~pontianac
91.221.215.*
(11 lat temu) 6 grudnia 2014 o 19:00
>Powiedziałbym nawet, że Polacy raczej są ostrożni w jego używaniu.
Nie znam takich statystyk. Znam natomiast różnych ludzi, jedni przesadzają inni nie. Dziwi mnie to, że np niektórzy mężczyźni po 2 miesiącach znajomości potrafią powiedzieć wybrance, że ją kochają, a po 10 latach w ogóle nie wiedzą co to za słowo. Czy to znaczy, że używają go tylko jak są zakochani?
>Sam uważam, że aby związek zaistniał to powinien być przypieczętowany tym słowem. "Kocham" używam z wyczuciem, nie przesadzając w żadną stronę, a Ty?
Tak, zgodzę się, słowo kocham jest powiązane ze szczęśliwym związkiem. Ja długo się zastanawiam zanim powiem, że kogoś lubię, natomiast słowo kocham, mówię tylko wtedy gdy naprawdę tak czuję.
>>Wysłuchałaś tej krótkiej wymiany zdań?
Tak, wysłuchałam, nadal nie wiem co to ma do rzeczy?
>Nie wierzę w poświęcenie.
Może sprecyzuję jakie poświęcenie miałam na myśli. Gdy kogoś naprawdę kochamy potrafimy np rzucić wszystko i przejechać setki kilometrów, tylko dlatego, że dana osoba cierpi i nas potrzebuje. Nie chodzi mi o całkowitą rezygnację ze swoich potrzeb na rzecz drugiej osoby. Absolutnie jestem temu przeciwna, bo to tworzy toksyczne relacje. Chodzi mi o chwile, w których ważniejsza niż my, jest ta druga osoba.
>Więc w Twoim mniemaniu, związek się wtedy kończy?
To zależy od związku. Jeżeli partner traktuje partnerkę jak swoją własność i jest mu ona potrzebna do wielu rzeczy, to wtedy, gdy na świat przychodzi dziecko, taki związek, prawie zawsze, przechodzi kryzys.
Z reguły mężczyzna nie rozumie dlaczego, nie jest najważniejszy w życiu swojej kobiety. Trochę czasu mija, zanim te relacje się naprawiają a bywa też, że nigdy. Nie dzieje się tak, gdy oboje rodzice mają dużo empatii i potrafią zrozumieć swoje zachowania w tej nowej sytuacji.
>A jak sądzisz, jak to było dawniej, kiedy związki były aranżowane?
I jak jest teraz, gdy związek powstaje z codzienności przeradzającej się w przyjaźń, a ta chęć bycia razem?
W obu sytuacjach nie ma miłości. Pierwsza i druga sytuacja to układ. Pierwsza przymusowy, druga dobrowolny.
>Ale Ty nie wiesz, jaki jest powód - więc skąd żal?
Nie wiem, żal jest i tyle. Oczywiście nie wpadam w depresję i nie rwę sobie włosów z głowy. Jest to chwilowe uczucie, stało się,trudno i zaraz o tym zapominam.
>To nie był wniosek, ale pytanie;)
No tak, odpowiadając na Twoje pytanie, nie nie zawsze. To zależy od tego jaka to jest znajomość :)
0
0
