Słomiane wdowy :)

Podziwiam kobiety które godzą się na taką pracę u swoich mężów... u mnie w rodzinie wszyscy mężczyźni mieli pracę wyjazdową i przyrzekłam sobie, że mój mąż nie będzie takiej miał. Coś za coś, kasa była ale mama, babcia i ciocia zawsze same, wszystkie problemy musiały rozwiązywać same.. życie z kimś kogo praktycznie nie ma.. Podziwiam, naprawdę

hm nie mieszczę się w przedziale wiekowym ale czekam właśnie na chłopaka który jest marynarzem :)

Moj Mąż pracuje po dwa tygodnie w miesiacu,coz nie jest to bardzo długo jednak czesto czuje sie samotnie,dni sa inne,wracam z pracy i coz, pusto,podziwiam kobiety które czekaja,bo musza być silne.

Ewka, wiek nie ma znaczenia, najważniejsze to trzymać się razem :) a jeśli chodzi o taki związek, no cóż... ja sobie nie wyobrażam innego życia. Oczywiście są trudne chwile, momenty słabości, kiedy jednak czuję, że jest mi smutno, jest mi źle, kiedy potrzebny jest mężczyzna i Jego silne ramię, ale generalnie stała rotacja w pracy utrzymuje związek w świeżości uczuć. Kiedy Go nie ma, tęsknię, kiedy wraca, cały czas jest dla mnie, szkoda nam czasu na kłótnie, nigdy nie jest zmęczony i nie marudzi zasypiając przez telewizorem. Kiedy słucham dzieciatych i mężatych koleżanek, które mają chłopów na miejscu, a tak jak by go nie miały, bo traktuje dom jak hotel, a dzieci widzi przez 10 minut dziennie jak zasypiają, szczerze podziwiam. Ja podziwiam takie kobiety, które to wytrzymują. Ale mam też koleżankę, której chłopak pływa i średnio to znosi, bo kiedy nie dostaje wiadomości co dwa dni chodzi po ścianach i je gryzie zamartwiając się i wkręcając sobie różne dziwne akcje. Może nie każda kobieta się nadaje do takiego związku :)

Tez sie nie mieszcze bo ja -23 :P Mój mąz obecnie w Londynie pracuje . Widzimy sie raz na 3 msc . Teraz po 2 msc ja do niego lece na kilka dni :)

Mamy 9miesieczna córeczke . Radzic radze sobie bo mam blisko rodzicow ktorzy duzo pomagaja . Jeszcze tylko 7 miesiecy i bedziemy wszyscy w trójke juz na zawsze :)

pierwszy rejs też ciężko zniosłam... płakałam dzień w dzień... teraz poukładałam sobie życie tak żeby jak najmniej mieć czasu wolnego, zajęcia na uczelni, praca, nauka... wszystko sprawia że czekanie nie jest takim koszmarem...
co do przyszłości? nie wyobrażam sobie żeby miał pływać całe życie, bo to nie dla mnie :) ale narazie niech pływa myślę że taki temat jak rezygnowanie z takiej pracy to odległa przyszłość...
Jest dobrze tak jak jest...
faktycznie jak tęsknimy jak jest na morzu związek się umacnia, po powrocie też szkoda czasu na nieporozumienia.
Praca jak praca każdy jakąś musi mieć... chociaż mi cięzko się z tym pogodzić to radzę sobie bo on chce żebym była silna :) jemu też nie jest łatwo...
kontrakt 3 na 3 miesiące nie jest taki zły... chociaż negocjowałabym 5 na 5 tygodni bo takie też się zdarzają :)
skoro wiek nie ma znaczenia to będę tu często zaglądać :) fajnie jest czasami pogadać z kimś kto czuje się podobnie
pozdrawiam :)

