wspolne mieszkanie przed slubem

no to jestem wbrew wszystkim powyższym opiniom...
my nie mieszkamy ze sobą i do ślubu nie będziemy mieszkać, ale nie dlatego ze nasi rodzice tak chcą tylko dlatego że my tak chcemy :)

po ślubie mają nastąpić wszystkie te fajne zmiany - jak bycie małżenstwem, wspólne życie itp :) ale to pewnie kwestia zasad :)
oczywiscie musieliśmy to przegadać wspólnie i ustalić, no i tak zdecydowaliśmy :)

i ja sie z tego bardzo ciesze, ze 23 sierpnia razem z mężem zamieszkam :)

Witaj,
ja również mieszkam ze swoim narzeczonym od 5 lat. Wyjechaliśmy na studia i rodzice za bardzo nie mieli wpływu na nasze wspólne mieszkanie.
Oczywiście mój ojciec nie był zachwycony, ale sie przyzwyczaił.
Od ponad pół roku mieszkamy na swoim i nie zamieniłabym sie za nic na wspólne mieszkanie dopiero po ślubie.
Skoro wszystko zaplanowane to po urządzeniu mieszkania wprowadzajcie się.
Tato może nie będzie zachwycony, akle na pewno zaakceptuje sytuacje.
W końcu jesteś dorosła.

my od czerwca mieszkamy razem. Dostałam mieszkanie po pradziadkach i zrobiliśmy mały remoncik pt cekolowanie i malowanie ścian (stara kamienica), i zamieszkaliśmy razem. I wg mnie nic się nie zmieniło na gorsze... jest jak było, przeszło to zupełnie naturalnie, tak jakbyśmy mieszkali razem od zawsze. Nasłuchałam się, że jak się mieszka ze sobą to się dużo rzeczy zmienia, że denerują niektóre nawyki itp... pewnie, ale jakoś nam to nie przeszkadza i nie przeszkadzało. A jak idziemy spać to miło przytulić się i dostać buzi na dobranoc, albo wstać rano np w sb i ktoś przyniesie ci śniadanko do łóżka (albo w nd ja jemu ;)).

Nie wyobrażam sobie już powrotu do domu rodziców. Nieeeee.
No a 21 czerwca ślub ;) i będzie tak samo jak przed ślubem ;).

Aha i jeszcze jedno!! mieszkanie z narzeczonym :"na swoim" jest cudowne.... także nic się nie bój- wtedy na prawdę zaczniesz czuć że jesteście blisko, jak będą problemy to tylko was bardziej scalą a nie rozdzielą!! Nam mieszka się rewelacyjnie- na początku myślałam że będę tęsknić za mamą:):) a teraz jest mi po prostu wstyd że tak żadko ich odwiedzam ( mieszkają ponad 130 km ode mnie)- jest na prawdę fajnie- a wspólne urządzanie jakie przyjemne:):) nic się nie bój. a moim zdaniem brać cywilny tylko poto żeby zamieszkać to głupota! i tak i tak się pobierzecie! my w dniu ślubu będziemy razem mieszkać 2 lata - przyjm,owaliśmy już nawet 1 kolęde i ksiądz nic nie powiedział:):)

Jestem z moim A już 4 rok:) po 3 katach zamieszkaliśmy razem a dokładnie w zesłym roku- odebraliśmy w lato nowiutkie mieszkanko- zupełnie jak Ty teraz:) u nas nie byóło żadnego sprzeciwu rodziców- wręcz odwriotnie z racji tego że oboje kończymy magisterkę w tym roku bardzo nam pomagali finansowo- kupili parę rzeczy do domu:):) też mieliśmy sporo wydatków ale dużo pieniędzy odłożyliśmy przez ten czas wspólnego bycia razem- na ślub oboje zdecydowani byliśmy dopiero po magiosterce- ale konkretnej daty nie było:):) i tak się stało teraz w czerwcu bronimy się a za rok w lipcu bierzemy ślub:) decyzja była spontaniczna:):) ale już nie mogę się doczekać

Trafiłaś w sedno!

