powrot z zagranicy a praca w Polsce?

Ja bardzo bym chciała wrócić,dla mnie i dla dziecka byłoby nam lepiej w Polsce,ale mąż powiedział że narazie nigdzie się nie wybiera,tutaj ma stałą pracę i dobrze płatną,za godzinę pracy tankuje 7 litrów benzyny.Mieszkamy w Niemczech,a benzyna kosztuje tyle co w Polsce czyli 1,50 e,a ludzi tu na nią stać.Można trochę odłożyć,na nic nie brakuje,ale jemy normalnie,bez luksusów,ciuchów też tak nie kupujemy,chyba że dziecku.
Ja bym wróciła z wielu powodów,i nie chodzi tu o bliskie kontakty z rodziną,bo my akurat zawsze sami,wyprowadziliśmy się dawno z miasta rodzinnego i tak cały czas się zastanawiam czy mąż by znalazł pracę w POlsce jakbyśmy wrócili,ale on boi się podjąć to ryzyko,wie jak było cieżko jak kupiliśmy mieszkanie a pensja poleciała w dół.Ja znowu po urodzeniu dziecka długo nie mogłam znaleść pracy,jak znalazłam po 1,5 roku to za najniższą krajową,gdzie większość musiałam wydać na przedszkole.
Ale tu jest tyle minusów,tylko kasa jest i nic poza tym,nie podoba mi się,żle się czuje,nie umiem tu żyć,brakuje mi polskiego jedzenia,języka,ludzi a przede wszystkim polskiego przedszkola!

Dyskusja się rozwinęła. Ja mam świadomość, że na karierę w Polsce już dla mnie za późno. Wprawdzie skończyłam studia i zrobiłam studia podyplomowe z finansów i rachunkowości ale nie mam w tym zawodzie doświadczenia. Jak skończyłam studia, wyjechałam do Norwegii, a tam nie znając norweskiego oczywiście nie dostałam pracy w swoim zawodzie. Po 3 latach postanowiliśmy z mężem wrócić do Polski, ale już o pracy w swoim zawodzie możemy pomarzyć. Dlatego też wracamy do Norwegii, ale tym razem z silną motywacją do nauki norweskiego i mam nadzieję, że może już po roku uda mi się znaleźć pracę w zawodzie. Co do przyszłości to nie wiem gdzie będę na starość, ale kto z nas może przewidzieć co będzie za 10 lat??? Nie mówiąc o 30 latach? Także ja się przyznaje, że postanowiłam wrócić do Norwegii bo było mi tam po prostu lepiej, miałam więcej czasu dla dziecka, męża i dla siebie, więcej podróżowaliśmy, mniej się kłóciliśmy, tam mam szanse na podjęcie pracy w zawodzie, bo jest dużo mniej wykształconych osób i nie ma takiego wyścigu jak w Polsce i nie jestem skreślona dlatego, że przepracowałam 3 lata fizycznie.

zośkaa - pamiętam jak mówiłaś w innym wątku jak było, podziwiam taką decyzję i motywację do mauki języka, mnie prawdopodobnie też czeka kurs albo bergens test :) takze głowa do góry, tu w wieku 30 lat nie jesteś mega stara na rynku pracy ;) na pewno Ci się uda, będę trzymać kciuki za nowy start !

skoro dla Ciebie to takie proste, to sciagnij rodzicow teraz? po co maja sie meczyc w PL (opisywalas ich kiepska sytuacje finansowa)?

szczerze - jak zobacze to uwierze, jak dwoje 70letnich staruszkow wyjezdaza zeby umierac w obcym kraju... no ale zycie i tak to zweryfikuje. probelem polega na tym, ze ten kulminaycjny szczyt emigracji jescze nie doczekal wieku sredniego,starosci, opieki nad rodzicami. narazie sie dorabiaja, o jutrze nie mysla. takie problemy przyjda za 10-20 lat. i tak , nie wiem co wtedy bedzie, ale chociaz staram sie unikac przysłowiowej reki w nocniku i rozczarowan i byc przygotowana na to, na co mam wpływ. i ludzi, ktorzy zyja "tu i teraz"srednio rozumiem,a juz najmniej rozumiem ich pozniejsze zale wynikajace ze zwykłego nie myslenia o przyszłosci, która nagle nadchodzi i czesto okazuje sie byc w takich przypadkach okrutna.

