Wyprowadzka do innego miasta-za i przeciw

Ja bym pojechała. Szybko znajdziecie nowych znajomych, np. z pracy męża lub na spacerze z dzieckiem. A jeżeli mąż będzie miał dobre zarobki, to synka zawsze można zostawić z opiekunką.

Gdyby mój mąż chciał wyjechać do pracy, spakowałabym się od razu.

Ja prawie 7 lat temu tez się przeprowadziłam z mężem do Gdańska. Zaczynaliśmy wszystko od nowa, praca, studia on rozkręcał swoją firmę. Było ciężko ale dziś nie żałuję tej decyzji. Tu urodziła się nasza córeczka, mamy fajne grono znajomych (nie z pracy). Naprawdę udaje nam się też wyskoczyć na randkę. I chociaż bardzo kocham rodziców to cieszę się że odciełam tą przysłowiową pępowinę, bo tak bym zawsze patrzyła na nich a teraz mamy swoje życie, mój mąż córeczka i pies :-) to mój świat. A jak jest potrzeba to i dziadki dojadą zająć się wnuczką. Jak człowiek wychodzi z założenia że będzie siedział sam, że nie da rady to będzie cieżko i można się nawet rozchorować. Trzeba mieć przede wszystkim pozytywne nastawienie i myśleć o plusach. Ja bym pojechała :-) życzę powodzenia,

Wiesz rudziaczku, to na pewno nie jest łatwe. Ale zmiany nie są złe. Strach ma wielkie oczy. Mój maż też nie miał tu nikogo gdy się przeprowadził. Ale koledzy z pracy i studiów wszystko zmienili. Trzeba iść do przodu. Nie wiem ile masz lat, ale ludzie na świecie nawet w podeszłym wieku robią takie zmiany. To urozmaica życie. A poza tym to uczucie straconej szansy u twojego męża...Trudno nieść taki bagaż. postarajcie się razem przez to przejść. To tylko przeprowadzka, wciąż będziecie razem...

Rudziaczek, ja myślę, że to będzie zależało tylko od Ciebie! Jak zamkniesz się w domu "ze strachu przed nowym", to się nie oswoisz. A jak stwierdzisz, że trzeba się tego miasta nauczyć, to się nauczysz. Ja wielokrotnie w Gdańsku zajechałam tramwajem nie wiadomo gdzie, ale stwierdziłam: "Trudno!" i jechałam dalej - bo przynajmniej się mogłam dowiedzieć, gdzie ten tramwaj jedzie. ;) Wszystko zależy od Twojego nastawienia! Łatwiej, kiedy będzie ono pozytywne, wtedy da się ze wszystkim radę!

I z mojego punktu widzenia - komunikacja miejska w Warszawie jest całkiem niezła! Ja przynajmniej nigdy tam nie zabłądziłam - mapa pod pachą albo koniec języka za przewodnika i wszystko się da! :)

Do pytań wcześniej-jak już wyjedziemy to pewnie nie wrócimy, ze względu na pracę, jadenk Warszawa to Warszawa i miejsc pracy więcej. Wątpię żebyśmy mieli wrócić jak tam choć troche ułożymy sobie życie.

Co do mieszkania w którym mieszkamy-układ jest dość skomplikowany ale ryzyko że będziemy musieli tu cokolwiek płacić jest tak małe że prawie zerowe.

Najgorsze jest to, że tam NIC nie mam, nic nie znam, nie mam ulubionej kawiarni, "mojej" kosmetyczki, ulubionego stoiska na hali no po prostu nic. Nie wiem gdzie cokolwiek załatwić, nie wiem jak gdziekolwiek dojechać.... jak sobie z tym poradziłyście? po jakim czasie w nowym miejscu człowiek wie gdzie zamówić ciasto a gdzie pojechać po świeżą rybę?

