Czy spicie ze swoimi dziećmi

Normalność w wychowywaniu dzieci jest baaardzo szeroka. Nic mi do tego ze ktos karmi piersia swojego 5-latka. Nie znamy nigdy calej historii rodziny. Może to dziecko byli bardzo chore, znam historie dziewczynki chorej onkologicznie karmionej piersia po 4 roku życia. To jest wylacznie sprawa jej matki i tego dziecka. NIE MNIE TO OCENIAĆ.

Opinia to opinia...ocena jednak i to krytyczna...to co innego...Nie piszę że to Twoje posty są nie w porządku...ale powiedzenie komuś że postępuje z dzieckiem NIENORMALNIE, bo więcej osób postępuje inaczej jest delikatnie mówiąc pojechane...Myślę, że to jednak kwestia internetu...na spotkaniach towarzyskich też się dyskutuje, opowiada o różnych rzeczach...ale nikt Ci jednak nie powie że uważa że Twój syn będzie fujarą...a tu wypada? Uważam że też nie...stąd taki a nie inny mój ton w dalszych wypowiedziach...to kwestia kultury osobistej...nie ma znaczenia miejsce w jakim się wypowiadamy i czy robimy to anonimowo.

A i Twój sposób postępowania z dziećmi to Twój sposób... fajnie że masz bliźniaki...dla mnie to byłoby ogromne wyzwanie. Natomiast uważam że nie do końca fajne jest, że piszesz że mój (czy Larisy) sposób postępowania jest DZIWNY, tu już niedaleko do DZIWACZNY. A to sympatyczne nie jest.

Niestety w taki sposób kończy się większość tego typu dyskusji na forum, bo właśnie ta granica pomiędzy wyrażeniem swojej opinii a obrażaniem lub zdziwieniem na inny sposób działania jest bardzo cienka. Dlatego jak mówi stare powiedzenie "żyj i daj żyć innym" ;)

Ktoś z Was wspomniał tu o karmieniu dziecka do 5 lat i przyznam, że mam bardzo niską tolerancję na takie zjawisko i widok dziecka podchodzącego do piersi powoduje u mnie bardzo negatywne emocje. Ale nie zwróciłabym uwagi matce, która tak robi. A wiecie dlaczego? Bo na 99% ta kobieta doskonale zdaje sobie sprawę, że stanowi wyjątek - nie jest tak, że ona żyje w nieświadomości tego, że większość matek karmi piersią znacznie krócej. Ona to wie i naprawdę moje "dobre rady" nie mają dla niej żadnego znaczenia i tym samym są jedynie wyrazem mojego wzburzenia, że ktoś robi inaczej niż ja. Więc takie gadki w stylu "czy nie uważasz, że skoro 5 osób napisało, że to nie jest normalne to znaczy, że tak jest" nie spowoduje, że tej biednej, nieświadomej matce nagle otworzą się oczy, nastanie jasność a my będziemy mogli poczuć się jak bohater ratujący zagubioną niewiastę ;)

P.S. Anamana mój wpis pod Twoim postem to był przypadek, moja wypowiedź była bardziej konsekwencją wypowiedzi agi i Heli, bo u jednej fujara a druga dała upust złośliwości :)

Zastanawia mnie skąd w Was taka złośliwość. Każde dziecko jest inne,ma inne potrzeby.... dziś mama koleżanki córki ze szkoły tez powiedziała ze ich córka juz 7 letnia zasypia w łóżku rodziców. Nie strzeliłam tekstem ze wyrośnie na fujarę albo ze będzie w czasie dojrzewania z nimi spać. .. ich sprawa jak ją usypiają. I mi nic do tego.
Taka jest prawda -w internecie wychodzi Wasze prawdziwe złośliwe oblicze. W świecie realnym nikt tak nikogo nie obraża.

Moje Panie , prawda jest taka, że im więcej ( i im dłużej) dzieci dostaną miłości i przytulania (niektórzy nazywają to niańczenie) tym będą niezależniejsze i pełne wiary w swoje siły w dorosłości. Nadto będą ciepłymi i kochającymi ojcami i mężami ..... a także ...niestety dziećmi.. dla swoich starych rodziców.... Im silniejsza więź im więcej niuniania tym lepsza starość dla tychże niuniajacych rodziców .

Mój mąż śpi osobno, strasznie chrapie. A ja śpię z 6- letnią córką. Prawda jest taka, że dużo pracuję i córka jest spragniona kontaktu ze mną. Możecie krytykować, ale miło jest zasypiać razem i w nocy też czasem się przytulić. Córka tego potrzebuje i nie zamierzam Jej tego zabierać. Pracy też nie rzucę, bo mnie na to nie stać.

No w końcu! My śpimy z córką 3,5 latką. W ciągu dnia dziecko jest w przedszkolu, ja w pracy na jedna zmianę, konkubent czyli tatuś pracuje na 3 zmiany. Często wyjeżdżam w delegacje, po pracy jestem o 18 w domu, zanim dziecko pójdzie spać mamy z godzinkę dla siebie, bo pranie, gotowanie, zakupy.
I Lubię spać z moim dzieckiem i lubię jak mnie rano budzi, że już jasno i trzeba wstawać (chociaż jest dopiero 5.00). Poza tym, mózg dziecka do 3 roku życia rośnie lepiej kiedy dziecko jest blisko przy rodzicu.
A są rzeczywiście dni, kiedy dziecko woli spać samo, w swoim pokoju i przesypia całą noc. Czasami przychodzi po nocnym siku. A jak ktoś ma inaczej to ok, inaczej też przecież można.

http://dziecisawazne.pl/sleeping-biologiczna-norma/

u nas córka 8 lat od drugiego roku życia śpi sama, ale czasem przychodzi do nas (jak się przestraszy czegoś, jak się źle czuje, jak się przebudzi i nie może zasnąć), syn 5 lat przychodzi prawie co noc, po przebudzeniu (ok. 2 w nocy pewnie), czasem zdarza się mężowi albo mi obudzić się w łóżku dziecięcym, jak się dzieci na nas pchają;
nie pozwalamy im zasypiać w naszym pokoju, bo lubimy byś sami wtedy, noc jest dla nas ok; do drugiego roku oboje z nami spali cały czas; lubimy spać razem, będziemy to miło wspominać;