Nie, nie wezmę, problemy to jedno, ale są pełnosprawni i potrzebni w Gdańsku, więc pozwól mi moim rodzicom pomagać tak jak ja i oni uważamy za stosowne, a to że ty nie możesz sobie czegoś wyobrazić nie znaczy że tak być nie może (słaba wyobraźnia), a poza tym moi rodzice nie wyjadą by tu umierać a po to by z nami żyć - punkt widzenia zależy od podejścia - smutne masz życie.

A ty czasami się zastanawiasz jaka jest sytuacja w Polsce? czeka nas druga Grecja, i dziwi mnie że to Cię nie zatrważa, bliżej Polsce do załamania niż Norwegii (gospodarczego) i te twoje 2000 odkładane z męża pensji będą warte tyle co bochenek chleba.

I tak, żyję tu i teraz, bo gdzie mam być ?? ja płacę składki na emeryturę w 3krajach - to jest dla mnie zabezpieczenie na przyszłość a nie siedzenie w Polsce i narzekanie - jak ty to robisz.

aha, i może twoi rodzice w wieku 70 lat są staruszkami, moi mają ponad 60 i trzymają się świetnie - do staruszków im daleko, moja babcia ma 91 a staruszką nie jest. widać jakie podejście do życia takie zdrowie.

No i dodajmy, że Jaga jako jedyna zna sposób na odpowiedzialne i prawdziwe życie

dlaczego tak jest ze kazdy sie upiera przy swoim i jest kompletnie zamkniety na argumenty drugiej strony. nic nie jest czarno biale a prawda jest gdzies po srodku. tak - zyje sie lepiej za granica bo tu ludzie na to pracowali od wojny, a w Polsce od 20 lat. Pewnie ze ogromnym plusem emigracji jest latwiejsze zycie a minusem - daleko od rodziny. z kolei w Pl przecietnemu czlowiekowi ciezko sie zyje ale jest sie w swoim kraju wsrod rodziny i znajomych bo nawet jak w innym miescie to jednak jest taniej i latwiej dojechac do siebie bo loty sa tanie jak rezerwowane z wyprzedzeniem i to duzym. I tyle. Dyskusja polega na otwartosci na arumenty innych a nie obrzucanie sie blotem.
Mieszkam na emigracji 13 lat, jest mi tu dobrze, finansowo o wiele lepiej niz by mi bylo w Polsce z moim zawodem. Lubie tu byc, mam super znajomych, fajna prace, duzo podrozuje. To plusy, minus - zostawilam rodzicow w Pl i chociaz finansowo sa ok, maja duzo znajomych, duzo podrozuja, ciezko mi z faktem ze nie maja na codzien kontaktu ze swoja jedyna wnuczka, ktora ich uwielbia i z wzajemnoscia. I tyle , jak wszedzie sa plusy i minusy. Jak cos sie powazniejszego stanie to bedziemy myslec co z tym zrobic i np przyjedziemy na rok czy 2 do Polski i tyle.
Jak mnie wkurzaja te najazdy na ludzi ktorzy wyjechali i z drugiej strony emigrantow na ludzi w Polsce. Kazdy ma co lubi i po cholere przekonywac druga strone ze tam czy tu jest lepiej

walerka - to chcialam pare razy powiedziec, dla mnie norwegia to szansa na spokojne normalne zycie - pewnie i poszłam na łatwiznę, ale to moj wybór - ja kogos za czekanie na mieszkanie po babci nie potępiam.

Ale z jagą się nie dyskutuje, podejrzyj w innych wątkach - ona zna recepte na jedyną własciwą drogę zyciową.

