~slonko
89.73.167.*
(16 lat temu) 18 marca 2010 o 13:57
Mi to juz kilku lekarzy wprost powiedzialo, ze mamy sie zzdecydowac pomiedzy in vitro a adopcja bo w cuda nie wierza zebym z wrogoscia sluzu zaszla w ciaze, a inseminacje juz wykorzysalismy i jak 3 nie przyniosly efektu to 4ta tez ma niewielka szanse... Jak ja ktoremus odpowiedzialam, ze mzoe warto wierzyc w cud, ze za jakis czas sie cos odblokuje, i ze slyszalam o terapii gumkowej (ktora tak na marginesie teraz stosujemy)to mnie juz paru skosilo, ze moge ale to nie alergia i raczej zeby sie nie nastawiac ze przejdzie... nie ma to jak walnac wprost. Nie bede Wam pisac co wtedy czulam, mozna sie domyslic. Ja jednak nauczona doswiadczeniem, ze lekarze sie potrafia mylic, wierze ze jest jakas szansa zeby kiedys ten konflikt sluzu zaniknal(chyba ze nie tylko tu lezy przyczyna naszych niepowodzen, do czego lekarze jak dotad nie doszli). No i co do wyboru jaki zaproponowal nam lekarz, wybralismy- synusia adoptusia. A kto wie, moze kiedys bedzie mial rodzenstwo. Ja akurat do tego podchodze tak, ze synka adoptowanego traktuje identycznie jak dziecko biologiczne, nie jest to dla mnie problem ze nie zajde w ciaze... czekam z niecierpliwoscia na tego maluszka, kiedy go przytule, pocaluje, nakarmie, bede widziec jak uczy sie siadac, stac co chwila robiac "bam";) itd itd a nie na pozytywny test ciazowy. Moze minus jaki widze, to to ze nie bede z ta dzidzia w okresie ciazy, nie poczuje ruchow dziecka... ale nie martwi mnie to. A co z ludzmi, ktorzy nie potrafia pokochac adoptusia, chca miec bioloogiczna corcie czy synka, a nie stac ich na in vitro, na kredyt zeby go splacac (tym bardziej jak poza tym warto by bylo mieszkanie powiekszyc a na to tez kredyt)... To juz nasz rzad nie interesuje. Stwierdzam, ze zycie jest niesprawiedliwe. Jedni maja dziecko ot tak... 1 przytulanki i hop, a inni wydaja majatek na badania, inseminacje, in vitro i to i tak nic nie daje.Albo zwyczajnie nie maja kasy zeby wydawac i sa bez dzieci...chociaz niejedna para bylaby cudownymi rodzicami. Takze zycie.
A co do mnie...to nastawienie na adopcje u mnie diametralnie zmyslilo myslenie, tak jak szybciej kazdy miesiac to byl jeden wielki stres, uda sie czy sie nie uda, co przytulanki myslenie czy wyszlo, ganianie od wizyty u lekarza do wizyty, badania, hormony, inseminacje, leki itp itd tak wystarczyl 1 dzien, decyzja o synusiu adoptusiu kiedy to wszystko sie odwrocilo, pojawil sie usmiech, szczescie i oczekiwanie. Najgorsze jest to czekanie do stycznia w bezczynnosci tak jak teraz, bo dopiero w styczniu mamy i kurs, i wizyty w domku, i psychologa i zalatwanie zasw od lekarza i kwalifikacje. Tak bym chciala zeby juz sie cos dzialo,zeby juz byl styczen :) Boje sie tylko zebysmy dostali ta kwalifikacje, zeby nic nie wymyslili co stanowiloby problem. Chociaz niby pytalam pania o mieszkanie, powiedziala ze skoro za rok, dwa planujemy przeprwadzke to zaden problem zeby niemowlak mieszkal z nami na kawalerce a i tak nim wyrosnie z lozeczka duzo czasu minie- wiec to nie problem. Maz ma zarobki wydaje mi sie dobre, tylko ja obecnie bezrobotna, ale to ma swoja zalete bo bede mogla 100% czasu poswiecac dzidzi, choc i tak mam nadzieje ze do tego zcasu popracuje troche...
0
0
