Eutanazja

nie dziwie się jednak mojej kocicy-jej dwie córy i mój syn....do takiej bandy trzeba jednak co najmniej dwu osób.

A co z optymizmem.Zacznij odwiedzać agencje zajmujące się wyjazdami za granicę.Wiele osób tak wyjechało i zarabia.

Jak dobrze, że ja nie muszę nikogo pytać.... Nikogo to nie obchodzi.

Dwójka moich dzieciaczków jest dorosła (ale ucząca się), tylko jedno w podstawówce. Młodą podrzuciłabym tatusiowi, niech się nacieszy... :), a starszym słałabym dobrą kasę (o ile bym słała), to bym im osłodziło rozłąkę.
Ale to tylko tak ładnie brzmi.

Jeżeli pozwoli Ci taki wyjazd zarobić na mieszkanie to warto zaryzykować.Popracujesz i wrócisz.Jest to jakaś alternatywa.

czyżby wszyscy poszli spać????????

Z nikim obcym ,mąż albo dziatkowie

moje kochanie nie pozwalana wyjazdy.

Już były momenty kiedy o tym myślałam, ale nie zgłębiłam tego wyzwania dokładnie. Oj, byłoby ciężko, chyba bym się tam zagryzła, bo rodzina daje mi do zrozumienia ze jestem niezastąpiona

haha:)) ja niby dzieci nie lubie, ale mysle ze nawet ja bym swoich nie zostawila na dluzej z kims obcym. A z drugiej strony-juz widze kolejke chetnych zeby sie zaopiekowac trojka pociech;))

A nie możesz dzieciaczków zostawić z kimś i pojechać popracować sama.

Z trójką dzieci w wieku szkolnym? Aż tak odważna to nie jestem

Może faktycznie warto pomyśleć o wyjeżdźie z kraju?

Mam doła z gatunku tych wściekłych, mobilizujących dołów. Rozpiera mnie energia, chyba kogoś jutro pobiję, a zawsze był ze mnie taki niespotykanie spokojny czlowiek.

Rut chyba masz doła.

Wierzymy w to od paru dziesiątek lat, ale do garnka tego się nie włoży, ani zdrowia nie przybędzie.

Przeczytałem wszystkie posty i jestem tak samo zły na sytułację w kraju jak większość z Was.Jestem jednak optymistą i wierzę że przyjdą takie czasy w których ludzie będą mogli umierać godnie a chorzy przestaną być problemem dla państwa i ciężarem dla rodziny.Jedyne co nam pozostało to wiara w lepsze jutro

...wykazałam sie ignorancja i nie przeczytałam powyzszych wypowiedzi wiec byc moze powielam tylko czyjąś myśl...na uwage zasługuje jednak fakt, iż czasami osoba chora jest zmęczona dalszą egzystencją i śmierć przyniosłaby jej ukojenie, jednakże rodzina wyzej wymienionej osoby w swym egoizmie nie pozwala jej odejść..czasami tak bardzo kochamy drugiego człowieka, że trudno jest sie rozstać (rzecz oczywista), że obecność takiej osoby wydaje się nam nieodzowna, potrzebna byśmy mogli żyć

Aha,jeszcze 1- napisalas ze trzeba wierzyc ze nastapia zmiany na lepsze, i nie narzekac, bo bylo gorzej....Ok, bylo gorzej.
Ale ja pamietam jeszcze moich dziadkow, ktorzy mowili, ze oni mieli ciezko , ale przynajmniej ich dzieciom bedzie lepiej. Potem to samo mowili moi rodzice mi (i tu wlasnie to-30 lat ciezkiej roboty, zeby w koncu na starosc miec wlasny dom, samochod etc..tylko sily juz nie ma:/) ....a ja nie mam zamiaru zyc nadzieja ze moze moje dzieci moooooze beda mialy inaczej. Ja chce miec inaczej:) A sama nadzieja, jak sie okazuje, nic nowego nie wnosi..

Napisałaś że naszym sportem narodowym jest narzekanie i to jest prawda,ale trzeba zadać sobie pytanie dla czego tak jest.Zacznijmy od młodych.Taki ludek który wchodzi w dorosłe życie o czasach realnego socjalizmu nie wie nic.Czasy w których żyje spostrzega bardzo konsumpcyjnie.Patrząc na swoich rodziców i ich osiągnięcia jest przerażony.30 lat pracy /dobrze jak rodzice mają pracę/i stara meblościanka ,telewizor na raty i ten sam dylemat co miesiąc -brak funduszy.Nie ma zbyt wielu pozytywnych bodźców do optymistycznego patrzenia w przyszłość.Ludzie w wieku emerytalnym po przejściu na emeryturę dopiero zaczynają swój kierat.Wypracowana emerytura i zamiast korzystać z życia zastanawiają się gdzie dorobić o ile starczy sił.Brak piniędzy na wszystko i ciągłe wybory rachunki czy leki ,leki czy jedzenie,jedzenie czy rachunki i tak w koło macieju.Teraz przedział wiekowy między dwoma które opisałem.Ludzie w pełni produktywni ,ale za staży do pracy bo tendencje są do zatrudniania młodych i za młodzi na głodową emeryturę.Muszą borykać się z egzystencją dnia powszedniego+utrzymanie dzieci ,obawa przed jutrem,zaczynające się problemy zdrowotne.
To nie są przypatki marginalne tylko średnia przedstawiająca system i standart życia w polsce.Takie doświadczenia są bliższe frustracji niż zyciowemu optymizmowi.Ludzie narzekają bo żyje się żle.Stąd między innymi sytułacja omawiana w innym wątku że ludzie mają jedno dziecko i po mimo chęci większej gromadki potomstwa nie stać ich.Gdzie się człowiek nie obejrzy to widzi korupcję i nie gospodarność ludzi rządzących.
Dla tego nie ma się co dziwić ludzią a szczególnie młodym że brak im optymizmu i wiary we własne siły. Mamy pech że żyjemy w nie ciekawych czasach.