Mam tez znajomych co wrócili z UK , i nie mają tak jak tam, ale nie wyobrazają sobie mieskać gdzie indziej niż w PL, jak to mowi moja kolezanka, on musi sobie popatrzec na swoje drzewo za okenm i tyle; ) i jakos się przyjaznimy i to ze ja tu ona tam w niczym to nie prozeszkadza, zycie jak zycie, wszedzie praca dom dzieci - niczym się pod tym wzgledem nie roznimy...

Ja każdego dnia się zastanawiam, dlaczego moje życie potoczyło się tak a nie inaczej. Dlaczego nie udało mi się w Polsce, chociaż tak bardzo chciałam. Wracając z Norwegii myśłałam, że już nigdy nie będę musiała wyjeżdżać za granicę. W Polsce mam wspaniałą rodzinę, za którą zawsze będę tęsknić, ale muszę też zacząć myśleć o sobie, moim dziecku i mężu. Każda decyzja ma swoje plusy i minusy, i nie myślcie, że wyjeżdżamy za granicę bo jest tam łatwiej.

ja miałam ambicje i plany, udzialam się społecznie dużo i tego akurat mi brakuje, w szkole przez szkołę trfiłam do takiego stowarzyszenia z wrzeszcza, bardzo fajni ludzie,a najlepsze jest to ze ludzie którzy założyli to stowarzyszenie, większosc z nich po 10 albo 20 lat mieszkało za graqnicą i z doświadczeniami innych państw wrócili by "ruszyć" swoją dzielnicę swoje miejsce - pare fajnych projektów zrobilismy razem, bardzo miło wspominam heh, ale zycie jest zyciem, nie byłam w stanie się utrymać sama za pansję nauczycielki, zycie toczyło mi się bardzo szybko i szalenie - wyjazd jak kiedys pisalam zmienil całe moje zycie, długo tękniłam do tego co mialam w sensie zycia po pracy w Gdańsku ale powoli się tu odnalazłam, docelowo, mam zamiar otworzyć punk pomocy polakom, musze tylko jakoś kasę na to znaleźć, myślę o współpracy z urzędem norweskim by raz czy dwa razy w tygodniu polacy czy ludzie nie mowiący po norwesku mogli przyjsc i ja postaram się pomóc co się da.

Prawda jest jak mowicie, nie same pieniądze się liczą, ale z perspektywy 5 lat uwazam swoją decyzję za dobą, bo wszędzie mozna robic to co się lubi, wystarczy odrobina dobrej woli :) no i liczę ze niedługo zacznę pracę w szkole :)

Walerka piszesz, ze przecietnym rodzinom zyje sie zle w Polsce, a jaka jest definicja przecietnej rodziny?

Bo wg mnie my i mnostwo osob, ktore znam sa wlasnie przecietne, moze tzw. klasa srednia, ale to tez nie oznacza jakis luksusow. Mi sie wydaje, ze wielu naprawde przecietnym rodzinom zyje sie normalnie, a biednym rodzinom zyje sie zle. Czyli jak wszedzie. Bylam w wielu krajach i wszedzie wiekszosc zyla delikatnie mowiac przecietnie.

W-R wiesz co, to jest tak, że w norwegii klasa średnia to największa klasa, ale poziom życia klasy średniej jest bardzo wysoki, a do tego czegoś takiego jak bieda, typowa polska, ze jedna osoba pracuje, i utrzymuje 4osobową rodzinę i nie starcza na nic nawet na opłaty to tak tu nie ma - zacznijmy od tego ze na kazde dziecko jest zasiłek, niezaleznie od sytuacji materialnej a o tego w malej miejscowosci jak moja, za jedną pensję 4osobowa rodzina będzie zyła jak u nas rodzina gdzie dwie osoby zarabiają tak sobie (nie najmniej ale nie duzo).

