzysu w branży naftowej to kontrakty są coraz dłuższe i za coraz mniejsze pieniądze.

Mierzi mnie wszelkiego rodzaju pierd...lenie.
Sama jestem marynarzem i spędziłam kawałek pięknego życia na morzu.
Jestem z pokolenia wychowanego przez podwórko, z kluczem na szyji więc mi nie wciskajcie pierd, że o miłości do dzieci świadczy ilość porannych pożegnań i wieczornych powitań, szczególnie w dzisiejszych czasach gonitwy o wszystko, do której włączone są i dzieci ( już od urodzenia). Dzięki Miłości Rodziców, dziś sama wiem jak Kochać moje Dzieci.
Od człowieka zależy w jaki sposób postrzega swoje położenie. Jeden z bidy luksus i szczęście ukręci, inny na dwie ręcę, pełne chleba będzie marudził, że mu ciężko.
Czasy mamy piękne i wszystko w nich możliwe. Kontrakty już nie po kilka m- cy a po 2 - 4 tyg.
Wolna wola! Wybór szczery i już wiesz czego chcesz. Wiedzieć czego się chce to 99 sukcesu.

Dziś płaczesz Droga i to nad nieznanym (pierwszy raz) płaczesz.
Ty musisz być jak skała, jak latarnia, której nigdy światła nie zabraknie żeby Twój chłopak zawsze drogę do domu znalazł. Przed Tobą radość powitania, sprawdzian i poznanie siebie. Poznanie to droga do prawdy o Tobie.
Popłacz sobie i westchnij w myśli do św. Mikołaja żeby Ci lepszą stronę sytuacji pokazał. Ciesz się dziećmi i pamiętaj, że Twój mąż po wsparcie do Ciebie będzie się zwracał. Przed Tobą ciekawa lekcja. Korzystaj i Powodzenia!

Ja nie rozumiem czegoś takiego . Nie wyobrażam sobie takiego życia mąż gdzieś tam - ja tu. Nie rozumiem ,po co w takim razie ktoś zakłada rodzinę .Po to żeby dzieci widziec co 5 miesięcy ? Żeby żonę przytulić co pół roku? Nie, ja stanowczo nie nadawałabym bym się na takie życie . Fakt , pieniążki są większe ale czy to naprawdę jest tego warte ? Ja zdecydowanie wolę mieć troszke mniej pieniędzy ale mieć męża w domu , widzieć jak codziennie tuli dziewczynki do snu . Tak po prostu . Oczywiście każdy robi jak mu lepiej.