Świetliku

Tak, tak,
Jestem piękny i mam wspaniałe mięśnie..
też, ale kto oprócz Stvoříčka o tym wie?

To bylo ze "Snow i Zmor im. Sierzanta Zdyba". Nie wiem jak sie zapatruje na to Szanowne Zorientowane W Temacie Towarzystwo, ale dla mnie to jeden z naj naj najlepszych Potemowych programow. Niebieskie swiatlo, dym i logika snu... Cudowne.

"zabic"....wiem, ze to twoj styl, twoje nadrzedne uwarunkowanie...przynajmniej wirtualnie...
...wiec zabij mnie tak... i nie pisz do mnie...przynajmniej bezposrednio...
...tak na koniec...ten gad okrelsa ciebie, nie mnie...Na szczescie...nie lubie takich gadow...
hmmm

To baw się dobrze, albo sobie cierp wedle uznania. Do zobaczenia. Nie kłóćmy się. Po co się kłócić z drugim człowiekiem, kiedy można go zabić?

Do mnie pijesz żmijo, czy mi się zdaje?

...czytasz i czytasz....i tak malo rozumiesz...Wiem, ze nie moge wplywac na takie , jak twoja , postawy...wiec czytaj...czytaj....i zrozum...

"pisac jak kazdy"...Boze...co za bzdury :((((
pa upsek...
pa

Znalazłem coś o KUPIE. Zastanawiam się czy obrzucić Cię wyżej wymienioną sposobem"
A) mailowym
B) linkowym
C) wklejanym
W przypadku C jakieś gówno może się do monotora przykleić :(

a ja jutro jadę do ŚWIETLina. do mamy. na pierogi. :)

Gdzie teraz jesteś? Słyszałam że straaaaaaasznie daleko.

niestety potem się skończyło, a teraz jest Hrabi.

ale to fajne :-)

Gdyby ktoś nie wiedział, tekst poniżej to debiut wśród szanownej publiczności.
Potem się zaczynało...

Narrator: - Działo się to w biednej przedwojennej wiosce. Żyła tam rodzina. Uboga i szczęśliwa. Przede wszystkim uboga. Chłodno im było i głodno. Chłodno przede wszystkim chłopu, który z uwagi na wystające żeberka szybciej ciepło tracił. Często więc siadał na przypiecku, grzał się i pogwizdywał. Jazgot był w chałupie, bo też bieda piszczała jak stu Paganinich, a i babie kiszki marsza grały. Ciężko im było.
Baba: - Ciężko nam! O jakże nam ciężko!
Narrator: - Biadoliła baba.
Policjant: (wchodzi bez uprzedzenia)
Chłop: - Nie teraz! Won ze sceny!
Narrator: - Lamentował chłop.
Policjant: (wychodzi w popłochu)
Chłop: (zachowuje pełny spokój)
Narrator: Na domiar złego była właśnie klęska nieurodzaju. A przed wojną klęski nie zdarzały się co roku. Nieprzyzwyczajone chłopstwo więc w czarną rozpacz wpadło, zaś baba wzięła łopatę i poszła szykować pochówek. Jakież było jej zdziwienie, kiedy zamiast grobu pieniądze wykopała. Nie były to złote monety, ale dla biednego było to więcej niż dziesięć złotych.
Baba: - Dwanaście!
Narrator: - Długo oboje świętowali. Zaś wieczorem włożyli pieniądze do worka po fasoli i poszli spać! Nazajutrz do ich chałupy zawitał stójkowy i jego nieodłączny owczarek niemiecki Helmut!
Policjant: (do psa) - Helmut, leżeć!
Narrator: - Zlękli się oboje i worek schować chcieli. Zauważył to policjant.
Policjant: (zauważa to) - A cóż tam chowacie przede mną?
Baba: - A worek.
Narrator: - Odparła baba.
Policjant: - A w worku co?
Baba: - Fa sol la...
Narrator: - Kłamała jak z nut.
Policjant: - A nie łżesz?
Baba: - Kto?
Policjant: - Ty!
Baba: - Ja?
Policjant: - Tak.
Baba: - Nie łżę!
Narrator: - Łgała...
Policjant: - A skąd ta fasola?
Baba: - A wyrosła!
Policjant: - A przecież nie sialiście...!
Chłop: (przypomina o innych cudach natury) - A grzyba na ścianie sialim?!
Policjant: (przypomina o innych sposobach rozmowy) - A w mordę chcesz?
Narrator: - Na te słowa baba poczęła włosy z głowy rwać.
Baba: (rzuca się na mężowy łeb i dalejże wyrywa włosy) - A jakże to tak rodaka w mordę lać?
Policjant: - A ja nie ze złości, jeno żeby myśli do dalszej dyskusji zebrać. Wierzcie mi. Słowo daję!
Chłop: - A twoje słowo psu na budę!
Narrator: - Policjanta aż zatkało. A gdy odzyskał głos to powiedział:
Policjant: (bloup!) - Jakże to? Godzi się zaufania do władzy nie mieć?
Chłop: - A bo ludzi bijesz za pieniądze!
Narrator: - Zmarkotniał policjanat i mu się wstyd zrobiło, że nie bije ludzi za darmo...
Policjant: - Juści, szuja jestem, nie powiem...
Chłop: - Ale ja powiem!
Narrator: - Powiedział chłop.
Chłop: - Do dziś mam ślady na plecach, jak żeś mnie obił!
Policjant: - Do dziś?
Narrator: - Zainteresował się policjant
Policjant: - Ech dobra przedwojenna robota.
Narrator: - I powiedziawszy to policjant ze smutkiem odszedł w mrok historii. Zaś odchodząc pomyślał: Oj, nie lubią mnie ludzie.

- Nie luuubiąąą, nie luubiiąąą - zawodził wiatr
- Nie luuubiąąą, nie luubiiąąą - szumiały drzewa
- Niech lubiąąą, niech lubiąąą - pisała gazeta.

© Sikora i Kłos

a tak wogole to czemu jeszcze nie spisz?

Rozumiem.

ale niektore sa oswojone..... nawet prztulne sa :-)

tak to bywa z kontaktami - nic specjalnego się nie wydażyło - takie tam zapomnienie.
Ale myślę że ta osoba (ta z kimś:)) może nie musi powiadamiać o całym zdarzeniu - ale mogłaby przynajmniej - tak niby przypadkiem przypomnieć o sobie .... ale jeśli nie to co ja tam będę ....

wow !! nawet z ręki jadły ?? !! ale to nie możliwe bo one latają baaardzo wysoko :)))) te fiordy ....

no jasne, bez problemu.
a tam jest niesamowicie pieknie :-)

MUSISZ MI KOOOONIEEEEECZNIE pokazać wszystkie fotki z tamtąd - zawsze o takich myślę i marzę ale tamte rejony to zbyt odległe dla mnie - choć niedalekie ....

a dziekuje za maila :-) juz nawet odpisalam :-)
pozdrawiam ciepelko :-)