Klasa średnia pozwala na duze mozliwosci, to akurat ja wiem bo jestem w niej - przeciętne norweskie gospodarstwo domowe.Czyli opłaty i dwa kredyty i zycie zamyka się w niższej pensji, w tym przypadku mojej, w tym też prywatne fundusze emerytalne, ubezpieczenia na zycie itp.

Więc definicja dlasy sredniej w pl i za granicą jest inna

Co nie zmienia faktu ze tak jak piszesz, duzo ludziom zyje sie całkiem niezle, ja dodam, jak na warunki polskie - bo jak dla mnie to nie jest normalne ze facet 34 lata ze stałą pracą na uczeli i kobieta 32 ze stałą pracą w budżetówce nie mogą wziąc kredytu bo nie są w stanie odłozyc na wkład własny ani miec zdolnosc kredytową - to nie jest normalne - ale tak to zyją przyzwoicie i nawet na wakacje pojadą

druga rodzina - czy to normalne czy 4osobowa rodzina gdzie oboje rodzicó pracują, sektor panstwowy drugie sektor prywatny, mieszkali w 45 metrach i nei było ich stać na zmianę mieszkania na więsze albo na kupienie domku? to powinno byc normalne, no ale pzoa tym zyją normalnie

white rabbit - mam wrazenie ze z tego co pisalas to jednak nie jestes przecietna Polka i rodzina, raczej nalezysz do zamoznych.
zreszta w UK klasa srednia wcale nie rowna sie z przecietnym Anglikiem, do niej nalezy ta zamozniejsza czesc spoleczenstwa, tzw professionals czyli ludzie wysoko wyksztalceni lub specjalisci w swoim zawodzie, wchodzacy w wyzszy prog podatkowy, zreszta wykwalifikowany hydraulik tez tu nalezy, pomimo ze nie ma wyzszego wyksztalcenia. przecietny Anglik powiedzmy zarabia 25tys, czyli 2 osoby 50tys, to jest jakies 3tys na reke miesiecznie, z czego polowa to kredyt i wszystkie rachunki wlacznie z telefonem i transportem a za reszte sie zyje, tyle ze te 1500 starcza na odlozenie i calkiem pozadne zycie np para butow dla dziecka to okolo £40 a wyjazd za granice dla 3 osobowej rodziny to kwestia 2000.

No nie wiem, w Norwegii maja tak wysokie podatki, ze akurat tam niekoniecznie chcialabym mieszkac ;) .

Ale wg Twojego opisu to jestem jakas juz nawet nie wiem jaka klasa, skoro tak minimalizujesz poziom zycia w Polsce ;) .

Skoro musicie pracowac oboje zeby sobie na taki poziom pozwolic to chyba nie jestes w klasie sredniej w Norwegii.
Zakladajac, ze ja jestem w klasie sredniej polskiej, wg Ciebie znaczy to niski poziom zycia np. w porownaniu z Twoim.
Sama nie wiem, mamy firme, ale ja nie pracuje tylko maz, dziecko chodzi do dobrej, prywatnej szkoly, nigdy nie brakuje nam na jakiekolwiek oplaty, mieszkanie mamy duze nad samym morzem, w miescie, nie w wiosce, w Gdyni w bardziej peryferyjnej dzielnicy, ale na pewno w miescie moglibysmy w tej cenie kupic normalny dom, samochod mamy bardzo dobry, maz jest ubezpieczony na bardzo duze kwoty i to tez nie oslabia naszych comiesiecznych dochodow, lekarze wylacznie prywatni, nie w jakims systemie, tylko dokladnie wybrani w prywatnych gabinetach, ktory nam pasuja. Na wakacje jezdzimy kilka razy w roku. Uwazasz, ze moj poziom zycia jest gorszy niz Twoj? Watpie.
Nie napisalabym tego, ale tyle razy juz pokreslalas na co to Cie nie stac, ze normalnie poczulam potrzebe, zeby Ci udowodnic, ze w Polsce mozna zyc swietnie w klasie sredniej, wcale nie gorzej niz w Norwegii, chyba nieco inaczej patrzysz na to samo w nowym i starym kraju.

