on mnie zostawił :(:(:(:(:(

jeszcze w zeszłym roku byłam w podobnej sytuacji: byliśmy prawie 9 lat, odebraliśmy nasze długo wyczekiwane mieszkanie, mieliśmy praktycznie już zorganizowany ślub - wszystko załatwione - Kościół, nauki zakończone, sala, zespół, kamerzysta, obrączki odebrane, suknia zamówiona, goście telefonicznie już powiadomieni, a zaproszenia własnoręcznie zrobione i przygotowane do wysłania i niespełna trzy miesiące przed ślubem przestał odbierać telefony, odpisywać na smsy i maile i tak przez 3 tygodnie w końcu jak odważył się odezwać stwierdził że potrzebuje czasu żeby wszystko sobie przemyśleć. Do tego wszystkiego wtrącili się jego rodzice - porażka.
Przeżyłam to bardzo, ale według mnie podjęłam wówczas jedyną słuszną decyzję - nie chciałam mieć już do czynienia z takim człowiekiem a tym bardziej żeby taki osobnik był moim mężem. Później przeszłam jeszcze smsy z obelgami, upokarzające spotkania z nim i jego rodzicami aby doprowadzić do rozliczenia mieszkania czego i tak do dnia dzisiejszego nie rozliczyli. Sprawa obecnie jest w sądzie.

Wydawało mi się że świat mi się zwalił, że się z tego nie podniosę i nie ułożę sobie życia, że nie zaufam żadnemu więcej facetowi. Ale jak pokazał czas życie pisze różne scenariusze. Niespełna 4 miesiące później poznałam w Internecie chłopaka, po tygodniu rozmów spotkaliśmy się w realu 2 tygodnie później byliśmy już razem, pokochaliśmy się - dziś organizujemy Nasz Ślub.

Ktoś powie, że szybko gdzie nam się spieszy, a ja powiem miłość nie wybiera - sama ma swój czas, a życie jest zbyt krótkie ...

Może postaraj się zająć czymś innym. Brakuje Ci jego, czy całej otoczki z nim związanej? Czasami brakuje rytuałów . Takich codziennych czynności. Telefon, rozmowa, spotkanie... Postaraj się , nawet wbrew sobie, zrobić coś innego. Idź do fryzjera, kosmetyczki, na basen. Ja wiem, że nie masz siły na nic, ale postaraj się.

Mi to by do smiechu nie bylo wez w takiej sytuacji znajdz sobie miejsce nie idzie albo zajac sie czyms zapomnij jak nic tylko czekasz i sie stresujesz a on w tym czasie pewnie wogole sie tym nie przejmuje :-( wspolczuje

ale sie rozgadalyscie ;-)

wiele par rozstawało się przed ślubem, a potem układali sobie życie na nowo-ale teraz to Ciebie i tak nie pocieszy.
Sytuacja jest bardzo trudna i rozumiem,ze niczego tak nie chcesz jak tego,żeby się odezwał i było wszystko tak jak kiedyś.
Może jest tak jak piszą Dziewczyny-ze coś go przerosło, potrzebuje czasu, może jest trochę przestraszony rozmiarami Waszych planów.
Z drugiej jednak strony, decyzja o ślubie była zapewne dwustronna, wiec masz prawo liczyć na jego odpowiedzialność.
Jezeli on już podjął decyzje na "nie"- to nie możesz niczego zrobić- telefony, sms-y, prośby, groźby wcale go nie zmiękczą- wręcz przeciwnie- dodatkowo Ty bedziesz się z tym czuła fatalnie.
Jezeli natomiast to faktycznie chwilowe oszołomienie- to musisz dać mu spokój na ten czas. Cholernie to trudne, ale chyba nie ma innego wyjscia. Rozpisałam się. Przytulam Cię ciepło!

