A ja dziś odkryłem

Oj tak.
To właśnie życie co acan opisujesz.
A ja wczoraj odkurzyłem rower, wymieniłem przebitą dętkę w przednim kole, naoliwiłem, nasmarowałem, i pojeździłem sobie po Borach.
I okazuje się, że mam cała furę mięśni, których przez zimę nie używałem.
Ale i tak najbardziej dokucza mi szanowna.

Panie Mansonie.
Zobowiązanym jest nadmienić rzecz arcyważną, otóż wczoraj w drżącym w posadach od życia las mnie wywiało, daleko hen za horyzontu przestrzeń i czasu granice w wyniku czego pierwszy raz w życiu odkryłem dziewiczą polanę, która leżała parę kilometrów od mojej ścieżki zdrowia.
Rzecz nie byle jaka dla mnie, albowiem ta polana okazała się tak czysta, tkliwa i błoga, że przemierzałem po niej krokiem rytmicznie zgodnym choć niewspółrzędnie czasowo relatywnym z krokiem niejakiego Neila Armstronga. Tyle, że moja polana w porównaniu do Księżyca to jest potęga. W centralnym jej punkcie krzyżują się i nakładają się na siebie nawoływania ptaków kierowane ze skrajnych punktów obwodu jej granic wytaczanych przez głuchy las. Notabene i już całkiem w nawiasie dodam, iż w tej części lasu nie tylko żurawie zauważyłem na cumulus'owym niebie, ale ich klucz posłużył do otworzenia mnie samego jak również usłyszałem ich klangor poprzez leśny pogłos zwielokrotniony - spowodowało to u mnie silną afirmację siebie. Po tysiąckroć.
Były dzięcioły i je pozdrowiłem od siebie jako ich matczyny brat dzięcioł.
Wracając do cywilizacji po dobrych paru kilometrach, opadłem z sił, las już nie był głuchy, wydłużone echo przypomniało, że podmiejskie skm-ki są wyposażone w donośny tyfon, później pojawili się pojedynczy ludzie, a już na samym skraju uwidziałem totalny kibel w postaci opakowań dostępnych w Żabce, Biedronce i innym Auchan.

To se nevrátí - se povzdechl Krtek, a schoval se v zemi.

Jo. Tak to je.

Gadasz jak ktos, co nie zdazyl zrobic tego czy owego przed subiektywnie przyspieszonym logarytmem starzenia. No czego? Ale oprocz niedopitej butelki o ksztalcie...

Bym nawet nie śmiał.
Spadł deszcz.
Czemu ma się złudne wrażenie, że deszcz działa oczyszczająco?
Wstałem rano, a tu na stoliku niedopity budweis.
Starzeję się w zastraszającym tempie.

Nadwrazliwosci etylem nie zacmisz

Idę spać.
Nawet spirt nie znieczula.
Do d**y z taką wrażliwością.

A ja dzis znalazlem... Spelune w Gdyni. Klasyka gatunku. Podmiejska sie kiedys nazywala. Dzis tez. nie mam pojecia jakim cudem wytrzymala konkurencje Pubow, klubow i ogrodkow piwnych. Przetrwala prawie bez zmian dokladnie 50 lat. W srodku wciaz czuc ducha robotniczego Gomulki

Jest ładnie.
Był grill, szwendanie się po lesie ze sforą, budweis na stercie drewna.
Zimno jeszcze, ale już wiosennie.
Trawa zaczyna rosnąć.

Posiadasz moc. Oddziaływania.

Nie jeden odhaczony.
Właśnie wróciłem z lasu.
Sfora leży i zdycha, a przecież nic nie łoili.
Ptaszory harcują.
Dziczyzna też lata jak pogięta.
Wiosna idzie.
Idę po budweisa.

I pewno jak znam życie budwais odhaczony już ;) tylko żadnych szybkich i gwałtownych ruchów po takiej śmierci klinicznej :))
A mnie tak szarpie, że masakra. Trzeźwość jest zła. W lutym to też kilka razy już powinno mnie nie być. Ale jestem.
Chwała niezniszczalnym ;)
Vae victis

Jeszcze żyję.
A tak niewiele brakowało.

:)

Odp.....wierzcie wszyscy,
Wiśniówka jest mordercza.
Może co potem napiszę, nie wiem.
A ch**j tam.

Idę sobie przy lesie a masy powietrza następują po sobie naprzemian: lodowate zimowe a za nim wiosenne, ciepłe od którego zapewne nie jednej kobiecie nabrzmiewają piersi. Serio. To tak jak się w lecie wypłynie wpław na środek jeziora i nachodzą na człowieka masy ciepłych prądów i zimnych wody. Coś wspaniałego.

Życz mu powodzenia w wygotowywaniu trucizny z piestrzenic i niech oparów nie wdycha. Ale pewnie to wie.

http://kuchnia.wp.pl/index.php/gallery/prop/id/116

z*******e :)



Zenek po prostu się kuźwa nie opiernicza i wie o co w życiu chodzi.

No a gust to musi mieć niewybredny pod winoroślą, bezpiecznie i z panną. Szczawana bestia być musi. :)

Też bym go nazwał Zenek. Zenki są cwane.

Dzisiaj przyleciał Zenek.
Zenek to pliszka siwa.
Po raz pierwszy pojawił się w ubiegłym roku. Po tygodniu przygruchał sobie jakąś panienkę. Założyli gniazdo (na łacie pod dachem domu, wśród dzikiej winorośli) i dochowali się czwórki młodych. Dwoje nawet przeżyło i wyleciało z gniazda.
No a dzisiaj Zenek pojawił się na powrót.
Wiosna idzie.