Hmmm, to bardzo indywidualna sprawa.
My wlasnie podjelismy decyzje o przeprowadzce (i to dalej niz do Wawy), z tym ze ja jestem raczej mobilna osoba, otwarta na nowe. Zawsze uwazalam, ze jesli gdzies sa mozliwoscie, a tu ich nie ma, to sie przeprowadzimy.
Z pewnoscia nie bedzie lekko, bez rodziny, zadnych znajomych, a przynajmniej na poczatku, zreszta z wiekiem trudniej nawiazuje sie nowe przyjaznie.
No i poczucie bycia nie u siebie, takiego troche wyobcowania. No i dlatego zamierzamy po kilku latach wracac, do tego co zostawilismy.
Takie jest zycie, wymaga od nas czasami podejmowania trudnych decyzji.

My też sie niedługo przeprowadzamy :) U nas troszke inna sytuacja. Mąż sie najpierw przeprowadził do mnie z Łodzi. Tu jest cała moja rodzina. I wszystko było fajnie do urodzenia małaego, kiedy sie okazało, że mając babcię 5km stąd, i tak jesteśmy skazani na siebie. Ciężko było, na szczęście znajomi nam pomagają.
W pewnym momencie trzeba było podjąć decyzję o kupnie większego mieszkania. Niestety, Gdańsk za drogi dla nas i zdecydowalismy się na Łódź. Tam kupiliśmy mieszkanie, mamy babcie która uwielbia naszego synka i jest mu bardzo oddana. Znajomi - cóż, każdy ma swoje życie i będzie mi ich brakowało, ale najważniejsza jest nasza mała rodznka. Rodzina-też pewnie będę tęsknić, ale teraz i tak ciągle krążyliśmy Łódź - Gdańsk, więc tylko zmieni się kierunek.
Powiem tak, strasznie się bałąm tej decyzji, długo zwlekałam, ale teraz coraz bardziej sie cieszę. Wszystko powoli sie układa. Mieszkanko będzie fajne, mały dostał sie do państwowego żłobka po miesiacu oczekiwania (tu chodzi do prywatnego), pracę mamy taką, ze jedzie z nami. Myślę, że będzie fajnie. Takie zmiany wnoszą świeży powiew, tworzt sie cos od nowa a to daje kopa.
Jeszcze kilka miesiecy temu bym powiedziałą - zostań w Gdańsku. Teraz mogę powiedzieć- idź za ciosem. Wszystko sie ułoży. Warszawa to nie koniec świata. My raz w miesiacu pokonujemy 350km w jedna stronę. Chociaż niewiele naszych znajomych stąd, i moja rodzina rozumie naszą decyzję. Ale teraz jesteśmy najważniejsi my i nasz synek. Damy mu nie tylko jego własny pokoij, ale też babcię, ktora zawsze popłakuje, jak od niej wyjeżdżamy.

Ja bym się nie wahała i przeprowadziła. To nie koniec świata! Myślę, że dobrze rozważyć, czy gdyby to Ciebie dotyczyła taka oferta - atrakcyjniejszej i lepiej płatnej pracy - to czy byś od razu odrzuciła czy jednak chciała spróbować.

Patrząc po sobie - zostawiłam Poznań, rodzinę, przyjaciółki, itd. a wylądowałam aktualnie w Tczewie, bo tutaj mój mąż - wówczas jeszcze tylko chłopak - pracował. I nie żałuję, dzisiaj jesteśmy małżeństwem i jestem szczęśliwa. :)

Powodzenia w podejmowaniu decyzji!

Madziara84 moja urodziła się o 19.45 w Gdyni. W wątku lipcowo-sierponiowo-wrześniowym jest jeszcze 3 dzieci z tego samego dnia.
Zapraszam do naszego wątku:)
http://forum.trojmiasto.pl/MAMUSIE-I-DZIECIACZKI-LIPCOWO-SIERPNIOWO-WRZESNIOWE-2010-CZ-9-48-t199941,1,130.html

Sorry za zaśmiecanie tego wątku:)