Załamana!
Daj mu tydzień, niektórzy tego potrzebują - widocznie On też.Potem porozmawiajcie o tym i wyjaśnijcie sobie wszystko, a potem podejmiecie decyzje! Trzymam kciuki!
Pozdrawiam!!!

a boleć będzie jeszcze bardzo długo, tylko z czasem coraz mniej.

to moze ty sie zastanów czy warto. Jeżeli przy każdej poważnej decyjzji albo problemie będzie taka scena? Będzie sie to powtarzać, a jak będzie dziecko i sprawy go przytłoczą? znów ucieknie? Zresztą jakby kochał cię prawdziwie nie byłoby miejsca na wątpliwości, no ale to tylko moje zdanie.

Jjjjj znam paru takich a jednym z Nich jest mój M.

przeczekaj ten tydzień... myśmy byli razem prawie 9 lat...i co tak z dnia na dzień? przeczekaj? brak mi tych porannych telefonów, rozmów jego ciepła zapachu... w sobote mówi że mnie kocha a w niedzielę zostawia? mogliśmy odłożyć ślub kupić najpierw mieszkanie...ale nie w taki sposób: "daj mi tydzień dla siebie, chce wszystko przemyśleć pobyć troche samemu w ciszy - tydzień na 9 lat to chyba nie jest dużo, nie dzwoń nie pisz" . świat jest popieprzony i nie ma prawdziwej miłości...bynajmniej ja już w nią nie wierzę...

~załamana Libra
Wspolczuje Ci bardzo, ale ja bym chyba nie chciala juz z takim facetem brac slubu :(
~J jjjjjj a ja Cie rozumiem, masz swoje powody dlaczego robisz tak nie inaczej.. i na pewno nie bede Cie za nie potepiac, raczej nikt nie powinien tego robic! Zycze Ci powodzenia w zyciu i duzo duzo szczescia :)

Jjjjj...wyglądasz mi na kobietę albo zbyt mocno pewną siebie albo taka co wiele przeszła i niekoniecznie były to dobre doświadczenia.Taką trochę samotną i zagubioną w tym świecie,swoim życiu.Ale nie mi to oceniać,nie znam Cię.Aczkolwiek niektóre Twoje słowa są zadziwiające i trudno uwierzyć że z powodu tak przyziemnych spraw chcesz brać ślub.No ale każdy ma swoje priorytety w życiu,smutne tylko to ile osób mozna zranić po drodze by je zdobyć,zrealizować.Zastanawiam się czy kiedykolwiek przyjdą Ci takie mysli do głowy.

załamana ! Ty się nie martw. Jeśli się skończy teraz to jeszcze nie tak źle. Gorsze są rozwody. Potrzebuje czasu - daj mu. Nie dzwoń, bo poczuje się osaczony. Jeśli Cię KOCHA, to zatęskni i wróci. Faceci czasami potrzebują chwili dla siebie. Boją się uwiązania. Spokojnie, to tylko tydzień, a masz przed sobą całe życie i chyba nie chcesz je spędzić z nieodpowiednim panem. Trzymam kciuki za dobre zakończenie (jakie by ono nie było będzie dobre dla Ciebie i tego się trzymaj)
Pozdrawiam

A co to za różnica czy 8 zł czy 8 tyś ? Kochana to TYLKO pieniądze

Spoko luz dziewczyny.Zostawiamy temat i wracamy do tych związanych z przygotowaniami do ślubu i wesela:-)

Dziewczyny dajcie J jjjjjj spokoj.Kazdy uklada sobie zycie sam i jezeli J jjjjj jest dobrze tak jak jest to zycze aby w koncu....ty sama wiesz.
powodzenia.A nie krytykuje bo przeciez nikt nie jest idealny....

Podobno miałaś już zakończyć dyskusję?

uwierz mi agato mam w sobie pokorę dlatego nie napisałam bezpośrednio ile zarabiam, nikogo nie obraziłam proszę aby mnie również nie obrażano

przepraszam za błąd w wyrazie "stowarzyszenia"

tak to jest jak jedną ręką piszesz drugą trzymasz telefon

Generalnie nasuwa mi się takie powiedzenie: "Nie pomogą doktoraty, kiedy człowiek chamowaty".

Pokorę można mieć dla czyichś osiągnięć, a nie dla kasy - rzecz nabyta, dziś masz, jutro możesz stracić wszystko.