My też mieszkaliśmy razem przed ślubem, jesteśmy po cywilnym, kościelnego nie planujemy, a rodzinka może sobie co najwyżej pomarudzić.

możesz wytłumaczyć tacie, że tak samo i bez ślubu możecie sprzedać mieszkanie i podzielić się pieniędzmi...
i tak samo po ślubie możecie mieszkać razem pod wspólnym dachem... ;P

dzieki dziewczyny:)

moja mama tez nie ma nic przeciwko,dla niej wazne ze juz jestesmy zareczeni i planujemy slub,ale tata boi sie ze jak zamieszkamy razem to okaze sie ze nie pasujemy a mieszkanie trzeba splacac i jest wspolne,chodzi mu o to aby nie bylo tak ze jak sie rozstaniemy to i tak bedziemy mieszkac pod wspolnym dachem bo mamy wspolne mieszkanie,a jakby byl slub to mozna zrobic podzial majatku. planujemy takie oficjalne zareczyny, no ze on przyjdzie do moich rodzicow i poprosi o moja reke a tu nagle tata wyskoczy z tekstem"prosze wziasc slub cywilny aby bylo zabezpieczenie" chyba bym sie spalila ze wstydu a narzeczony juz by nigdy moich rodzicow ze mna nie odwiedzal

powiem tak: miej w du*** co mówi rodzina, bądź trochę egoistką i wybierz to co da Ci szczęście!
Moja rodzina nawet nie odważyła się kręcić nosem na to, że mieszkam z chłopakiem :)
My mieszkamy ze sobą praktycznie od kiedy jesteśmy razem. Wg mnie wspólne mieszkanie jest świetnym wstępem, macie czas na "dotarcie się", poznanie swoich zwyczajów. Nie będzie takiego szoku po ślubie o jakim opowiadało mi wiele koleżanek, że nagle z męża wylazł cham i prostak i kłócicie się non stop, a jako narzeczony był subtelny i szarmancki.

Co do ślubu cywilnego, na pół roku przed kościelnym? Wg mnie jak najbardziej! Przynajmniej zawiążesz rodzinie języki. My wzięliśmy ślub cywilny w Sylwestra. Termin trochę przypadkiem taki wyszedł. Zaraz po zaręczynach stwierdziliśmy, że skoro i tak mamy się pobrać, to prawnie warto to zrobić teraz, będziemy się wspólnie rozliczać z podatków. Powód trochę prozaiczny, ale ślub był bardzo miły. Taki jakby sekretny, bo wiedzieli tylko rodzice, a na samym ślubie byliśmy tylko my i świadkowie. Miało to fajny posmak tajnego ślubu :) Sylwester był jedynym wolnym terminem w 2007 roku, a musieliśmy spełnić warunek, że zgłaszamy się na miesiąc przed terminem. Polecam USC w Gdyni, bardzo miła pani prowadzi śluby do tego jest muzyka na żywo za darmo ;)
W Gdańsku podobno trzeba za wszystko płacić i jest straszna masówka (tak mówiła świadkowa, która ma porównanie)
To, że wzięłam cywilny nie umniejsza mojej radości w przygotowaniach do kościelnego.

Reasumując: bierzcie cywilny i mieszkajcie razem :)

ja z moim narzeczonym zamieszkałam juz dawno, półtora roku temu... miałam wtedy 21 lat i tata troche kręcił nosem, ale nie dlatego ze popełniemy grzech, tragedia i skandal, tylko jego córenka mu sie wymknęła;)

ciesze sie ze zamieszkalismy razem... musieliśmy sie dotrzec... mój ukochany jest ode mnie 7 lat starszy, miał pewne wkurzające nawyki i był rozpieszczony przez mame strasznie:/ początki mieliśmy małokolorowe, jakies 3-4 m-ce kłotni, cichych dni lub wręcz głosnych dni;) nagle oboje bez rodziców, duzo zmian, jakby stało by sie to dopiero po slubie doszłaby kolejna zmiana, stanu cywilnego;) wkoncu ja zaczęłam gasic swiatła z pomieszczen, z których wychodziłam, zaczełam domykac lodówke, przestałam obwieszac haczyki w łazience ciuchami;) moje kochanie nie zostawiało skarpetek wszędzie, nie zostawia juz tez pustych naczyn w lodówce lub łyka mleka w kartonie i nawet myje naczynia, co było nie do pomyślenia! wie tez co to odkurzacz;)