Hmm,
jasne, ze z jednej strony macie tu rodzine (rodzicow, babcie) mieszkanie ale jednak teraz Twoja rodzina jest maż i syn, a nie babcia i mama :) Pewnie, ze bliskie relacje sa wazne, ale Warszawa to nie koniec swiata

Jesli jest to szansa dla meza to jest to tez szansa dla calej Waszej rodziny

Pszesz, ze tutaj mieszkanie nie jest wasze (nie znam sytuacji) ale skoro nie jest wasze to moze ktos za jakis czas bedzie chcial je odzyskac, albo bedzie chcial zebyscie placili jednak za wynajem... Wiec tez pozostaniecie bez lokum

Czasami moze warto zaryzykowac :) przeciez nie spalicie za soba mostow, jezeli bedzie bardzo ciezko zawsze mozna wrocic

haha nyzosia mamy córki z tego samego dnia:) o której twoja się urodziła? moja o 14.50 w Wejherowie

ja też się przeprowadziłam za moim mężem:) też nie miałam tu przyjaciół, nie znałam miasta, ulic.....też zaczynałam wszystko od nowa..praca...znajomi...ale jest fajnie:) gdyby mąż miał się przeprowadzić do mnie to by tego nie przeżył.. w mojej mieścinie nie było żadnych perspektyw..... a ty nie wyprowadzasz się na wieś zabitą dechami tylko do dużego miasta:) dacie sobie radę, byle razem:)!

Hmmm czy to ze względu na ograniczoną możliwość wyboru firm zakładacie że już nie wrócicie??

Nam się z mężem marzy wyjazd na trochę...np. na kilka lat. Czy to do innego miasta w Polsce czy za granicę. Pojechać, dobrze zarobić, zdobyć doświadczenie, zobaczyć jak to jest a nuż widelec nam się spodoba. a jak nie to wrócić do 3miasta. Ale wyjazd tylko pod warunkiem że mąż (ja na razie "siedzę w domu" z młodą a mąż jest specjalistą w dość wąskiej dziedzinie) dostanie super ofertę.

Nie chce zakładać że nie wrócimy...nie przeprowadziłabym się bez możliwości powrotu.

z moją pracą to jest tak, ze na razie wychowawczy z póżniej muszę coś znaleźć-do tej pracy i na to stanowisko wrócić nie chcę i nie mogę

i niestety, ja ze względu na wykształcenie-takie samo jak męża, też mam większe szanse znaleźć coś co by mnie interesowało w wawie-tu są raptem 4 firmy które zajmują się tym czym bym chciała (a mąż już w 2 z nich pracował...)

więc tu on ma asa w rękawie:(

jesli to naprawde praca marzen męża i jesli jego pensja zrównoważy koniecznosc wynajecia mieszkania z ktore teraz nie płacicie a potem wynajecia opiekunki to ja bym spróbowała

pisze o tych 2 kwestiach bo uważam ze to sa koszty ukryte całej zamiany
sa jeszcze kwestie moralne - tu morze a tam rozwoj itd..
ale tak możnaby długo - dopóki sie nie zna alternatywy nie wie sie co sie traci lub zyskuje..

i nie wracałabym na razie z wychowawczego aby w razie czego było gdzie wracac do pracy jeskli jednak nie zagrzejecie miejsca w tej Wa-wie..

nie wyjechałabym ! tu macie wsparcie rodziny a tam? Tą nadprogramowa kase która bedzie zarabiał twój maz wydasz na mieszkanie ,życie i nianie wrazie wyjscia z chaty. Ja bym została i szukała czegos lepszego na miejscu

ale rozwiązanie że on będzie mieszkał tam a ja tu jest bez sensu-chociażby ze względów finansowych(tu płacimy tylko opłatu, bez kosztów wynajmu) a tam by były opłaty+wynajem
poza tym co, miałby na weekendy przyjeżdżać? może i by się tak dało ale jakoś nie wyobrażam sobie bycia 5 dni w tygodniu samotną matką, szczególnie ze za kilka miesięcy planowałam powrót do pracy

a co do relacji z rodziną-ja mam świetne! ito na prawdę swietne, z mamą mogę gadać godzinami i o wszystkim, mam tu 2 kochane babcie, kochanych dziadków, mimo tych dobrych relacji na szczęście nie ma konfliktu mąż-moi rodzice (no może nie jest idealnie, raz na jakiś czas są rzeczy które się jednej lub drugiej stronie nie podobają ale generlanie jest ok)