Bardzo dobrze :) cieszę się, że spotykam się z jakimś odzewem. Właściwie wszystkie moje koleżanki są w związkach "lądowych". Ich mężczyźni są na miejscu cały czas, one nie mają zielonego pojęcia o czym ja mówię, nie rozumieją mnie. Czasem odnoszę wrażenie, że uważają, że ja powinnam leżeć zamknięta krzyżem w pokoju, pod Jego zdjęciem i płakać z tęsknoty, bo jestem cierpiąca, samotna i taka biedna. A ja po prostu jestem szczęśliwa. I brakuje mi kogoś kto mnie zrozumie wtedy kiedy jest mi dobrze, ale także wtedy kiedy jest mi źle kiedy Jego nie ma, bo wie doskonale co czuję :)

moje koleżanki też dziwnie na mnie patrzą że funkcjonuje normalnie :) ale przecież nasze życie jest normalne :) czekanie na naszych chlopaków jest normalne...
ogolnie uważam że dopoki ktoś nie jest w takim związku to cięzko mu to zrozumieć :) ale do wszystkiego można się przyzwyczaić kochając i wiedząc że jest się kochanym

Z obserwacji widzę, że wiele osób zarzeka się, że nie potrafiłoby wytrzymać w takim związku, bo nie chcieliby, nie mogliby, coś tam :) i wolą mieć kogoś blisko przy sobie, nawet jeśli się z nim mijają. Ale to też nie do końca jest tak, bo przecież nikt nie wybiera w swoich uczuciach, a ja teraz staram się wyciągać z tego jak najwięcej pozytywnych aspektów. Jakby mi ktoś kiedyś powiedział, że będę czekająca i będę się z tego cieszyć, to bym się popukała w głowę, a tego kogoś posłała na drzewo. Życie jest przewrotne, uczucia także i nigdy nie wiadomo co się przytrafi :)

hehe masz racje :) też myślałam kiedyś że mężczyzna ma być zawsze przy mnie :) ale teraz jest ok, poza tym zaczełam wierzyć w hm przeznaczenie, czy coś tego typu. Łukasz jest pierwszym chłopakiem jakiego poznałam pierwszego dnia jak przyszłam na studia i wprowadziłam się do akademika był moim sasiadem i tak zaczeliśmy się mijać, później spotykać i wyszedł z tego bardzo fajny związek, co z tego że nie ma go na codzień skoro kochamy się tak samo jak pary ,,lądowe" albo nawet mocniej bo rozłąka zbliża moim zdaniem :)
miłość to miłość :)

Marynarka...
a Ty masz kontakt ze swoim :) ?

Różnie, czasem jest tak, że codziennie rozmawiamy przez telefon, ale czasem tak jak teraz są poza zasięgiem więc dostaje co kilka dni wiadomość, że jest wszystko w porządku :) ale generalnie nie narzekamy na kontakt :) a jak u Ciebie?

ja przez ponad miesiąc teraz nie miałam kontaktu :) teraz są w porcie na chwile więc rozmawialiśmy chwile, ale połączenia Chiny Polska są dość kosztowne... ale później znów brak kontaktu przez dłuższy okres czasu :)

mój pływa 6/6 tygodni. Nie narzekam. Wszyscy w mojej rodzinie mieli prace wyjazdowe...na morzu i nie wyobrażam sobie innej pracy dla faceta.
Miałam kiedyś chłopaka, który pracował za granicą, w Niemczech, widywaliśmy sie raz na 3 miesiące.... okropny związek, tym bardziej że to był okropny facet i jak sie okazało, nieszczególnie godny zaufania. Przez 5 lat byliśmy w rozjazdach, po tym czasie w końcu udało mi zię namówić go na wspólne mieszkanie i przezyłam horror... nie znałam go od takiej strony. Dochodziło między nami do okropnej patologii. Na szczęście udało mi się wyrwac z tego zwizku.
Z moim marynarzem znamy się od przynajmniej 10 lat, ale dopiero teraz znaleźliśmy drogę do siebie. Prawie od początku związku mieszkamy ze sobą. Jest dobrze.

Powiem Wam, że niejednokrotnie słyszałam od moich kolezanek, kilka lat temu że nie zgodziłyby sie na taki związek z marynarzem...ale teraz zazdroszczą. A czego?tego, że jak jest w domu to jest w 100% dla mnie, że nie wraca po 17-18 z głowa pełna mysli o szefie du***pku, o kolejnym dniu, tego ze mam czas tylko dla siebie gdy jego nie ma, tego że mamy czas żeby do siebie zatęsknić.
Powodzenie związku na odległośc zalezy przede wszystkim od człowieka, nie od tego co mówi a od tego co rzeczywiście "stoi za tymi słowami".