nasze problemy były moze i prozaiczne, ale i takie potrafią wywołać dużą afere, właściwie to szczególnie takie, bo sa częste i powtarzające sie;) ciesze sie ze pozbylismy sie ich przed ślubem

uważam że mieszkanie razem jest zdecydowanie potrzebne żeby się nawzajem poznać. ja mieszkam z moim już prawie 2 lata (znamy się nieco ponad 2) i wiem że to dobra decyzja. lepiej zobaczyć wcześniej jak jest i jak będzie, niż potem stwierdzić że to jednak nie to i brać rozwód po paru miesiącach.

My też mieszkamy od 2 lat razem i bardzo się cieszę, że sie na to zdecydowaliśmy... ślub may 07.06.08 r.

Dobre z tym Wielkim diabłem.Mi to się wydaje, że wielkim diabłem moze okazać się facet po wspólnym mieszkaniu, a jak juz po ślubie to jest problem.

zdecydowanie jestem za wspólnym mieszkaniem,
mieszkam ze swoim ukochanym od 8 miesięcy i był to bardzo dobry czas, na poznanie się od każdej strony, dotarcie itd.
zalecam wszystkim :)

" WIELKIEEEEE ZŁO !!! " taaaaa............ i pójdziesz za to do WIEKIEEEEGO PIEKŁA i tam będzie WIELKIIII DIABEŁ.
A tak na poważnie , ja mieszkałam z moim już teraz mężem, i jak większość uważam, że to bardzo dobre patrząc pod kątem poznania się i pod kilkoma innymi kątami również ;))
Pozdrawiam,

"grubasek napisał(a):

> no jeśli jesteś wierzącą osobą, a skoro chcesz brać ślub
> kościelny to raczej jesteś to powinnaś wiedzieć że to bardzo
> WIELKIEEEEE ZŁO !!! bedziesz żyła w ciężkim grzechu
>
>

no masz racje, cywyliny w tym momencie to jest rozwiązanie - dla kościoła liczy się tyle co nic... więc co za różnica...

moja mama też jest starej daty, ale jakoś przeżyła...

no jeśli jesteś wierzącą osobą, a skoro chcesz brać ślub kościelny to raczej jesteś to powinnaś wiedzieć że to bardzo WIELKIEEEEE ZŁO !!! bedziesz żyła w ciężkim grzechu

eee, masz tatę starej daty ... jetseś dorosłą kobietą !! postaw się, to twoje życie, to nie twój tata będzie żył z tym człowiekiem tylko ty i skoro chcesz z nim być całe życie, to data slubu nie ma nic do gadania ....

my mieszkamy razem, gdybyśmy mogli to zamieszkaliśmy ze sobą po 3 miesiącach związku, ale sytuacja nam na to nie pozwoliła wiec mieszkamy razem od lutego tego roku, i nie zamieniłabym tego na żadną inna stuację !!

ile ja się go przez ten czas nauczyłam, poznałam mojego narzeczonego jak nie znałam przed zamieszkaniem razem .... nie mówcie, ze to takie wypróbowyanie sie, docieranie ... to raczej uczy nas akceptować wady i kochać zalety drugiego człowieka ... potem z większa pewnością wstępuje się w związek małżeński ... bo lepiej się znacie

Ja nie zdecydowałabym sie na ślub bez mieszkania wcześniej z ta osobą.To najlepsza okazja, że by sie poznać tak naprawdę , dowiedzieć o prawdziwych wadach i zaletach tej osoby, jak radzi sobie z codziennymi problemami i czy ci pomaga w różnych sprawach, których przy wspólnym mieszkaniu jest mnóstwo.Ja mieszkam z moim od 2 lat i wiem na co sie decyduje.Rodzice nasi uwarzaja tak samo więc nie ma problemu.To już chyba nie te czasy....Ale to oczywiście moje zdanie.