Rudziaczek.

doskonale rozumiem Ciebie i Twoje obawy. My zanim pojawił się Kubuś mieliśmy dokładnie odwrotną sytuację - czyli to ja dostałam pracę marzeń właśnie w Warszawie. Mąż ma wszystko tu na miejscu - rodzinę, pracę, przyjaciół... Stwierdził że nie będzie blokował mojej szansy i spróbowaliśmy żyć na dwa domy - w piątek wieczorem witaliśmy się na dworcu, w poniedziałki nad ranem żegnaliśmy... A tam praca w korporacji od rana do późnej nocy, bardziej opłacało mi się mieszkać w hotelu (taki długoterminowy pobyt - można negocjować stawkę) niż szukać mieszkania. Praktycznie gdybyśmy byli razem mijalibyśmy się. A tak przetrwaliśmy, spróbowaliśmy a ponieważ nie czułam że tam jest moje miejcie - zaraz po powrocie zdecydowaliśmy się na Kubusia :)

Wiem że jest to bardzo trudne ale może jeśli wierzysz w męża i w Wasze małżeństwo (ta wiara jest podstawą aby wytrwać!) to może właśnie nasza metoda okazałaby się dla Was dobra? Nie trzeba spędzać tych 7 czy 8 h w pociągu - jeśli odpowiednio wcześniej zarezerwuje się bilety lotnicze są porównywalne cenowo z IC. Mąż spróbuje swojej szansy, Ty z pomocą rodziny, przyjaciół jakoś przetrwasz te dni samotności. Nikt nie mówi że będzie łatwo ale chyba tak lepiej niż rzucać wszystko i lecieć jak ćmy do światła ... którym można się poparzyć ;)

U nas jest tak, że mąż pracuje w delegacji i wraca na weekendy do domu. nie jest to idealne rozwiazania, ale mąz robi to co lubi najbardziej i taki jest charakter jego pracy, ze co kilka miesiecy sie przenosi. nie dałabym rady przenosić się z nim co kilka miesięcy w inne miejsce, poza tym tu mam wszystko, on też więc u jest nasz dom i tak pozostanie, no chyba, że miałby na dłuższy czas wyjechac z kraju.

Bardzo trudny orzech do zgryzienia...

Praca marzeń męża więc z jednej strony chciałoby się umożliwic bliskiej osobie spełnienie marzeń zwłaszcza,że jak piszesz za większe pieniążki a przecież ich nigdy za wiele.

Z drugiej strony ciężko jest w pewnym wieku zaczynac od nowa... i ciężko się żyje bez rodziny/rodziców chociaż i to pewnie kwestia stosunków i relacji panujacych w rodzinie.

Ja 14 lat temu przyjechałam tu do pracy,nigdy nie chciałam wracac w rodzinne strony,tu mam pracę,przyjaciół,znajomych no i męża:) tu urodziło się nam dziecko... właśnie i od tego momentu brakuje mi rodziców i teściów...
Nie wychodzę z mężem na "randki",do kina bo nie mam z kim zostawic dziecka.
Nie mogę zaprosic rodziców na niedzielny obiad,kawkę,urodziny imieniny czy iśc spontanicznie do nich bo np. mama ma imieniny albo jest dzień babci.
Staramy się często ich odwiedzac,z reguły bywaliśmy średnio raz w miesiącu u jednych raz u drugich ale teraz ostatnio niestety rzadziej.

I co mnie teraz boli... święta BN rodzice spędzają sami,teściowie sami i my sami bo mąż pracuje bo dzieli nas odległośc... niby nie aż tak wielka bo 200 km ale jednak.