I zeby nie bylo, ze cos sciemniam, u mnie mnostwo Forumek bylo, np. cos kupujac, wiedza, ze nie mieszkam w slumsach a w necie snuje historie z ksiezyca ;). Nie mowie, ze Ty tak, ale w sumie moglabys ;) .

Jeszcze podam przyklad przyjaciol: on jest kierownikiem sklepu w sieciowce, ona pracuje na dosyc niskim stanowisku w budzetowce. Nie maja kredytow, wszystko juz splacili, na prywatna szkole dla dziecka tez ich stac, na wakacje oczywiscie jezdza, samochod tez normalny.

To do jakiej klasy mozna by ich zaliczyc? W tej slabej polskiej klasie ;) . A do jakiej w wysokim, zagranicznym poziomie ;) .

W-R uwielbiam temat podatków w Norwegii, mało kto sobie zdaje sprawę, że płacisz tylko podatek a nie płacisz skladek zdrowotnych rentowych czy emereytalnych bo na to właśnie idą podatki...w szkole mialam na umowie 1250 dostawałam 820, czyli płaciłam ponad 30% na różne składki, tutaj płacę wg tabeli, czyli zaleznie od zarobków, nie przekraczam 30%.

I dlaczego tak od razu naskakujesz? ja mowie jak wyglada średnia klasa tutaj, a skad wiem że w niej jestem? bo to zależy od zarobków rocznych brutto, przedział jest prosty dla urzędu podatkowego....

Nie kwestionuje że w Polsce można życ na dobrym poziomie, nawet mam mieszkanie, niedługo drugie, z wyboru nie chce mieszkać, bo mi się zyje łatwiej i lepiej tutaj - ja nikogo nie przeciągam tutaj, ale mam za to porównanie, czego wiekszości brakuje - życie w Polsce i życie w Norwegii - how simple is that ?

skoro tak super jest w Polsce to skąd się bierze nasze pkb? skąd dług publiczny? skoro tak jest super ekstra czemu tyle samo anogli i norków nie mieszka w Polsce co polaków w UK i NO??

potwierdzam ze White nie mieszka w slumsach :))

stokrota - ja nikomu nie odmawiam życia na poziomie ! tylko szkoda ze ten poziom nie jest dostepny dla większości ludzi w Polsce a dla mniejszej częsci

jezeli odpowiedz byla do mnie to powiem tak. nie jestes przecietna Polka, nie masz problemow takich jak przecietni Polacy. nie bede sie z toba licytowac na co mnie stac a na co nie. ja jestem dumna z tego co osiagnelam zawodowo a nie finansowo. ciesze sie ze ci sie dobrze powodzi, nigdy nie twierdzilam ze nie mozna w Polsce, mam wielu znajomych ktorzy maja o wiele lepszy poziom zycia niz ja i super. zycie w UK niczego nie gwarantuje.
Co mi sie bardzo nie podoba to ze wypowiadasz sie z pogarda o ludziach ktorzy ciezko pracuja na to oc maja, w swoim lub tez nie swoim zawodzie sama nie pracujac. Uwazasz sie za lepsza osobe niz oni bo jestes zamozna i poradzilas sobie w Pl a na emigracje wyjezdzaja tylko nieudacznicy, co nie jest do konca zgodne z prawda.

Walerka odpowiedz byla nie do Ciebie, ale oczywiscie moglas sie wypowiedziec :) .

Pracowalam wiele lat juz na studiach (dziennych) i wiem co to brak kasy i ciezka praca. Teraz juz nie musze pracowac zawodowo, robie inne rzeczy.
Spotkalam sie wiele razy z twierdzeniami osob pracujacych zagranica (na zywo, w necie, w wielu miejscach), ktorzy uparcie wmawiali mi ze im zyje sie 100 x lepiej. Nie wiem po co, ale po ilus tam razach mozna sie zrazic, tym bardziej ze to jednak lekkie bzdury byly.

Stokrotko dziekuje ;)).