Dziewczyny mój facet pływa już ponad 11 lat. Konkluzje są takie. Nie ma go nigdy, kiedy dzieje się coś naprawdę przełomowego,trudnego. Nie wiem,dlaczego tak się układa,ale jak jest to życie toczy się spokojnym torem. Jak wyjeżdża wali się wszystko na głowę. Ale ok,przez tyle lat jakoś się do tego przyzwyczaiłam. A problem numer dwa polega na tym (nie wiem,czy to potwierdzicie), że pływanie "rzuca się jednak trochę na głowę". Mój m ma już chyba depresję. Nie chce mu się nic robić na statku. Mówi,że najchętniej wróciłby do domu. A jak jest w domu,to też nie chce mu się nic robić. najchętniej zaległby na kanapie i tyle. A jak to jest u was?

Mój pływa stosunkowo krótko, właściwie dopiero zaczyna więc chce mu się. Jest zadowolony, pracuje i generalnie nie narzeka, nawet jak mają bardzo dużo pracy a pracują ciężko, właściwie przez cały tydzień, od rana do wieczora. A Twój długie ma kontrakty? Rozmawiałaś z nim dlaczego tak się dzieje? Może to kwestia załogi? Motywacji? Może na statku dzieje się coś złego, coś co negatywnie wpływa na pracę ludzi? A może już mu się nie chce pływać i pracować na statku i myśli o zejściu na ląd? Z tym nic nie robieniem to też różnie, bo się rozleniwiają jeśli chodzi o prace domowe. Na statku wszyscy mają wszystko podane, zrobione, posprzątane, wyprane i wracając do domu oczekują tego samego. Ale w domu tak nie jest i tego trzeba się trzymać :)

Merlin .. Marynarka chyba ma rację. Ja też żyję w związku na odległość , chociaż mój facet nie jest marynarzem. To trudne , jest poza domem czasem 2,3 miesiace a wraca na dwa tygodnie i na siłę próbuje nadgonić ten czas. W efekcie albo cały dzień gdzieś biega jak szalony albo nie chce mu się nic , bo uważa że teraz ma czas na odpoczynek. O zwiazki na odległość trzeba dbać ze zdwojoną siłą, tyle się nauczyłam przez ten czas. Też mam koleżanki , które twierdzą że nie mogłyby tak żyć , ale wystarczy chcieć- miłość jest silna i potrafi sobie z tym poradzić. Denerwuje mnie czasem opinia osób nie w temacie , które twierdzą że w takich związkach nie powinno być kłotni, że skoro nie widzimy się tyle czasu to powinniśmy potem się tylko cieszyć swoją obecnością. Powinno tak być , ale życie powoduje rózne sytuacje i problemy trzeba rozwiązywać wiec tym samym kłótni czy dyskusji nie da się uniknąć , odległość tego nie rozwiązuje.

Nie ma żadnego Polaka na statku teraz ,a ludzie poszczególnych narodowości trzymają się razem. Poza tym ta praca potrafi być "upierdliwa" i monotonna. Ja chyba jestem najbardziej nietypową "marynarzową" pod słońcem. Bo nie dość,że często się kłócimy po jego powrocie ,to jeszcze nie ma u nas odświętnej atmosfery,w stylu mąż wraca,a ja latam do fryzjera, kosmetyczki etc. Wiem,że niektóre pary marynarskie po 20 latach potrafią pielęgnować taką wyjątkową atmosferę. U nas jest tak zwyczajnie. jak pomyślę,że wróci i z niczego nie będzie umiał się cieszyć, żę wszystko będzie go drażnić ,to już mi się odechciewa.

Może powinnaś to zmienić i zacząć bardziej celebrować jego powroty, poza tym rozmowa i jeszcze raz rozmowa. Jesteście małżeństwem na dobre i złe , wiec skoro on ma doła to staraj się go z niego wyciągnąć. Kłótniami się nie przejmuj , skoro są kłotnie to znaczy że nie jesteście sobie obojętni i jeszcze potraficie wzbudzać w sobie emocje. Rola kobiety w takim związku jest trudna i wymaga wiele wyrzeczeń , starań. Nic się nie dzieje samo.